Gedichten

66 Liefdesverdriet 65 Minuten duren uren 64 De ruzie 63 Geboren kindje 62 Een echte vriend 61 Mens beste vriend 60 Ik ben sterk 59 Jij 58 Wanhopig naar geluk 57 Sexy entrance 56 Het leven na een ongeboren kind 55 Ongeboren kindje 54 Eenzaam 53 Stop met zielig doen 52 You will never know 51 Wat jij met me doet 50 De reeblauwe ogen 49 ter ere van Janny Brocken 48 Magere dikte 47 De keiharde werkelijkheid van dik zijn 46 Het optreden 45 Een vers nieuw bed 44 Het onbekende 43 Eerste ontmoeting 42 Dans 41 Zomer=liefde 40 Als de tijd stil staat 39 Uit het oog, uit het hart 38 Jouw zon straalt in mij 37 Erger dan de dood 36 Smile 35 En dan sta je daar 34 Adem de dood in 33 Mijn grote liefde 32 Een wijze les 31 Alleen feesten 30 Het einde is nog niet voorbij 29 Herschreven text voor "beyonce - halo" 28 Aloneliness 27 Tranen 26 Galgenmaal in woorden 25 Dat ene woord 24 Ik zei niets 23 ................. 22 Verhaaltje voor het slapen gaan 21 Zonder metje 20 Wat moet ik dan doen 19 Oneindig 18 Zo dichtbij, toch zo ver weg 17 Ongezegd is gezegd 16 Als de zon schijnt 15 Een fysieke gedachte 14 Defenitie van een ziekte 13 wat?.............. ooh 12 Geen gesprek op msn 11 6-s+x=........ 10 Mijn ochtendritueel 9 Uit 8 Wat ik eigenlijk bedoelde was....... 7 De leukste kut-dag 6 Wakker worden in een droom 5 Een mannenstreek 4 Luidruchtige stilte 3 De grote kleine man 2 De onuitgesproken uitspraak 1 Een hemelse droom

Liefdesverdriet

de hele dag kan ik aan niets anders denken dan jij, je bent het enige in mijn hoofd. Door wat jij met me doet, ben ik van alle logica beroofd. Nu sta ik hier, doelloos en zonder richting te kijken. Zelfs de traan op mijn wang kan mijn aandacht niet afleiden. Ik kan me niet concentreren, jij bent alles dat ik zie. De enige plek waar ik je nog kan ontmoeten is mijn fantasie. Ik heb een knoop in mijn maag, en een brok in mijn keel. Maar ik laat geen van beide los, ik blijf heel. Ik zal niet breken, ik geef niet toe. Ik ben namelijk zo bang voor wat er gebeurt als ik het wel doe. Ik wil je namelijk elke minuut van de dag spreken. Vertellen hoe ik me voel, en jouw koude verbanning verbreken. Ik wil je laten lachen, en van je houden. Ik wil je laten zien dat je echt kunt vertouwen. Ik KAN die sterke rots in de branding zijn, en je beschermen. Maar op dit moment wil ik alleen om je heen zwermen. Waarom zie jij niet wat ik zie? Waarom voel jij niet wat ik voel? Je weet heel goed waar ik op doel. Je hebt mij van de hemel laten proeven, maar je pakte het weer af. Nu houdt je me op afstand, als een soort straf. Waar ben je bang voor? Bang dat je ook van mij gaat houden? Bang dat je gevoelens krijgt, en wij samen eindigen zouden? Ben je bang dat je weer pijn wordt gedaan? Is dat het? Ik zal je juist beschermen voor die pijn, als je me let. Nu sta ik hier, alleen in deze kamer. Alsof de wereld niet bestaat, voel ik me nog eenzamer. Ik krijg je niet uit mijn hoofd, ik schreeuw van de pijn. Maar mijn stem hoor je niet, noch mijn zielepijn. Een traan ontsnapt, en stroomt langs mijn wang. Voor het eerst in mijn leven voel ik me bang. Geen angst voor het donker, of angst voor de pijn. Maar de angst dat jij nooit meer bij me wil zijn. Ik ben nu doelloos, richtingloos en kan alleen dagdromen. Ik zou willen dat de verlossing sneller kon komen. Kon ik maar enkele weken lang slapen, en dit gevoel vergeten. Maar dan zou ik ook nooit jouw echte waarde weten. Weten wat jij voor mij waard bent, en wat ik voor je zou doen. Je had me voor eeuwig kunnen hebben na onze eerste zoen. Ik hou van je, dat weet je heel goed. Je weet vast ook wel hoeveel je met me doet. Alhoewel ik deze dingen nooit hardop tegen je heb gezegd, met je weten. Een vrouw zoals jij kan ik niet vergeten. Mijn pijn zal krimpen, en mijn zon zal ooit weer gaan schijnen. Maar mijn liefde voor jou zal nooit kunnen verdwijnen. Nu sta ik hier, doelloos en zonder richting te kijken. Zelfs de traan op mijn wang kan mijn aandacht niet afleiden. Ik kan me niet concentreren, jij bent alles dat ik zie. De enige plek waar ik je nog kan ontmoeten is mijn fantasie. Misschien moest ik maar eens heel lang gaan slapen. Naar boven

Minuten duren uren

Doelloos staar ik voor mij uit, dagdromend en emotioneel. Ik krijg jouw niet meer uit mijn hoofd, Een pijnlijk tafereel. Er zit een knoop in mijn maag, Kan de stilte niet verdragen. Dankzij dit gevoel, Kan ik me niet meer gewoon gedragen. Ik heb een brok in mijn keel, Elke keer als ik aan je denk. Schrijven gaat zelfs moeilijk, Als ik een gedicht over jouw bedenk. De minuten lijken uren te duren, En de nacht is kouder dan ooit. Jij zit vast in mijn gedachte en denken, En dat negeren lukt me nooit. Ik zou je wel elke minuut van de dag willen spreken, Zien, vasthouden en bekijken. Je nooit meer laten gaan, en mezelf helemaal laten bezwijken. Ik zou je willen verwennen, Je zien lachen en genieten. Je dag mooier maken, En geen enkele kans meer laten schieten. Jij bent perfectie in mijn ogen, Knap, lief, aardig, zacht en oogstrelend. Maar als ik alles in één keer uit, Vindt jij dat niet leuk maar eerder vervelend. Ik sta nu met een kop koffie voor het raam, Leeg en bewegingloos staar ik door het glas. Ik zie helemaal niets, Alsof de rest van de wereld er niet eens was. Ik droom dat ik bij je ben, Veel passie voelend waar ik over moet zwijgen. Het zal bij dromen moeten blijven, Want meer kan ik nu niet krijgen. Naar boven

De ruzie

Jij roept en schreeuwt, En zegt wat je niet meent. Ook hij verheft nu zijn stem, En schreeuwt zeer welgemeend. Jij bent boos, en je denkt dat hij niet luistert naar wat je zegt, hij voelt zich beledigd, dat verwijt is zeker niet terecht. “ik moet alles wel 10 keer vertellen, Maar het boeit je nooit” zegt ze. hij reageert: “je verteld alles ook 10 keer, En dan moet ik nog steeds intresse hebben in je?” “daar gaat het niet om, Ik wil gewoon dat je luistert” “hoe zit het dan, met al die lieve woordjes die ik in je oor fluister?” jij maakt verwijten naar hem, en je wordt verdrietig en boos. hij wordt ook geïrriteerd, En deze situatie wordt hopeloos. “ik heb niet het gevoel dat je van me houdt”, Roept ze in tranen uit. “waarom ben ik hier dan nog steeds?”, Schreeuwt hij luidt. “waarom moeten we steeds ruzie hebben, Om van alles en niets?” Een oprechte vraag, hij heeft geen antwoord op zoiets. De ruzie duurt nog even door, Tot 1 van hen bezwijkt. “ik weet niet meer wat ik hiermee aanmoet, Ik wil dat je eens goed naar ‘ons’ kijkt”. De schrik is te lezen in de ander zijn ogen, Zoiets had hij niet verwacht. Straks is ze weg, En ligt hij alleen in dat bed elke nacht. Hoe groeit zoiets toch zo uit, En wordt zo groot? hij was eigenlijk niet eens boos hierom, Soms is hij zo’n idioot. Zij was ook niet boos hierom, Ze was gewoon moe. hij was ook niet boos, Alleen geïrriteerd door ander gedoe. De bom barste ineens uit het niets, Om een onderwerp dat er niet eens toe doet. Maar zo’n ontploffing, Ontdoet bij beide niets goed. Alle druk gooi je ineens van de ketel, En je schreeuwt over dingen die niet belangrijk zijn. En voor je het weet zeg je woorden, Die de ander voelt als pure pijn. “wat wil je nou eigenlijk?” Zegt ze met afwachtende stem. Ze wil geen ruzie meer hebben, Maar ook geen leven zonder hem. “het spijt me schat, Ik gedroeg me als een idioot.” Zegt hij snel, Voordat de brok in zijn keel schoot. “ik ben gewoon moe, en alles zit tegen, Deze ruzie was de druppel waardoor ik alles liet gaan” Met een opluchting voelt ze de woede wegzaken, En kijkt ze hem aan. “ik zat ook fout, en ik moet niet zo doen. Ik hou van je, en jij had eigenlijk niets misdaan”. En hij denkt, “Dit is hoe het begin van het hele gesprek had moeten gaan.” 1 relatie op tijd gered, waar vele andere falen. ruzie doet zoiets de das om, iets waardoor vele relaties de finish niet halen. Naar boven

Geboren kindje

Je schone stralende oogje knipperen in het licht, voor het eerst kijk jij om je heen. in het begin is het wennen om te zien wat je ziet, maar daar vecht jij je vanzelf doorheen. 9 maanden lang hebben wij op je gewacht, nu zijn we eindelijk samen. nu nog een besluit maken, uit die waslijst met namen. jij mijn liefje bent er nu, ons leven is compleet. dit is een moment van blijdschap, dat ik nooit vergeet. mijn lieve kleine hummeltje, je bent nu werkelijkheid. dat je nu ons leven deelt, is vanaf nu een feit. je hebt toch van die mooie oogjes, en je kijkt me zo lief aan. ik heb me altijd beheerst, maar nu laat ik mijn tranen gaan. kijk dan naar die lieve kleine handjes, en die schattige voetjes. en dan dat jumpertje, met al die baby koetjes. je hebt duidelijk de neus van mama, en de wangen van je vader. ook wat betreft je bolle buikje, zijn papa's genen de dader. je lachje is de mooiste in de wereld, en je ogen zijn poeltjes van onschuld. het klinkt zelfs als muziek in mijn oren, wanneer je de hele nacht brult. jij mijn lief, jij maakt ons compleet. we moeten alleen nog discusieren, over hoe je straks heet. je hebt mij de gelukkigste papa in de wereld gemaakt, niemand is zo trots als ik. ik ben een grote stoere sterke man, maar ik smelt bij jouw onderzoekende blik. voor mij is de zon weer iets meer gaan schijnen, en de vogels fluiten iets meer. over het algemeen, hangt er gewoon een mooiere sfeer. nu gaat jouw leven beginnen, en blijf je voor altijd bij je moeder en mij. en zelfs in onze zwaarste ruzies, ben ik met jou nog altijd super blij. geen beter geschenk had ik kunnen wensen, dan zo'n mooi kind van goud. je moet never nooit niet vergeten, dat ik voor altijd van je houd. Naar boven

62 Een echte vriend

een echte vriend laat nooit iets van zich horen. en je bent hem altijd op het verkeerde moment aan het storen. hij belt niet, smst niet, en laat geen berichtjes achter. en op zijn intiatief moet je nooit wachten. een echte vriend neemt zijn telefoon niet op. en drukt eerder op de "weigeren" knop. hij belt niet terug, en reageert niet op sms. ook al zit je nog zo in de stress. een echte vriend geef je 300 euro sponsor geld. waar geen woord over word verteld. en zonder dat je naam ooit ergens word genoemd. word je bij het minste geringste de hel in verdoemd. een echte vriend vertelt jullie prive situatie door aan iedereen. en maakt van jou een asociaal fenomeen. een echte vriend heeft daar altijd een goede smoes voor. en maakt van jou een kletsmajoor. een echte vriend beoordeelt jou naar de verhalen van anderen. dat is een feit dat nooit zal veranderen. een echte vriend luistert nooit naar jouw verhaal. maar bindt jou liever aan de schandpaal. een echte vriend steunt je niet bij het verliezen van een dierbare. en laat jou die klus zelf klare. een echte vriend is er nooit voor je. en daagt niet op op de dag van je geboorte. een echte vriend gaat er vandoor met je geld. en zorgt ervoor dat jij word teleurgesteld. en gelooft geen woord van wat je zegt. en aan jouw visie word geen waarde gehecht. een echte vriend verwacht wel dat jij er voor hem bent. en als je 1 keer 'nee' zegt ben je onattent. je moet altijd meewerken, en nooit iets negatief doen. anders ga je onmiddelijk van beste vriend naar oen. een echte vriend verwacht wel dat jij hem geld leent of schenkt. en dat je hem indersteund tot je laatste cent. al heb je zelf helemaal niets en ben je blut. anders zetten ze je bij al je vrienden voor schut. een echte vriend verwacht dat je hem niet beoordeeld. terwijl hij jou wel veroordeeld. je moet niet moeilijk doen of tegenspreken. of je word met de nek aangekeken. een echte vriend verwacht dat jij altijd je mond dichthoudt. jij zorgt ervoor dzt hij jou altijd vertrouwd. een ander beeld is niet wat hij ziet. want de waarheid geloven ze toch niet. een echte vriend verwacht dat jij hem belt. ook al is er niets boeiends dat hij je verteld. en je moet hem nooit storen op het verkeerde moment. omdat je vanaf dan een lastpost bent. een echte vriend verwacht dat jij naar zijn verhalen luistert. en niets aan derde partijen doorfluistert. en dat zij dat dan wel doen tegen iedereen. dat is normaal en helemaal niet gemeen. nou, ik heb mijn besluit getrokken, ik wil geen echte vriend meer zijn. en ik wil ook geen echte vrienden meer hebben. oppervlakkige kennisen zijn veel meer fijn. doe mij maar gewoon oppervlakkige kennissen. die verwachte niets, willen niets, en bedanken je overal voor. gewone kennissen zijn sociaal, lief en ondersteunend. zijn niet asociaal of beoordelend, en gaan niet eindeloos door. Naar boven

61 Mens beste vriend

al kwispelend ren je naar me toe, je wil even geaaid worden. even hoi zeggen tegen het baasje, het is een ochtend ritueel geworden. even hyper doen, even druk zijn. terwijl ik mijn jas pak, en jouw halsband bevestig aan de lijn. dan richting de deur, je staat al te wachten. ik moet de deur nog open doen, maar jij bent al bij de derde boom in gedachte. even lekker wandelen, lekker even met de bal gooien. en dan tijdens het eten, voor een plakje worst schooien. als ik tv kijk, kom jij er even bij. als een trouwe maat, bij zijn baasje aan z'n zij. plots open ik mijn ogen, de kamer is donker en stil. ik doe het licht aan, toch voelt het nog steeds zo kil. je halsband hangt nog aan de kapstok, al wekenlang niet gebruikt. je mand ligt niet meer in de kamer, die heb ik al opgeruimd. vaag ruik ik je geur nog steeds, maar ik hoor of zie je niet. de blije begroeting is ook verdwenen, nu groet mij enkel verdriet. ik loop naar de voordeur, waar we zo vaak hebben gestaan. jij helemaal blij, omdat we naar buiten zouden gaan. ik leg mijn hand op de deur, hij voelt koud en kil aan. dan valt er een druppel op de grond, 1 klein traantje wat ik wel moest laten gaan. als ik op de bank zit, kom je niet meer naar me toe. en nooit meer kijk je me vragend aan, als ik weer eens gek doe. het is nu stil in huis, geen trippel trappel van 4 pootjes. geen geschooi of gebedel, bij het eten van broodjes. jij bent weg maatje, het was je tijd om te gaan. je rent nu konijntjes en katten achterna, om vervolgens trots in de modder te gaan staan. oneindig veel kluiven heb je tot je bereik, en meer geuren dan je kunt wensen. je bent bij je soortgenoten, en niet meer bij de mensen. ik zal je missen kerel, je was mijn beste vriend. nu leef je de ultieme honden wens, precies zoals je verdient. Nero r.i.p. 1-1-2002 21-11-2009 Naar boven

60 Ik ben sterk

ik ben sterk, niets krijgt mij klein. ik sta aan de top van de wereld, iets waar ik trots op mag zijn. verdriet doet me niks, daarvoor ben ik veel te droog. verlies raakt me niet, dat is niet wat mij bewoog. ik kan goed tegen pijn, tranen heb ik niet. ik krijg nooit blauwe plekken, en voel nooit lefdesverdriet. ik win elk argument, en behaal elk doel dat ik bedenk. iedereen is altijd blij, met het kado dat ik schenk. ik misluk nooit, en alles lukt me altijd. ik ben ieders voorbeeld, en aan zorgen heb ik schijt. ik heb de kracht van tien man, en spieren zo hard als staal. ik heb een luxe bos haar, en nooit word ik kaal. ik heb de mooiste blauwe ogen, en een zwoele zachte stem. ik heb altijd geld genoeg, en loop rond met de nieuwste gsm. ik heb de mooiste auto, en het grootste huis. binnen mijn huis ben ik zo populair, je hoort er altijd feestgedruis. ik word nooit ziek, en hoef nooit naar het ziekenhuis. ik ben ook erg gul, en doneer aan het kindertehuis. van buiten ben ik alles dat men kan wensen, ik heb alles dat men zou willen. ik heb alles te bieden dat elke vrouw zoekt, zelfs de coolste mensen willen met mij chillen. maar van binnen ben ik leeg, koud, kil, eenzaam en alleen. van binnen heb ik helemaal niemand, en van buiten word ik omringd door iedereen. niemand houdt van mij zoals ik ben, alleen om mijn geld en mijn faam. door al die roem en rijkdom, voel ik mij alleen maar eenzaam. ik zou alles opgeven, voor die ene vrouw. een vrouw die echt om mij geeft, en waar ik dan ook echt van hou. iemand die niets geeft om wat ik heb, maar kijkt naar mijn hart. ironisch dat ik alles denkbaar bezit, maar op echte liefde wacht ik met smart. Naar boven

59 Jij

je geeft me subtiele hints, dat ik weinig kans maak. dat ik het moet opgeven, en dat ik nooit je code kraak. maar je vergeet 1 ding, waar een wil is is een weg. en ik blijf laten zien wat ik voel, met ieder lief woord dat ik zeg. hoe mooier de beloning, hoe groter de moeite om het te krijgen. dus de moeite die ik voor jou moet doen, zal ieder andere man laten zwijgen. echter weet ik de prijs, en de beloning daarbij. al moet het honderd keer zeggen, jij hoort bij mij. je duwt me steeds weg, maar verlaat me nooit. toch zal ik blijven hopen, ook al verlaat je me ooit. ik wil dat je inziet, dat ik niet zoals die andere mannen ben. ik laat je niet in de steek, omdat ik die pijn herken. ik ben er geweest, en heb het gevoelt. ook ik heb veel te vaak, nachtenlang slapeloos in mijn bed gewoelt. ik maak geen valse beloftes, en blijf trouw aan jou. als ik je maar kon laten inzien, hoeveel ik geef om jou. er is een manier, hoe ik voor altijd mijn punt kan maken, en dat is om mijn belofte, nooit te kraken. ik ben een volwassen man, en ik blijf hier op jou hopen. ooit op een dag hoop ik, dat je mijn deur binnen zal lopen. tot die tijd blijf ik laten zien wie ik ben, een lieve, betrouwbare man. ik zal er constant voor je zijn, simpelweg omdat ik dat kan. ik zal je vertrouwen in mannen herstellen, want ik ben niet zoals hen. ik ben wel de moeite waard, ik weet dat ik de man die jij zoekt ben. Naar boven

58 Wanhopig naar geluk

het zoeken naar dat iets, het nooit vinden van dat ene. niet weten wat je wil, het verliezen van diegene. wat te zoeken, als je niet kunt vinden wat je niet wil? waarom zorgen maken om de toekomst, als ik de tijd nu al verspil? met oogkleppen op, zoekend naar datgene. alleen maar uitkijkend, naar dat ene. wanhopig op zoek naar geluk, reikend voor iets dat ik niet kan zien. niet wetend wat te geven, niet wetend waar naar vooruit te zien. wat dan te bieden? ik heb geen werk. ik heb wel mooie kleren, maar die zijn van geen bekend merk. ik heb geen liefde in mijn leven, dat geluk verdween. ondanks dat ik een goede vent denk te zijn, ben ik nog altijd alleen. ik heb geen diploma, kan niet zo goed leren. hoe kan een echte vrouw nou, een dommerd begeren? ik heb geen huis, woon bij mijn vader. dat was niet mijn keus, hier is de sloper de dader. ik ben niet bijzonder knap, heb een klein buikje. ik heb wel een volle bos haar, en gebruik nog lang geen pruikje. ik ben een gewoon mens, ik doe ook weleens iets doms. ik ben ook weleens vergeten wat ik wou zeggen, dat verward mensen soms. ik ben misschien niet echt perfect, en ik wil misschien té veel. en ook ik heb soms, te snel een vooroordeel. maar ik ben wel romantisch, kan heel lief zijn. ik weet wanneer serieus te zijn, en wanneer het tijd is voor ongein. ik kan heel lief voor iemand zijn, maar kan ook eerlijk en bot klinken. ik houd van gezelligheid, maar zal me nooit achterover drinken. ik laat iemand graag zien, wat ze betekent voor mij. ik laat graag zien, dat je blij mag zijn met mij. ik ben niet slim, maar begrijp je als geen ander. en ik zou nooit willen, dat jij jezelf verandert. ik doe mijn ding, en ik leef mijn leven. en als jij mee wilt lopen, zal ik je mijn hand geven. heb je steun nodig? ben ik er voor je. en wanneer ik jou nodig heb, ben jij er voor me. er is echter altijd 1 voorwaarde, je moet eerlijk kunnen zijn. dingen opkroppen, doet alleen maar meer pijn. sommige vrouwen zouden blij mogen zijn, met een vent zoals mij. net zoals ik blij mag zijn, met een vrouw zoals jij. jij weet nog niet dat ik besta, en ik heb je nog niet ontmoet. maar ik weet dat je ergens loopt, en dat voelt al goed. toch ben ik nu nog alleen, geen vrouwen hand in mijn hand. en in mijn bed, is het altijd koud aan 1 kant. ik heb misschien niet veel te bieden, maar ik kan je alles geven. toch zul je gewoon gelukkig moeten zijn met wie ik ben, als je echt mij wilt leven. Naar boven

57 Sexy entrance

langzaam gaat de deur open. 1 been komt langzaam om de hoek kijken. dat sexy been belooft heel wat, maar de rest moet nog blijken. elke man in de kamer draait om en staart, naar deze sexy meid. elke man morst zijn drinken, terwijl hij naar deze chick kijkt. lang dunne benen, platte buik. mooie voorgevel, strakke huid. klein strak kontje, mooie rode lippen. en de rest van de details, zal aan geen man ontglippen. klein strak rokje, niet veel breder dan een dikke veter. en ga je verder omlaag? dan word het alleen maar heter. strak sexy topje, en golvend blond haar. god was met deze meid, al heel snel klaar. de dj kwijlt op zijn plaat, en hij houdt de plaat niet meer in bedwang. nu blijft de plaat hangen bij, "er loopt een paard door de gang", een man zit te staren, terwijl ze voorbij loopt. hij blijft haar aankijken en volgen, omdat hij op oogcontact hoopt. steeds schuiner gaat hij hangen, naarmate ze verder gaat. tot je een grote plof hoort, van zijn hoofd die de grond raakt. een andere man zat net te drinken, maar probeert haar te volgen. blind starend en, niets oplettend naar de gevolgen. hij kan zijn hoofd niet draaien, zijn lippen zitten nog op het glas. maar hij draait zijn ogen, tot de rand van hun kas. dan moet hij zijn hoofd wel draaien, dagdromend en geobsedeerd. zijn lippen laten het glas los, terwijl hij zijn hoofd keert. het bier stroomt gewoon vrolijk door, en zijn glas is zo leeg. maar niet waar het gaan moest, omdat hij alles in zijn kraag kreeg. de sexy meid loopt in slowmotion. tot ze met haar hakje blijft haken. nu gaat de tijd weer normaal, anders kan ze de grond niet raken. snel springt ze op, trekt haar rokje recht. doet haar haren weer netjes, die pruik lijkt bijna echt. de barman ziet haar nu ook, hij was net met een fles aan het spelen. maar als hij dan naar haar kijkt, kan hem die fles niets meer schelen. met luid gerinkel, klettert die fles op de grond. wie kan zo'n meid ook weerstaan, zo mooi strak, sexy en nep blond. dan bereikt ze eindelijk de bar, en wil ze gaan zitten. maar ook in dit geval, zal het even tegenzitten. zodra ze gaat zitten, hoor je een "roetsj" en een "bam". en een doffe plof, toen ze op de grond terecht kwam. als een penguin op het ijs, gleed ze onderuit met een ruk. met haar natte poes, gleed ze zo van de kruk. daar ligt ze dan, met haar benen in de lucht. uit deze situatie, is echt geen uitvlucht. de pruik zit scheef, haar rok omhoog. haar hakken zijn afgebroken, en haar opgevulde beha bewoog. Naar boven

56 Het leven na een ongeboren kind

de kleertjes liggen er nog, de rest staat al in dozen. zelfs met tranen in mijn ogen, kan ik het eigenlijk niet geloven. ik kijk naar beneden en zie de buik, daar zat jij in tot je ons verliet. nu ben je een sterretje aan de hemel, en alleen ik die jou ziet. mannen flikkeren maar op, het zijn gewoon lopende pikken. met al dat gedoe, en gepuber, kunnen ze gewoonweg allemaal stikken. ik bouw een muurtje om me heen, en laat niemand meer binnen. en ik laat niemand meer, tot mijn hart doordringen. maar toch volledig alleen, kan ik niet blijven. en ik kan niet oneindig, in mijn dagboek blijven schrijven. dus dan ga ik maar de stad in, met alleen maar meiden. het is alleen jammer, dat ik steeds moet rijden. af en toe pak ik dan een jongen, ook ik heb soms jeuk. en ze gebruiken mij ook maar, dus het is eerlijk als ik ze verneuk. eerst lekker opwarmen, dan pak ik wat ik hebben wil. en dan laat ik ze vallen, niets waar ik zwaar aan til. ze flikkeren maar op, stomme hormonen bommen. dat ze allemaal maar, tegelijk in de boom klommen. maar.... waarom doe ik zo wreed, al die pijn voor 1 kleine zoen? waar ben ik nu mee bezig, wat ben ik aan het doen. ik kan zo niet verder, dit klopt gewoon niet. ik wacht op een man, die mij echte liefde biedt. die man daar bijt ik mij in vast, daar doe ik alles voor. zijn liefde is puur, en helpt mij er wel door. maar ook deze man, kan er niet mee omgaan. hij snapt niet wat ik doorstaan heb, en waarom ik al die dingen heb gedaan. wat had ik ook verwacht, hoe kan een man nou snappen wat ik voel. ze zijn nog nooit zwanger geweest, ze kennen geen "baby gewoel". ze weten niet hoe het voelt, om een dierbare te verliezen. om zo gelukkig te zijn op de ene dag, en de andere krijg je dood voor je kiezen. alles lijkt goed te gaan, je leven word compleet. je weet zelfs al, hoe de kleine straks heet. maar dat moment komt er nooit, enkel leegte blijft achter. pijn en verdriet voel je jarenlang, en die word niet meer zachter. ooit.... ooit vind ik een vent, die begrijpt wat ik voel. die kan omgaan met mijn verdriet, die mij helpt aan een nieuw levens doel. die mij mijn buik doet vergeten, zonder mij te hebben gewogen. die weet wat er in mij omgaat, simpelweg door te staren in mijn ogen. enkel zij die het ooit meegemaakt hebben, weten wat ik doorsta, en kunnen voelen en begrijpen, waar ik doorheen ga. alleen zo iemand kan erover praten en schrijven, en alleen zo'n vent kan bij mij blijven. die mij nooit zal laten achterblijven, en echte liefde zal bedrijven. die precies kan vertellen wat ik voel, en die oprecht weet wat ik bedoel. toch is het mogelijk, een volwassen man die dit begrijpt. ik weet dat er hoop is, want het is niet zomaar een vent die dit gedicht schrijft. Naar boven

55 Ongeboren kindje

na 6 maanden zijn we je toch verloren, we zullen je missen kleine meid. ook al had je deze wereld, nog niet echt bereikt. de sporen zijn er nog genoeg, de kinderkamer is helemaal ingericht. en zelfs je mooie mobiel, glinstert in het licht. je kleertjes lagen al klaar, wachtend om jouw in te wikkelen. maar ze zullen jouw huid nooit raken, of je zintuigjes prikkelen. in mijn buik is het nu leeg, en ik mis je zo mijn schat. wat had ik je toch graag, in mijn armen gehad. het mocht niet zo zijn, je bent niet geboren. en het woord "baby", kan ik echt niet meer aanhoren. ik wil nooit meer kinderen, dit doet veel te veel verdriet. ik zou dit geen 2de keer overleven, dat trek ik gewoon niet. je bent nu verloren, en we missen je zo. iedereen probeert me te troosten, er liggen wel 100 kaarten op het bureau. het ergste zijn de tekenen, de buik die nog bol staat. de kinderkleertjes in de kast, en ik die tegen mijn buik praat. de mooie kinderkamer, de luiers in de hoek. de uitnodigingen voor bezoek, en mijn moeders kinderboek. ik zal je nooit vergeten schat, ook al heb ik je amper gekend. het ergste is nu.... ik kan niet meer samen zijn met mijn vent. het zou me veel te veel pijn doen, kinderen wil ik niet meer. ik ben veel te bang, het doet zo vreselijk veel zeer. ik kan niet wachten, tot de baby kamer weer leeg is. tot de kleertjes weer weg zijn, en ik dit uit mijn geheugen wis. tot mijn buik weer gewoon plat is, en ik geen hormonen meer voel. tot ik gewoon weer mezelf ben, een eenzame vrouw zonder doel. ik doe gewoon alsof er niets is gebeurt, spreken hierover doe ik nooit meer. mensen snappen het anders toch niet, en ik weet dat ik het toch nooit meer probeer. vaarwel mijn lief, niemand zal ooit weten dat je bijna bestond. maar het doet mama zo vreselijk veel pijn, wetend dat er nooit meer een andere komt. ik draag het mee als een geheim, een kwelling die mij bezielt. als je maar weet, dat mama heel erg veel van je hield. Naar boven

54 Eenzaam

ik stop de sleutel in het gat, langzaam duw ik de deur open. leegte komt me tegemoet, meer kan ik niet op hopen. mijn huis galmt van leegte, niets dan stof waait op. heel even doe ik of ik een stem hoor, en dagdromend leg ik mijn hand op de deurknop. al eeuwenlang... zo lang voelt het dat ik hier woon. zo alleen zijn, het voelt bijna gewoon. de hele dag loop ik rond met een lach, en praat ik tegen iedereen. maar als ik thuis kom, ben ik helemaal alleen. ik vul mijn tijd met triviale dingen, zoals koken, of het internet. uit verveling kijk ik tv, en 1 persoon waarvoor ik thee zet. soms zet ik 2 borden op tafel, dan voelt het even alsof er iemand was. ik leg er zelfs bestek naast, en pak ik een 2de glas. even voel ik me dan minder alleen, en voel ik me even gewild. net alsof ik al die jaren, niet heb vespild. de minuten duren uren, de uren duren dagen. de tijd gaat zo langzaam, dat ik me dingen ga afvragen. waarom ben ik nu zo alleen? ik had het allemaal voor elkaar. en die gedachte, raakt bij mij een gevoelige snaar. waarom laat ik mensen niet dichterbij? waarom sluit ik me zo af? is het dat ik bang ben voor die pijn? of ben ik simpelweg laf? enige dat ik weet, is dat ik niet alleen hoef te zijn. maar om een of ander reden, laat ik hem niet toe op mijn terrein. ik zou willen dat ik gewoon open kon zijn, vooral voor hem, maar ik ben zo bang. bang dat ik weer die pijn voel, het klagen van mislukte liefdeszang. ik wil niet meer opnieuw beginnen, en het risico lopen van dat gevoel. maar als ik hier niet overheen kom, hebben mijn dagen eigenlijk ook geen doel. ik ga maar even douchen, weer 10 minuten nuttig besteed. ik droog me af, en vraag me af waarom ik me omkleed. er is hier niemand, niemand die me ziet. niemand die me hoort, niemand kent mijn verdriet. waar doe ik het dan voor? waarom zou ik opruimen. het zal iedereen een worst wezen, ook al is mijn huis niet te pruimen. dan ga ik nu maar naar bed, waar de eenzaamheid zich verzameld. waar rustige nachten en mooie dromen, door tranen zijn bekneld. alleen staar ik naar het plafond, ik probeer niet teveel te denken. morgen weer zo'n lege dag, die mij niets leuks zal schenken. op het werk ben ik omringd door mensen, en met aandacht omhuld. thuis ben ik gewoon eenzaam en alleen, en eigenlijk is het m'n eigen schuld. Naar boven

53 Stop met zielig doen

het is onvoorspelbaar, wat een pijn en gemis. als een dierbare wegvalt, en er ineens niets meer is. weken of maanden was jij er, dag en nacht. en je kon niets doen, zelfs niet met alle denkbare kracht. je stond machteloos te kijken, vanaf de zijlijn toe te zien. hoe de ander de strijd verliest, je denkt, "maar als" of "maar misschien..". je straft jezelf, je kon niet genoeg doen. je kon het leven niet redden, ook al zou niemand je nadoen. je zet jezelf in een hokje, en pijn is alles wat je voelt. je voelt je schuldig, en angst is wat er in je hart krioelt. maar denk eens aan de ander, stop met denken aan jezelf. de ander lag daar te lijden, en dacht die aan zichzelf? die had het zwaar, wou misschien wel rust. maar jij mocht altijd langskomen, ze heeft je zelfs gekust. stop met zeiken, en verman je. je was de beste die ze kon treffen, ze hield van je. oke, ze is er niet meer, je hebt haar leven niet kunnen redden. maar iemand die al 30 jaar dokter is, had niet eens positief willen wedden. uiteindelijk was jij er voor haar, elke dag maar weer. je liet je eigen leven vallen, en kwam naar haar, keer op keer. je deed alles wat maar mogelijk was, en gaf haar de mooiste paar maanden van haar leven. iets mooiers, had je haar gewoonweg niet kunnen geven. die laatste weken, bewees jij je liefde voor haar. door haar bij te staan, ook al was de uitkomst erg naar. je hebt iets gedaan om trots op te zijn, anderen kijken tegen je op. toen alles misging was jij er voor haar, en hield je je hoofd op. borst vooruit, en tegen de wind inlopen. zo ondersteunde je haar, en begon ze weer te hopen. geen dokter had meer effect kunnen hebben, dan jouw liefde heeft gedaan. ze heeft het niet overleefd, en daarvoor laten we nu een traan. maar stop met mokken, doe niet alsof je niet goed genoeg was. je bent een voorbeeld voor ons allemaal, in de storm ben jij ons kompas. je moet trots zijn, en je hoofd omhoog houden. niemand in deze hele wereld, Naar boven

52 You will never know

you give me your hand, and you say hello I'm speechless, my love is aching so. you think you know me, but you have no clue. of what i really feel, and how much i care for you. you don't even know the one, that loves you so. the one who's heart goes nuts, even when you just say hello. the one who dreams of you, every night, the one who longs to, hold you tight. the men who sees the one, behind the mask. the men who's willing, to do any task. the one who will love you, from now until i die. the one who will never, tell you a lie. the one who longs, to be at your side. the one who wants his feelings, not to hide. the men who wants, to be with you. the men who will be there, when you're feeling blue. the one who will, tell you how beautiful you are. the one who will open every door, even the one of the car. the men who will, brush your hair at night, the men who wants to, watch you sleep so tight. the one who will, write a rhyme for you. the one who understand, your true value. no you don't know me well, or you would see. there there would be no better romance, then the love between you and me. you will never find a men, as loving as me. but all i want, is for you to be happy. Naar boven

51 Wat jij met me doet

ik heb een knoop in mijn maag, een brok in mijn keel. vlinders in mijn buik, en nerveus van het geheel. ik stamel woorden, dagdroom als ik wakker ben. en ook de hond word moe, want ik loop als ik denk dat ik ren. ik kan niet slapen, maar word moe van me eigen. ik probeer rustig te doen, maar kan niet op 1 plek blijven. denk alleen maar aan jou, terwijl ik zoveel dingen denk. zelfs het meest vervelende, voelt als een geschenk. ik lees wel de woorden, maar lees niet wat er staat. dankzij het dagdromen, loop ik met blote voeten op straat. de zon schijnt iets mooier vandaag dan gister, de vogels fluiten het mooiste lied ooit. zo heerlijk gevoeld als nu, zo voelde ik me nooit. kan niet onthouden, ben steeds afgeleid. kan me niet concentreren, zelfs niet als ik in de auto rijdt. ik loop de hele dag te zingen, zeg "hoi" tegen iedereen die voorbij loopt. ik ruik aan alle bloemen op mijn pad, en heb mijn mouwen opgeknoopt. alle liefdes liedjes gaan over jou, ik schrijf hele gedichten en verhalen over jou. terwijl je nu niet eens bij me bent, maar dat ik wel van je mooie ogen hou. geuren zijn net iets sterker dan normaal, en ik giegel als een klein kind. ik stuur hand-kusjes, naar jou toe met de wind. ik gedraag me als een klein kindje, een super vrolijke hyperactieve blije gup. maar ooh wat voelt het lekker, ik ben lid van de liefdes club. maar wat is dit heerlijke gevoel? vertel het me alsjeblieft. ik zal het je uitleggen: ik ben verliefd. Naar boven

50 De Reeblauwe ogen

wegdwalend knik ik ja tegen je vraag, ik hoor echt niet wat je zegt. ik ben verdronken in die ogen, en heb geen flauw idee wat je net hebt gezegd. in mijn hoofd ben ik heel ergens anders, terwijl jij gewoon verder praat. in mijn hoofd staan we samen in de woonkamer, jij die heel dicht tegen me aan staat. ik kijk je diep in je ogen aan, en trek je zacht tegen me aan. heel langzaam laat mijn hand je heupen los, en ik laat het naar je hoofd gaan. terwijl ik verdrink in je mooie blauwe ogen, streel ik zachtjes door je haar. ik duw die eigewijze pluk achter je oor, terwijl ik je nog steeds liefdevol aanstaar. langzaam laat ik mijn vingers over je wang glijden, en ik stop bij je kin, ik kijk naar je lippen, terwijl ik begin. heel rustig beweeg ik mijn hoofd naar voren, en ik draai mijn hoofd. voorzichtig sluit jij je ogen, je weet wat deze situatie belooft. langzaam tuit jij je lippen, en de mijne komen dichterbij. mijn hand zakt weer van je wang, en dwaalt naar beneden, geheel vrij. zachtjes raken mijn lippen de jouwe, heel voorzichtig trek ik ze weer terug. bij jou voel ik een kleine rilling, een trilling gaat door je rug. dan druk ik wederom mijn lippen op die van jou, en heel voorzichtig druk ik ze tegen je aan. ik hou mij nog heel even in, voordat ik mij helemaal laat gaan. langzaam open ik mijn ogen een stukje, en zoek je ogen. die helder blauwe poelen van schoonheid, kunnen mij veel geluk beloven. ooh wat ben je toch mooi, ik kan niet geloven wat ik zie. voor mij ben jij, de levende versie van pure poezie. vincent, vincent... luister je wel naar me? huh... en ik ontwaak uit mijn droom. je zit nog steeds tegenover me, en ik ontwaak een beetje sloom. jaja, ik hoorde je wel. stamel ik half gelogen. ik zat te dagdromen, in jou helder blauwe ogen. die poelen van afleiding, die bronnen van verleiding. die bollen van aantrekkingskracht, die wonderschone verschijning. je was even zo dichtbij, nu zit je weer ver van me af. hopelijk zal dit ooit werkelijkheid worden, en praten wij met elkaar over "love". Naar boven

49 Ter ere van Janny Brocken

wat is het toch raar, dat alles ineens weg kan zijn. jarenlange herrineren en liefde, doet nu ineens heel veel pijn. duizenden dagen, zijn er samen voorbij gegaan. en nu al, moest jij van mij weggaan. wie kon weten, dat na zoveel tijd met jou. de tijd ineens stilstaat, en nu voel ik alleen maar kou. minuten duren uren, uren duren dagen. waarom nu dit, is het enige dat ik mij kan afvragen. al die jaren zijn voorbij gevlogen, "gezelligheid kent geen tijd". maar nu is er geen tijd voor gezelligheid, alleen maar tranen in mijn ogen. we hebben een fijne tijd samen gehad, maar het had langer gemogen. dat is nu niet meer mogelijk, alsof mijn geluk me heeft voorgelogen. waarom moest dit nou? er zijn geen worden voor. het slaat toch helemaal nergens op? maar god geeft aan mij nu even geen gehoor. het is nu zwaar, en erg pijnlijk. en ik weet niet of hiermee kan leven, de pijn is zo gruwelijk. de tranen blijven stromen, mijn hart is leeg en kil. vroeger was er zoveel leven in huis, nu is het koud en stil. maar dan besef ik mij iets, ik ben je niet echt kwijt. want alleen lichamelijk, namen wij van elkaar afscheid. in mijn hart blijf je voor altijd leven, en vergeten doe ik je nooit. op een dag zullen we toch samen zijn, als ik mijn tijd op aarde heb voltooid. nu ben je een ster aan de hemel, voor iedereen te zien. nu kan de hele wereld van jouw schoonheid genieten, net zolang tot iedereen jou heeft gezien. je woont in mijn hart, en in mijn hoofd blijf je bestaan. je bent lichamelijk misschien niet meer hier, maar voor mijn gevoel ben je nooit weggegaan. in vele harten leef jij voort, in de kinders hun ogen blijf je voortleven. dat is het mooiste kado, dat je me ooit had kunnen geven. ik mis je schat, en ik kan niet wachten tot ik weer bij je ben. maar je moet nog even wachten, voor ik je met mijn aanwezighied verwen. nu heb ik een leven te lijden, met kinderen, en kleinkinderen zo klein. ik ga nu mijn leven zo maken, dat je super trots op me kunt zijn. Naar boven

48 Magere dikte

iedereen zeurt maar steeds, dat ik meer moet eten. dat is toch niet hun zaak, dat moet ik toch zelf weten? ik heb helemaal geen honger, en er past toch niet veel in. sowieso vind ik het niet leuk, en heb ik zelden zin. ik vind zelf ook wel dat ik, toch nog wat te dik ben. het beeld in de spiegel, waar ik maar niet aan wen. ik zie rolletjes, ik zie die lagen vet. ik zie hoe mijn buik, na een goede maaltijd opzet. meestal steek ik dan de vinger in mijn keel, gooi ik het er maar snel uit. anders krijg ik straks, nog meer vet onder mijn huid. bovendien zie je het toch overal om je heen? op de foto's in de bladen. en bij alle populaire mensen, die je vind in de roddelbladen. minder is gewoon meer, ik wil meer. dus ik blijf dit gewoon doen, keer op keer. ik ben nog steeds te dik, er moet veel meer af. dus dan maar een dagje niet eten, of de vinger in mijn keel als straf. ik begin er te komen, heb de kleinste maat die er is. dat is toch wat ze willen, als ik me niet vergis. mensen kijken me scheef aan, maar wat kan ik er toch aan doen. ik wil gewoon een beetje afvallen, en me van al dat vet ontdoen. tenslotte ben ik echt te zwaar, kijk maar naar mijn gewicht. met al die huidplooien, is dat echt geen gezicht. ik ben 1.70 lang, een heel mooi getal. en ik denk dat ik 40 kilo weeg, als ik dat al halen zal. dus het is duidelijk, het mag nog wel wat minder. want van al dat overgewicht, heb ik echt nog wel hinder. ik kon de allersmalste broek niet eens aan, wat een afgang was dat. iedereen wil die toch kunnen dragen, als je die maat ooit hebt gehad. ik zal gister wel weer teveel gegeten hebben, dus vandaag maar weer niets. misschien een glaasje water, of zoiets. dan nu snel even de vinger in de keel, eruit gooien van gister. anders ben ik straks nog dikker, wanneer mijn maag dat spul gaat verteren. vanaf nu dan maar water, en misschien een slokje melk. dan nog een dieet pil, want dat is goed voor elk. zo, dan snel een paar kilootjes eraf, en dan die broek nog eens aan. en als hij dan niet mooi staat, ...... dan maar weer lijnen gaan. Naar boven

47 De keidharde werkelijkheid van dik zijn

een broek past niet, het t-shirt zit niet lekker. maar klagen mag niet, men word zo gek van dat gemekker. ik open een krantje, en zie een gave broek. snel bellen en bestellen, ik ga wel voor zo'n nieuwerwetse look. het pakket komt al snel binnen, ik heb het via internet bestelt. ik ga nooit naar de winkel, dat heb ik al mijn leven lang uitgesteld. sinds ik dikker ben geworden, zijn winkels niet fijn. mensen kijken naar me, en ik kan niet mijzelf zijn. de pashokjes zijn te krap, de broeken passen nooit. en dan die blikken op mensen hun gezichten, als het t-shirt verkeerd plooit. ook het gevoel, gaan winkelen en zonder iets thuiskomen. terwijl je de stad in gaat, om met bergen en tassen vol terug te komen. nooit kan ik iets leuks vinden, en anders past het gewoon niet. sindsdien shop ik via het internet, want dan is er niemand die mij ziet. ik maak het pakketje open, het zag er zo gaaf uit op het plaatje. de broek ziet er heel gaaf uit, net zoals in het blaadje. ik trek hem snel aan, kan niet wachten om mezelf te zien. de knoop kan gelukkig nog dicht, anders was het even afzien. ik spring voor de spiegel, met een glinster in mijn ogen kijk ik naar mezelf. het is toch wel heel anders, als je zo kijkt naar jezelf. mijn blik veranderd al snel, als ik zie wat de spiegel reflecteerd. het zijn die mode dingen, die zich tegen mij heeft gekeert. op de foto zag het er zo gaaf uit, bij die man stond het echt heel goed. nu zie ik mezelf in die broek staan, het is mijn hoop die teleurstelling ontmoet. de broek zit echt te strak bij m'n kont, de pijpen zijn te smal. mijn dikke bovenbenen passen maar net, het is echt een mode ongeval. dit gebeurt me nou altijd, vind ik eindelijk een leuke broek. dan past het me niet, en is het mooie ervan volledig zoek. met shirts is het hetzelfde geval, het past me nooit, of het staat me echt niet, gewoon omdat het bij mij niet mooi plooit. het is niet leuk dik te zijn, mensen kijken je scheef aan. vrouwen kijken niet naar je om, mensen geven je een bijnaam. kleren staan je niet mooi, shirt zijn moeilijk te vinden. en er is geen vrouw, die zich aan een dikzak wil binden. je kunt wel gaan sporten, maar dan zie je jezelf in de spiegel. je walgt van hetgeen je ziet, en achter je hoor je gegiechel. als je beweegt beweegt alles mee, lopen doet pijn aan je rug en knieën. je hebt het altijd wam, allemaal dankzij die klote calorieën. je probeert minder te eten, maar het is het enige dat je goed doet voelen. de spiegel maakt je depressief, het voelt alsof je je geluk ziet wegspoelen. het eten is je enigste troost, de rest van de wereld maakt je verdrietig. dus eten doe je dan maar wat vaker, dan voel je je even wat minder nietig. ik snap het niet, ik ben een hele aardige gast. ik ben heel romantisch, ik... waar een 4 gangen menu in past. ik kan goede gesprekken voeren, heb respect voor een ander. en het enige wat mensen dat doet inzien, is als ik mijn uiterlijk verander. ik ben van binnen een man zoals vrouwen die willen, lief, eerlijk, betrouwbaar, romantisch en respectvol. maar het enige dat ze zien is de vetlagen, want mijn buik is zo bol. what the fuck doe ik het dan voor? flikkeren jullie allemaal maar lekker op. jullie met je perfecte lijf, hou toch verdomme je kop. ik heb genoeg scheldwoorden gehoord, en bijnamen gehad. denk je nou echt dat dit mijn keuze was? dat ik zo groot ben als een zwembad? denk je dat ik het leuk vind? dat mijn shirt me niet past. dat mijn broek altijd strak zit, dat mijn onderbroek de grootte heeft van jouw kledingkast. flikker maar op met je mening, en je oordeel over mij. het pesten heeft mij kapot gemaakt, en daar was jij zeker ook bij. al die namen, hebben me gemaakt tot wat ik ben. ik at me maar vol, want het was de enige vriend die ik herken. jullie drukken me in dit hokje, en geven me mijn ongeluk. dus ik heb dit aan jullie te danken, jullie maken me beetje bij beetje stuk. dus jullie kunnen allemaal de tering krijgen, vieze klootzakken. ik heb maar 1 leven op deze aarde, lief dat jullie die voor mij verknallen. dus ik denk dat ik jullie lief moet bedanken, door al jullie vriendschap. ben ik ongezond, en ongewild geworden, het middelpunt van elke grap. dus bedankt allemaal, als ik het terug kan doen hoor ik het graag. ik help je graag om depressief, dik, lelijk en ongelukkig te worden, het liefst nog vandaag. Naar boven

46 Het optreden

ik sta zenuwachtig hier te wachten, zweet loopt langs mijn rug. ik sta hier in dit donkere hoekje, kan niet meer terug. ik sta klaar, tijd om gas te geven, tanden op elkaar. ik voel het dreunen in mijn borst, mijn armen voelen zwaar. de lichten schijnen fel, echter speelt de donkerte in mijn hoofd. de zenuwen spelen echt parten, gek word ik wanneer het licht langzaam dooft. dit is mijn teken, met alle kracht til ik mijn voet op. ik zet een stap naar voren, het draait overuren in mijn kop. dan hoor ik de eerste toon, de klank van muziek. ineens schakelt die knop om, en word dit moment uniek. mijn handen zweven als vogels door de lucht, mijn voeten glijden als wolkjes onder mijn benen. in mijn hoofd is het rustig en stil, de onrust en chaos is verdwenen. als een buitenstaander, zie ik in slowmotion mijn handen gracieus bewegen. mijn voeten vliegen moeiteloos over de vloer, het is alsof ik het moment ben ontstegen. heel langzaam zie ik mijn stappen, en de passen die ik neem. ik hoor de muziek dreunen, hoewel ik van mijn omgeving weinig verneem. mijn hoofd is nu rustig en leeg, het voelt zo aangenaam hier. alsof ik in de wolken ben, zwemmend in zeeën van plezier. wat een heerlijk moment zo, dit kan niet meer stuk. zwevend over deze vloer, overvloeiend van geluk. de licht schijnen mij bij, het is een dans van stralen. en samen met de muziek, gaan we er alles uit halen. een dans van sympfonie, een spel van licht en geluid. gemengd door mijn lichaam, strelend over mijn huid. met subtiele bewegingen beweeg ik mijn hoofd, mijn schouders en buik volgen sierlijk. en mijn bene en voeten, bewegen vloeiend en ongelooflijk. dan ineens komt die knal, het licht is plots verdwenen. mijn lijf is gestopt, en de donkerte en chaos is wederom verschenen. traag richt ik mij op, ik mis die hemel waar ik net was. ik kijk nu recht voor me, en na enkele tellen zie ik het pas. de donkerte maakt plaats voor schemer, de tijd is weer sneller gaan tikken. ik kom langzaam terug bij mezelf, maar het is toch even schrikken. langzaam gaan de lampen aan, honderden ogen staren mij aan. mijn hart klopt weer zwaar in mijn keel, en het zweet gaat lopen wanneer als die ogen gaan staan. dan komt dat oorverdovende geluid, handen die samen slaan. het geluid van een klap, het is overweldigend en toch voelt het zo voldaan. gracieus buig ik voorover, laat het over mij heen komen. ik kijk door de zaal, en geniet nog even van het dagdromen. ik draai me om, loop weer naar die donkere plek. maar deze keer voel ik mij goed en voldaan, aan tevredenheid is geen gebrek. rustig loop ik de donkerte in, het zwart vloeit om mij heen. echter schijn ik van binnen met fel licht dat gezien word door iedereen. wat is het toch heerlijk, op het podium te staan, mijn kunnen met het publiek delen. heerlijk doen wat ik kan, gezien worden door zovelen. die spanning, die sensatie, het heerlijke gevoel. optreden zit echt in je bloed, en het blijven doen blijft mijn doel. Naar boven

45 Een vers nieuw bed

ik haal de kleren van de lijn, het gaat zo regenen. en natte kleren, kan mijn huid niet zo goed tegen. het is een warme droge dag, de lucht is verstikkend droog. dus voor wat lekkere verfrissing, is de nood behoorlijk hoog. de frisse schone was geeft zijn geur, terwijl het door de lucht zwaait. die heerlijke frisse geur, terwijl ik de wasmand vollaad. ik loop naar boven, en begin het bed op te dekken. eerst het matras, dan de kussen overtrekken. ondertussen is het gaan regenen buiten, ik zet alle ramen zover mogelijk open. die frisse heerlijke regen lucht, komt langzaam de kamen binnen geslopen. de kamer is gevuld met heerlijke geuren, van schone was, en een verfrissende regenbui. zo heerlijk, als de geuren van de lente, ik word gewoon spontaan lui. die frisse geur is ontspannend, en zo heerlijk. nu ff lekker gaan luieren is onvermijdelijk, en ooh zo begeerlijk. ik plof even lekker neer op het bed, even lekker mijn neus begraven in het kussen. die schone frisse geur even lekker opsnuiven, die al het denken laat sussen. even nergens aan denken, liggend op het bed. met mijn hoofd begraven in de schone was, en de ramen wagenwijd opgezet. het is nog niet echt afgekoeld, dus ik kan hier wel uren blijven. lekker liggen op bed, genieten en langzaam wegdrijven. maar dan zou ik in slaap vallen, en dan zou ik al die heerlijke geuren missen. ik zou dit moment, voor geen goud uit mijn geheugen willen wissen. wat kan het leven soms toch zo heerlijk zijn, die kleine momentjes. die frisse schone geuren, die totale ontspannen, al die wonderlijke natuur presentjes. voor 15 minuten is alle stress weg, ben ik totaal ontspannen. maar helaas moet ik toch weer aan de slag, ik zal me weer moeten vermannen. nog veel te doen, zoals dit gedicht schrijven. op die manier, zal dat moment voor altijd bij me blijven. het beste van alles is nog, ook al zit ik nu al te gapen. ik moet nog even wakker blijven, want vanavond mag ik erin slapen. Naar boven

44 Het onbekende

het wel of niet, het afvragen van misschien. zonder duidelijkheid afwachten, en de mening weer herzien. onwetend wanneer, en vragend hoe. geen flauw idee hebben, moe van al het gedoe. kijkend in de verte, en niets kunnen zien. dichtbij erbij staan, en toch niets hebben gezien. vragende ogen, achter gesloten oogleden. lief gevonden willen worden, en door medelijden worden aanbeden. door totale onzekerheid omringd, met geen wetenschap hoe of wat of waar. geen idee van hebben van alles, niets is meer herkenbaar. in verwarring gewikkeld, door twijfel ondervonden. complete chaos om je heen, van helderheid ontbonden. gek worden van het niets hebben, onwetendheid speelt parten. aangevallen met angsten, besloten door totale vaagheid. het onbekende beangstigend, en het afvragen knagend. speelt daar dan stil de muziek, van onopvallendheid al plagend. wat een ander denkt, is altijd een raadsel. van gissen en afvragen, een grote aaneenschakel. wat een ander voelt, of misschien gaat doen. zijn onbekende factoren, waarvan je jezelf beter kunt ontdoen. een ander is onbekend terrein, en beangstigend voelt dat. maar ook die wetenschap, word sterk overschat. normaal is dat geen probleem, het maakt niemand iets uit. maar als liefde in het spel is, is het de meest waardevolle buit. twijfel over de ander, niet wetend wat. steeds afvragend, zegt hij dit, of doet hij dat? pas wanneer er problemen zijn, besef je ineens. dat je machteloos bent tegen een ander, ook al ben je het nog zo oneens. een ander is een onberekenbare factor, volledig onbekend. wat extra pijnlijk is, wanneer de liefde vervalt onder een faillissement. mensen zoeken er nooit naar, naar die meest waardevolle buit. maar ze zouden willen dat het hadden gedaan, wanneer de ander zegt "het is uit". Naar boven

43 Eerste ontmoeting

onnadenkend draai ik me om, nietsvermoedend kijk ik op. onbewust vliegen mijn ogen over mijn uitzich heen, verrast ben ik als ik plots stop. dat gezicht, die uitstraling, dat lichaam, die lijnen. een aanwezigheid, dat uitzicht, een wezen om bij weg te kwijnen. je kijkt de andere kant op, en lacht om iemand anders zijn grap. maar ik zie die fonkelende ogen, je straalt gewoon van blijdschap. onnadenken draai je je om, nietsvermoedend kijk je op. onbewust vliegen je ogen over je uitzicht heen, verrast ben ik met mijn knal rode kop. in een miniscule seconde, zie ik voor het eerst een mens. hetzelfde als ieder ander, maar toch zo anders..zo intens... het lijkt of ik voor het eerst een kaaklijn zie, en voor het eerst echte ogen. voor het allereerst wapperende haren, en met de mooiste wimpers die amper bewogen. je lange benen, en ronde heupen, de glimlach op je gezicht. hoe alles lijkt te zijn, in perfect evenwicht. de eerste handen die ik echt zie, de eerste wonderschone huid. de mooiste klanken uit je keel, die mij verassen met het allermooiste geluid. in die miniscule seconde zie ik dat alles, tot ik besef dat ik staar. ik zit al de hele tijd, kaarsrecht te kijken naar haar. onnadenkend draai ik me om, nietsvermoedend begin ik te zweten. onbewust kijk ik om me heen, maar kan jou niet vergeten. het was even alsof, ik een bril op had. en de hele wereld ineens helder kon zien, en alleen jou kon zien m'n schat. alsof ik altijd wazig had gezien, en nu een heldere vlek had gevonden. door die opening zag ik jou, en even pure schoonheid kon ondervonden. onnadenken draai ik me weer om, nietsvermoedend kijk ik enigzins ontdaan. onbewust kijk ik om me heen, en jij kijkt me recht in de ogen aan. zweet borrelt omhoog, mijn stembanden raken verlamd. ik voel een hevige rilling, die door mijn lijf heen vlamt. je heb zo'n mooie glimlach op je gezicht, en je kijkt zo lief. wat ben je eigenlijk gewoon mooi, neem ik enig initiatief? wat gebeurt er toch veel, in zo'n kleine tijd. er zijn slechts enkele seconden voorbij, maar ik ben mijn zenuwen nu al kwijt. alsof een heel leven voorbij is gegaan, zoveel en zolang dat ik heb gedacht. over alle schoonheid, en al die hemelse pracht. onnadenkend draai ik me niet om, nietsvermoedend kijk ik je recht in de ogen aan. onbewust staar ik naar je, waar zal dit verhaal nog heengaan....? Naar boven

42 Dans

ik kijk hoe je lichaam een figuur vormt, uit niets dan lucht verschijnen lijnen. een vlugge beweging, en de lijnen lijken te verdwijnen. het is alsof elke beweging een uitdrukking bevat, een verhaal word geschreven in bewegingen. terwijl je met je hand sierlijk zwaait, draaiend, in ruime kringen. je draait je langzaam van hem weg, maar stapt dan vol vuur naar voor. hij kijkt passioneel doch verdrietig, alsof hij haar net verloor. ze kijkt hem zwoel aan, met haar hand strijkend van hoofd tot been, je ziet het vuur in hem opwaaien, brandend van top tot teen. twee stappen vol vuur naar voren, legt haar arm om haar heen. slecht 1 snelle heupbeweging, en ze staat bij zijn andere been. ze duwt hem van zich af, en met trotse borst paradeert ze om hem heen. als een echte toreador kromt hij zijn rug, beide zo mooi, zo sereen. hij pakt je vast, en duwt je tegen hem aan, jullie gezichten raken elkaar. jullie kijken elkaar even aan... de spanning is onweerstaanbaar. een paar vlugge passen, je speelt met hem. je laat hem komen, en duwt hem dan weg, hij racet op je af, maar jij trapt hem op z'n rem. en ineens komt daar dat snelle stuk, draaien, stappen, sprongen en al. de emoties schieten door het dak, van heel hoog, tot diep in een dal. echter opmerkelijk blijft, elke beweging is een lijn. zelfs als men scheef staat, is dat slechts schijn. het totaal plaatje verteld het verhaal, de lijn die het lichaam maakt 2 lichamen samen, en de zielen die het raakt. een verhaal niet in woorden, maar in emoties verteld. zoveel krachtiger dan beelden, zoveel liefde, en toch zoveel geweld. dansen is een kunst, het schrijven en vertellen met het lichaam. het niet alleen bewegen, maar werken tesaam. Naar boven

41 Zomer=liefde

bloemen bloeien, de zon schijnt. het is de kou en regen, die langzaam verdwijnt. vogels fluiten, de wereld komt tot leven. het groeit van de kracht, die de zon aan hen doet geven. jassen blijven eenzaam thuis, gezichten beginnen te lachen. de wind blaast zwoel, door de opgehesen vlaggen. de ramen van de auto gaan open, de zonnebrillen gaan op. de grauwheid van de winter, komt langzaam tot een stop. hier en daar een druppel, echter zwoel en fijn. het voelt steeds meer, alsof het lente moet zijn. de wereld word langzaam, steeds groener en mooier. in de garage word weggezet, de winterse strooier. bloemen beginnen te ruiken, fris en schoon. een t-shirt word nu, steeds meer gewoon. zo voel ik me van binnen, alsof de zomer komt. net zoals de winter, de warmte verwelkomt. het was een tijdje grijs en grauw, nu witter vol kleuren. de wereld is voldaan, en rijk aan heerlijke geuren. wat een toeval dat dit nu ook gebeurt, buiten op straat. het is mooi om te zien, hoe het weer opklaart. zoals de lente is, voel ik me van binnen. voor de mensen is het fijn, dat de zomer gaat beginnen. het verschil tussen liefde, en verdriet. zoals het verschil tussen een kreet, en een romantisch lied. de vergelijking tussen getijden en gevoelens, is dun en flinter. daarbij is liefde de zomer, en pijn de winter. Naar boven

40 Als de tijd stil staat

mijn blik richt zich op, de deur zwaait open. mijn ogen zijn even verdwaasd, ik zie je met mijn eigen ogen. even is daar dat ene moment, dat moment waarbij tijd stil lijkt te staan. het lijkt wel of de hele wereld, even niet verder wil gaan. mijn ogen bekijken je, van top tot teen. heb je al een tijd niet gezien, tot ik hier voor de deur verscheen. daar staan we beiden, bevroren in tijd. ik weet dat je dat ook voelt, ik zie het aan hoe je naar mij kijkt. in een split seconde, zien we het hele verleden weer. ik zie je zoals ik je zag, die allereerste keer. van toen tot nu, heden en verleden samensmeltend. alles in een fractie van een seconden, vol geladen met oud sentiment. even vergeet ik waarom ik hier sta, alles dat ik nu zie ben jij. mijn oude gevoel vliegt weer omhoog, even ben ik weer ooh zo blij. dan koel ik weer af, want ik voel nu weer. voor mij is het afgelopen, ik krijg geen kansen meer. toch heel even geniet ik nu, kijkend in je ogen. dat ik jou ooit anders heb kunnen zien.... dat is nu moeilijk om te geloven. je hebt geen make-up op, je haren in de war. niet eens speciale kleren aan, alles is een wir-war. toch zie ik daar doorheen, ik zie de "jij" die ik ken. die heeft geen make-up of speciale kleren nodig, het is innerlijkheid dat ik herken. ik heb geen mooi lijf nodig, om te zien wie jij bent. het is die lieve vrouw van mijn dromen, dat is wie jij bent. de tijd komt langzaam terug, dingen beginnen weer te bewegen. het enige gevoel dat bij mij achterblijft, voelt alsof ik sta te zweven. nu moet ik weer even hard zijn, ik kwam hier met een reden. ik laat me niet in de war brengen, door ons verleden. de deur gaat weer dicht, wederom stopt de tijd. in mijn hoofd vraag ik me af, waar die laatste groet blijft. zal ik nog even aankloppen? even op de bel drukken? zal ik dat kunnen? zal het me lukken? honderduizend gedachte schieten door mijn hoofd, allemaal tegelijk. ik ben even van mijn stuk af, alsof ik even versteend lijk. wat gebeurt er toch veel in die ene split seconde, wat een hoop gedoe allemaal. toch ziet dat er van buiten, niet uit als normaal. voor een buitenstaander gebeurde er niks, en sta ik maar raar te kijken. dat ik die blik in mijn ogen heb, zal voor hen niet normaal lijken. maar toch stond de wereld even stil, honderden dingen besproken in mijn hoofd. het is dan vooral de omstander, die dat niet gelooft. voor mij is er een uur voorbij gegaan, een achtbaan van emoties. het heen en weer leggen, van gedachten-moties. toch is er niets gebeurt, niets besloten. alsof ik van top tot teen, met twijfel was overgoten. rare dingen, die gevoelens, zonder kan je niet. met is soms ook moeilijk, zoals je in deze situatie maar weer ziet. Naar boven

39 Uit het oog, uit het hart

eerst was ik echt alles voor je, nu ben ik schijnbaar niets. eerst was ik je bron van leven, ik was je steun, of zoiets. ik was je rots in de branding, je was helemaal gek op mij. je hield zielsveel van me, dat is wat je keer op keer zei. nu ineens is alles anders, je kijkt niet eens maar om naar me. ik lijk wel een zak stront in jouw ogen, en dat vind ik toch echt "TE". het blijkt dat alles wat je zei, met een korrel zout moest worden genomen. ik heb daarom echt het gevoel, dat ik emotioneel bij de neus ben genomen. houden van gaat niet snel voorbij, je zielsmaatje al helemaal niet. toch kon jij dat zomaar opzij schuiven, of ben ik het die dat verkeerd ziet? telt het dan niet? al de leuke dingen die we deden? alle lol die we samen hadden? alle toekomst plannen die we smeden? alle keren dat we lachten, of tranen samen deelden. zijn dit dan soms dingen, die ik me volledig inbeelden? zo blijkt maar weer, uit het oog, uit het hart. ik was al die tijd maar een opvlieging, ook al klinkt het hard. alles wat je tegen me zei, alles bleek gelogen. hoe moet ik nu nog iemand vertrouwen? iedereen bedriegt in mijn ogen. als zelfs je eigen vriendin, liegt tegen jou. hoe moet je dan iemand vertouwen? wanneer die zegt "het is jij waar ik van hou". is het dan echt normaal vandaag de dag, om te liegen tegen een ander? is er dan niemand die opstaat en zegt; "ik verander". maar van alle mensen had ik het verwacht, ik ben ook niet gisteren geboren. maar ik had toch nooit verwacht, zoiets van jou te horen. ik was echt alles voor jou, tenminste.. dat is wat je zei. je kon aan niets anders denken, dan jij en ik; wij. nu praat je niet meer tegen me, doet of ik niet besta. het voelt soms of je tegen me liegt, waar ik bij sta. nu ben ik schijnbaar een onbekende, al onze maanden samen betekent niets. wat moet ik nou toch denken? van zoiets... ik vind dit erg grof, en asociaal bovendien. ik had nooit verwacht, dat ik zoiets nog zou zien. ik vind het jammer, ik dacht dat ik je kende. maar ik heb nu toch echt genoeg, van al deze ellende. het is jammer maar waar: "uit het oog uit het hart". zoiets als dit... had ik nooit van jouw verwacht. Naar boven

38 Jouw zon straalt in mij

jij zou niet meer terug komen dat had je tegen mij gezegd je wil niet meer met me wonen je hebt dat duidelijk zat uitgelegd nou sta ik hier dan weer alleen met mijn handen in mijn haar niets om uit te kijken naar en ik sta daar maar terwijl ik in de verte staar het leven valt me zwaar maar dan zie ik jou weer lachen en je zon straalt door de wolken heen je vult me weer van binnen ik voel me niet meer zo alleen ik zie je stralende ogen ze kijken mij vrolijk aan jouw liefde overstroomt in mij met jou ga ik er tegenaan je zegt dat je me mist het was niet wat ik had verwacht je zei dat je het niet zeker wist maar dat je hunkert naar mijn aandacht nou sta ik hier niet meer alleen geen handen in mijn haar alles om uit te kijken naar niet meer onbereikbaar ik voel me onvermoeibaar en jij bent onweerstaanbaar en dan zie ik jou weer lachen en je zon straalt door de wolken heen je vult me weer van binnen ik voel me niet meer zo alleen ik zie je stralende ogen ze kijken mij vrolijk aan jouw liefde overstroomt in mij met jou ga ik er tegenaan het verleden doet me niets meer je bent nu weer waar je behoort terug in mijn warme armen precies zoals het hoort ga nooit weg bij me ik begeer je voor altijd want geloof het schat ik wil je nooit meer kwijt en dan zie ik jou weer lachen en je zon straalt door de wolken heen je vult me weer van binnen ik voel me niet meer zo alleen ik zie je stralende ogen ze kijken mij vrolijk aan jouw liefde overstroomt in mij met jou ga ik er tegenaan ik wil bewijzen hoeveel ik van je zal houden want op een dag zullen wij samen trouwen eeuwig leven samen, jij en ik ik ben trouw aan jou tot mijn laatste snik en dan zie ik jou weer lachen en je zon straalt door de wolken heen je vult me weer van binnen ik voel me niet meer zo alleen ik zie je stralende ogen ze kijken mij vrolijk aan jouw liefde overstroomt in mij met jou ga ik er tegenaan Naar boven

37 Erger dan de dood

ik sta langzaam op, open mijn ogen. kijk de kamer rond, ik voel me bewogen. ik gooi de dekens opzij, ga zitten op de rand van het bed. strijk mijn handen door mijn haren, en zorg dat ik de wekker heb afgezet. trek langzaam mijn slippers aan, doe mijn badjas om. kijk aans naar de naden, stom ding zit verkeerdom. suf loop ik naar beneden, zet de koffie vast aan. loop door naar de wc, en open daar het raam. kijk in de spiegel, wat zie ik er weer uit. de wallen onder mijn ogen, en de verpouperde huid. ik loop naar de tafel, ik ga zitten en pak de krant. in mijn ene hand mijn boterham, en een kop koffie in de andere hand. even tanden poetsen, gooi gel in mijn haar. trek mijn kleren aan, zo.. ben bijna klaar. zo zijn mijn ochtenden tegenwoordig, saai, kil en koud. niets om naartoe te leven, maar het enige dat me overeind houdt. met jou was dat wel anders, opstaan met een lach. barste van energie, een kado elke ochtend van elke dag. samen naar beneden, al vrijend tanden poetsen. en dan weer snel, onze rotzooi wegpoetsen. samen eten, praten over de dag. perfect plaatje, tenminste, zoals ik dat zag. het was als in de film, alles gewoon perfect. ik had altijd zin en energie, ik voelde me altijd opgewekt. dat heb jij meegenomen, toen jij door die deur liep. ik kan me niet eens herrineren, wat ik wanhopig naar je riep. het was iets zoals "ga niet weg", maar het is allemaal een beetje vaag. niets kon jou nog tegenhouden, ik had je hier nu zo graag. het mag niet baten, het is nu te laat. nu zijn al mijn dagen zo eenzaam en alleen, en soms maakt me dat kwaad. nee ik was niet perfect... maar verdien ik deze straf? de ergste die je iemand kunt geven, is eenzaamheid, en dat is laf. niemand verdient alleen achtergelaten te worden, als een hond aan een boom achtergelaten. en dan is het ergste, dat je niet eens meer tegen me wilt praten. nou goed.. het zal zijn redenen hebben, het maakt ook niet uit. ik ben degene die nu hier alleen zit, ik moet er echt tussenuit. ik ben nu de eenzame, van alle vloeken voorzien. je wilt niet weten, hoeveel tranen ik bij mezelf heb gezien. Naar boven

36 Smile

het is de sterkste emotie, en ook het grootste zwaktepunt. maar het is zeker, dat je zonder liefde niet verder kunt. iedereen heeft het nodig, of je nu wil of niet. het is toch vaak de alleenstaande, die dat het eerste ziet. het kan een zwever tot koning verheffen, een manke laten lopen. op zo'n sterke liefde, zitten we allemaal te hopen. het kan een zwakke sterker maken, het kan een blinde laten zien. het geeft een kind, de kracht van een man of tien. maar het is ook een zwakte... wat als het weggenomen word. dan val je uiteen, en is je hele wereld aan gort. een koning word een zwerver, en een man word een jongen. pijn die hard aankomt, pijn die diep word verdrongen. zelfs de sterkste man, knielt nedig neer. zelfs de vrolijkste man, pakt op dat moment wanhopig zijn geweer. het kan werelden maken, en werelden breken. het is een heftige kracht, met andere emoties vergeleken. toch willen we niet zonder, blijven we zoeken naar die ster. zonder geliefde te leven, dan is de dood niet ver. wat moet je anders, alleen is ook maar zo alleen. zelfs eenzaamheid, houdt je niet eeuwig op de been. iedereen heeft iemand nodig, voor een knuffel of een lach. als we dat nou maar gewoon konden geven, als iedereen dat maar zo zag. we kunnen best alleen zijn, maar vrienden willen we dan wel. dat is ook een vorm van liefde, alleen een ander soort liefdes-spel. we willen leuke dingen horen, lachen, gieren, brullen. met je handen door iemands haar gaan, al spelend met die krullen. gewoon een kleine glimlach, is soms al voldoende. dus onthoud deze kleine raad, zo leert men al doende. wees aardig voor de persoon om je heen, jij zult hem ooit nodig hebben. dan wil jij ook zo behandeld worden, want zij zullen jou dan ook liefhebben. als elke mens in nederland, 1 keer per dag iets liefs zou zeggen tegen een ander? dan worden we allemaal, een wat vrolijkere hollander. Naar boven

35 En dan sta je daar

alleen zijn word echt onderschat, mensen nemen het niet echt serieus. voor sommige mensen, is alleen zijn niet eens een keus. mensen worden ouder, mensen gaan dood. mensen blijven alleen achter, op deze grote aardkloot. vooral oudere mensen, verliezen hun geliefde. na jaaaarenlange relaties, is het slecht 1 die griefde. wat moet je doen? als je oud en eenzaam bent? je kinderen komen minder vaak langs, die hebben inmiddels allemaal al hun eigen vent. je kunt niet goed voor jezelf zorgen, en heb de hulp nodig van anderen. dat is toch verrekte pijnlijk, vooral omdat je er niets aan kunt veranderen. jongere mensen, raken andere triestig kwijt. het is alsof een hart eruit gerukt word, tenminste... dat is waar het op lijkt. verloren door een ongeluk, of een ernstige ziekte. te vroeg iemand verliezen... is de ergste straf voor iemands geliefde. een klein kindje, geboren met een afwijking. dat kun je je niet voorstellen, daarvoor is geen vergelijking. moet je je voorstellen, 9 maanden van hoop. 9 maanden van liefde. al plannen voor bij de doop. en dan word het je ontnomen, nog voor de pret begint. dat is onbegrijpelijk, zo jong was dat kleine kind. en wat doe je dan? je probeert verder te gaan met het leven. maar geen enkele gebeurtenis, kan je je geliefde terug geven. of je nou oud sterft, heel jong, of in het midden. je kunt er niets tegen doen, alleen voor geluk en voorspoed bidden. en als het dan gebeurt, sta je daar alleen. niemand kan je daar echt mee helpen, krijg jezelf dan maar eens op de been. de dood.... een kil en koud woord. we zijn er bang voor. vooral omdat het onzeker is wanneer, behalve voor diegene die de strijd verloor. sommige voelen het aankomen, andere hebben het onverwachts. soms hebben ze er vrede mee, dat is degene die op het einde nog lacht. voor geliefde is er niets te doen, tijd zal de wonden helen. helaas gebeurt het toch nog te vaak. want het gebeurt bij oooh zovelen. Naar boven

34 Adem de dood in

heerlijk.. die geur als je het pakje open maakt, snuif die geur eens diep in. ik kan de smaak al proeven, ik krijg spontaan zin. ik pak een vloeitje, en begin te draaien. ik kan die nicotine engeltjes, als om mijn hoofd heen zien draaien. even likken, en dan dichtvouwen. ik moet toch wel echt heel veel, van mijn sigaretje houden. ik steek hem aan, neem een diepe haal. ik voel het door mijn lichaam stromen, het brand mijn longen kaal. een klein hoestje, niets aan de hand. ik begin nu toch wel te proesten, ik leg mijn sigaret even aan de kant. phoe phoe... dat was een flinke, maar nu gaat het weer. ik pak mijn sigaretje op, hier gaat ie nog een keer. weer een diepe haal, nu gaat het goed. dit gevoel... deze weldaad, dat is hoe roken echt moet. ik voel het verdovend effect, het stroomt mijn hoofd binnen. nu kan die nicotine rush, pas echt beginnen. benen worden log, en zwaar, ach... dat is normaal. ik maak het wel weer goed, met nog een diepe haal. 30 jaar later, zijn de symptomen pas zichtbaar, en kun je pas zien wat het doet. je kunt zeggen wat je wilt, maar roken is niet echt goed. daar lig je dan, oud en lelijk... en toendertijd, was het nog zo heerlijk. een flinke hoest... een zware kuch... nu begint het weer te branden, alleen krijg ik nu geen lucht. niet mijn longen deze keer, mijn hart heeft het zwaar. nicotine heeft weer gewonnen, ze hebben het weer voor mekaar. daar lig ik dan, oud verrimpeld door die sigaret. het is alsof je puur gif, op een infuus zet. niemand heeft het door, het is trage zelfmoord. het is nog gevaarlijker, dan dronken lopen op een heel dun koord. nu ben ik dan dood, mijn lijf is zwaar versleten. ik had dit moeten zien aankomen, ik had het kunnen weten. pas 70 jaar jong, had makkelijk 90 kunnen worden. maar het zijn die sigaretten, die mensen vroegtijdig vermoorden. kon je het de mensen maar leren, en laten zien hoe het is. mijn familie is degene met de pijn, door het lijden van mijn gemis. tabak en sigaren: voor elk wat wils zie je nou wel... "smoking kills" Naar boven

33 Mijn grote liefde

ik leg mijn hand op je, wat ben je heerlijk. ik raak je aan met mijn lippen, je bent verrukkelijk. ik til je op, en houd je stevig vast, ik kijk je direct aan. jij maakt iets in me los, door jou kan ik me helemaal laten gaan. het lot bracht ons samen, en je bent zo mooi. door jou vergeet ik even al mijn zorgen, fuck die stomme teringzooi. ik streel je met mijn vinger, en je bent al een beetje nat. ik kom langzaam dichterbij, en zet mijn lippen op je gat. mijn tong raakt jou per ongeluk aan, een rilling gaat door mijn rug. we zijn weer volledig samen, je bent weer bij me terug. ooh... wat heb ik je gemist, en is het heerlijk je nu hier te hebben. het is eigenlijk zonde van de tijd, om je weer neer te leggen. ik til je op, ik zuig hard aan je gat. je vloeistoffen beginnen te stromen, ik wou dat je nog meer van dat spul had. nu ben je leeg... jammer, nu ben ik klaar met je. het was weer heerlijk, onvergetelijk, hmmm.. wat doe je toch met me. de wereld is even weer wat mooier, mijn problemen boeien me geen zier. wat houd ik toch zo van je... wat houd ik toch van mijn flesje bier. Naar boven

32 Een wijze les

hmm.. nu moet ik rijmen zonder een sterke emotie maar waar ga ik het dan over hebben wat voor onderwerp ga ik gebruiken even met mezelf overleggen het is toch anders, als je niet weet waar je over schrijft je gaat dan maar doelloos zitten rijmen en je weet niet meer waar de tijd blijft toch lukt het dan nog best goed omdat ik rustig ben van binnen gewoon die pen op papier en mijn gedicht kan beginnen als mensen dit lezen snappen ze er weinig van "waar gaat het nou over?" hoor ik ze denken dan nou mensen.. het gaat hier om niks ik kon geen onderwerp bedenken dus dicht ik maar gewoon zoals het gaat en zal ik jullie wat nuttige informatie schenken wees trots op de mensen om je heen en laat ze weten hoe je je voelt voor je het weet is het te laat daarvoor zijn de lieve woorden juist bedoelt en vertel mij eens is het erger om spijt te hebben van iets dat je gedaan hebt? of juist om spijt te hebben van iets dat je niet deed? dat is juist het hele concept heb geen spijt van wat je deed maar wees trots dat je "iets" hebt gedaan niets doen is veel erger dat kunnen vele amper aan spijt hebben van iets dat je niet deed is echt vreselijk het roept vele gevoelens op daarmee krijg je nou echt gezeik dus doe wat je hart je ingeeft en vecht voor wat je wilt je moet voorlopig nog met jezelf door 1 deur kunnen anders heb je al die jaren mooi verspild je bent je eigen beste vriend en je kunt jezelf nooit kwijtraken maar wel iets verkeerds doen en dan teleurgesteld raken doe wat je moet doen maar hou van jezelf anders kun je niet van een ander houden dat leerde ik ook van mezelf ga voort en maak mensen blij het is je allergrootste kracht niemand is zo aanstekelijk als iemand die om het leven lacht! Naar boven

31 Alleen feesten

verdergaan is misschien wel de grootste stap vanuit stilstand naar beweging gaan vergt toch wel veel kracht maar ik kan dat wel aan het kost altijd meer energie om iets te versnellen dan op hetzelfde niveau te blijven die kracht heb ik nu even nodig om momentum te krijgen ik moet weg van deze plek dit gevoel, deze emotie het slurpt mijn krachten weg het vooroorzaakt teveel commotie ik ga nu weer naar voren sterker dan ooit met nog meer kracht in mijn rug vertragen doe ik nooit toch is vooruitgang niet alles als je het niet kunt delen het is toch saai en begint snel te vervelen het is leuker met iemand erbij iemand speciaal die mij aanmoedigt en trots is iemand... volledig loyaal "it's lonely on the top" is wat men zegt daar zit toch wel wat in het is niet iets dat mijn gevoel weerlegt het is fijn weer stevig in het leven te staan te weten wat je wil en om er vorlledig voor te gaan ook al zien anderen geen verschil "al het grote begint klein" weer iets dat wel waar is "elke reis begint met een eerste stap" en die stap is juist de hindernis en wanneer dat allemaal dan lukt en je staat daar toch alleen is het raar om voor jezelf te juichen zonder iemand, of zelfs iedereen je staat daar dan .. handen in de lucht springend en schreeuwend voor jezelf maar niemand die het ziet toch voelt dat vreemd binnenin mezelf het is niet leuk om alleen te zijn maar dat is wederom een hindernis die moet ik simpelweg overwinnen omdat het een stukje van mijn "innerlijke strijd" is nu juich ik, en spring ik.. handen in de lucht schijt aan dat rare gevoel ik ben trots op mezelf ik bereik wederom een levensdoel jammer dat je er niet in kon delen het was me toch een feest.... toch 4 uur 's nachts waren we aan het vieren en genieten dit ík het allermeest op naar de volgende drempel laat het maar komen ik kan dat ook wel weer aan ik overwin zelfs in mijn dromen zo... nu ben ik er weer klaar voor volgende keer zal ik gewoon weer juichen ook al is het dan alleen ik heb mezelf leren overtuigen Naar boven

30 Het einde is nog niet voorbij

je zegt wel dat het nu over is maar je gedachte is nog steeds bij mij wanneer ik heel dicht bij je sta is je hart weer even blij je zegt tegen jezelf dat ik er niet meer ben maar vergeten kun je me niet want wanneer je me weer eens ziet dan denk je weer aan ons lied wie hou je voor de gek? doen alsof ik uit je hart ben je kunt me gerust negeren en doen alsof je me niet kent verschil maakt het toch niet je weet dat ik er nog zit uit je hart kom ik voorlopig niet ik ziet daar voorgoed vastgekit je praat niet meer tegen me en je bent altijd druk tijd invullen met bezigheden alsof je de vruchten van het leven plukt maar ik ken je beter dan dit ik weet wat er hier gebeurt je stopt me gewoon weg in een hoekje omdat jij liefde voor mij niet goedkeurt je wil me ook niet echt zien want je weet wat voor effect ik op je heb wanneer ik heel dicht bij je sta heb je niets meer aan die oogklep wanneer ik je diep in de ogen kijk en vertel hoeveel ik van je hou dan word je toch weer helemaal week van binnen zo werkt dat nou eenmaal bij jou je hoofd zegt nee je hart schreeuwt ja dat doet je pijn en verward je vooral als ik voor je sta zolang je het wegdrukt heb je er geen last van en merk je het ook niet maar wanneer ik je dan weer een spreek doet het je weer een beetje verdriet jij hoopte op een toekomst die ik je ook wel geven wou niet omdat ik geen keus had maar simpelweg omdat ik van je hou ik praat niet goed wat ik heb gedaan maar de tijd kan ik niet terugdraaien maar dat hoeft de reden te zijn waarom ik jou voor de laatste keer vaarwel moet zwaaien ik ben niet de perfecte man geweest en ik zou willen dat ik iets kon doen ik gedraagde me soms niet zo netjes en soms gewoonweg als een oen maar dat betekent niet dat de toekomst is verpest als jij het echt graag wilt doe ik veel harder mijn best ik heb dingen geleerd veranderen kan ik niet maar ik kan mezelf wel onder controle krijgen zodat jij ook van mij geniet dingen zeggen die ik niet zei dingen niet zeggen die ik wel zei als je me die ene kans had gegeven dan was je hartje nu weer heel blij ik ben zeker van mijzelf en zeker van mijn zaak ik weet wat ik kan en waard ben het is een belofte die ik hier maak mezelf veranderen kan ik nooit maar wel mijzelf verbeteren ik kan veel dingen beter doen en ik wil alles van jou leren jammer genoeg heb jij besloten dat de deur nu dicht is voor mij nu zul je het nooit ervaren weer een twijfel erbij ik heb maar 1 kans nodig maar die krijg ik niet dat vind ik best kut omdat ik zie wat jij nog niet ziet dan wens ik je maar het beste ik hoor vast nog wel ooit van jou jammer dat het zo moest lopen want zelfs in de zon voelt het als kou voor nu zal ik mijn betere "ik" bewaren misschien komt die ooit van pas dan zal ik weer iemand blij maken ook al wou ik dat jij dat was. Naar boven

29 Herschreven text voor "Beyonce - Halo"

vroeger was ik zo alleen, maar nu ben ik hier met jou je bent de reden van mijn bestaan omdat ik zoveel van je hou geen dag gaat voorbij zonder jou en ik wil je nooit meer laten gaan jij en ik voor altijd, zolang we mogen bestaan. met jou ben ik omgeven bruisend sta ik in het leven ik wil je mijn hart geven en ik laat je nu nooit meer gaan weet je nog hoe het begon? wij keken elkaar flirtend aan wist niet wat ik moest zeggen maar ik was inmiddels opgestaan ik was op je af gelopen en je keek me toen vragend aan weet je nog wat ik toen zei? toen ik voor jou ging staan. ik zei hallo hallo hallo, ja ik zei hallo hallo hallo ik zei hallo hallo hallo, ja ik zei hallo hallo hallo hallo ooh ooh..... je gaf me alles wat ik zocht je liefde je leven en je hart. je bent de enige vrouw voor mij. je bent mijn droom in werkelijkheid. godzijdank voor die ene dag, dat ik jou daar toen zag ik wil mijn leven met je delen, en genieten van je mooie lach met jou ben ik omgeven bruisend sta ik in het leven ik wil je mijn hart geven en ik laat je nu nooit meer gaan weet je nog hoe het begon? wij keken elkaar flirtend aan wist niet wat ik moest zeggen maar ik was inmiddels opgestaan ik was op je af gelopen en je keek me toen vragend aan weet je nog wat ik toen zei? toen ik voor jou ging staan. ik zei hallo hallo hallo, ja ik zei hallo hallo hallo ik zei hallo hallo hallo, ja ik zei hallo hallo hallo ik zei hallo hallo hallo, ja ik zei hallo hallo hallo ik zei hallo hallo hallo, ja ik zei hallo hallo hallo hallo ooh ooh..... hallo ooh hallo ooh ooooh...... weet je nog hoe het begon? wij keken elkaar flirtend aan wist niet wat ik moest zeggen maar ik was inmiddels opgestaan ik was op je af gelopen en je keek me toen vragend aan weet je nog wat ik toen zei? toen ik voor jou ging staan. ik zei hallo hallo hallo, ja ik zei hallo hallo hallo ik zei hallo hallo hallo, ja ik zei hallo hallo hallo ik zei hallo hallo hallo, ja ik zei hallo hallo hallo ik zei hallo hallo hallo, ja ik zei hallo hallo hallo hallo ooh ooh..... Naar boven

28 Aloneliness

your words are cold and hard, falling down upon me. i wander if she would miss me. would she? at the moment the room is quiet, it's freezing in here. the reason why is not a mistery, it's crystal clear. it's the fact that i dissapointer you, i let you down. you were my baby girl, but i acted like a clown. you have left and i miss you. you're the reason that i morn. i never showed you my love, and now you're gone. far away, i can;t even see you anymore. you're out of reach. i was stupid, and never learnt, there was so much they had to teach. now i miss you, sitting here all alone. i can't reach you, not even call you on the phone. baby.. please understand... i made a mistake, i was foolish, now i'm the one with heartache. maybe i just deserved this, i had it coming. but you can't blame me, that i keep hoping. i'll be here for you, waiting in the rain. i'll show you i love you, again and again. Naar boven

27 Tranen

daar komt het weer, een oude vriend. lang niet gezien, ik heb al ff niet gegriend. ik voelt het opborrelen, het komt langzaam omhoog. mijn handen beginnen te trillen, en een traan word geboren in mijn oog. het valt me zwaar, het is een emotie die ik niet vaak ken. het duurt dan ook even, voor ik dat gevoel herken. langzaam komt de brok in mijn keel erbij, praten word moeilijker. zelfs normaal nadenken, word steeds onmogelijker. mijn gedachte raken verward, duizend stemmen spreken tegelijkertijd. of dit ooit over gaat, leer ik metdertijd. nu voel ik me even rot, en ik laat het lekker gaan. soms lucht het op om alles eruit te gooien, om daarna weer verder te kunnen gaan. de druk van de ketel laten, even een diepe zucht. ik snak nog even naar adem, een laatste hap naar lucht. nu ontspannen, en laat het maar komen. laat alles maar uitgebreid, over mijn wangen stromen. er komen rare klanken uit mijn keel, snikken is een vreemd geluid. maar het zat te diep opgekropt, en het moest er gewoonweg uit. het word al minder, de tranen zijn gestopt. nu ben ik weer helemaal leeg, niets is opgekropt. nu kan ik er weer even tegenaan. het was een hele gebeurtenis. ben blijk dat het nu over is, tot de emmer weer vol is. Naar boven

26 Galgenmaal in woorden

ik smeek het je, doe het niet. kijk toch eens in mijn ogen, ik verdien dit toch niet? laat het niet vallen... kun je me niet gewoon verlossen? moet dit nou zo? kunnen we dit nog anders oplossen? de beul staat klaar met het mes, dat met 1 beweging door het touw heen glijdt. waardoor het mes naar beneden valt en mijn hoofd afsnijdt. ik kijk nog 1 laatste keer in zijn ogen, "is er iets dat ik kan doen? IETS?". geen enkele reactie...., helemaal niets. ik probeer het nog 1 keer, te overtuigen met mijn kant van het verhaal. ik probeer te beredeneren. maar het voelt als mijn galgenmaal. als een kat ik het nauw, in de hoek gedreven. daar sta ik dan... volledig hulpeloos ben ik opgeschreven. het mes hangt boven mijn hoofd, het hangt stil in de lucht. slechts een kleine beweging, staat tussen een dodelijk momentum en een diepe zucht.. ik slaak een laatste zucht, dit heeft geen zin. ik vecht tegen een muur op, waarvan ik onmogelijk win. ik sluit mijn ogen, en aanvaard het lot. ik leg vrede, met de plannen van god. ik open mijn ogen, kijk de beul aan. en met mijn laatste adem zeg ik, laat maar komengaan. Naar boven

25 Dat ene woord

ik ben op zoek naar dat ene woord, ik kan het nergens vinden. dat ene speciale woord, om jou mee te binden. 1 woord om te omschrijven, hoe mooi jij bent. 1 simpel woord, dat jij meteen herkent. zoveel woorden in de wereld, ik zoek in het nederlands. kan niets vinden, zelfs niet in het buitenlands. niet 1 woord in de wereld, omschrijft hoe gaaf jij bent. mooi, leuk, lief, lekker, attent, aardig, inspirerend, heerlijk bekent. liefdevol, grappig, vriendelijk, indrukwekkend, verleidelijk, cool. schat, lekker ding, poppeke, poeslief, zacht, lekker maf, romantisch, zwoel. zijn allemaal slecht grepen, uit de woordenschat. van alle lieve dingen, die ik in gedachte had. het zijn er duizenden, te veel om te noemen. maar niet 1 woord dat omschrijft, hoe ik me voel als we zoenen. niet 1 woord in de wereld, omschrijft jouw als speciaal persoon. en de lief van mijn leven, waar ik in gedachte bij woon. ik zal een woord moeten verzinnen, speciaal voor jou. en als iemand ooit afvraagt, wat het betekenen zou... dan is het antwoord makkelijk gedaan, geef je lief een dikke kus. kijk je lief diep in de ogen, maak het even lekker knus. kijk nu diep in je hart, in voel dat gevoel. luister naar je hart, luister naar dat gejoel. voel je dat? die liefde zo mooi? nou dat is wat ik probeer te zeggen, waar ik een poging naar gooi. ik noem het liefdesdruk, omdat liefde is die erin opbouwt. soms moet de druk er gewoon even af, anders gaat het fout. het woord dat ik bedacht heb, blijft nog even geheim. maar kijk eens diep van binnen, en voel de zonneschijn. dan weet je meteen wat het woord is. ik zeg het nog even niet. maar voel het maar eens goed, en deel het met je lief. Naar boven

24 Ik zei niets

zo daar zit ik dan, ik open je msn scherm. ik zit klaar om te typen, en staar ff naar het beeldscherm. nou.. waar zal ik mee beginnen? hoe de dag was? hoeveel ik aan haar heb gedacht? vertel ik haar over mijn nieuwe tas? niet te klef beginnen, daar is het nu te vroeg voor. ff luchtig blijven, daarna ga ik gewoon weer door. nu moet ik op mijn woorden letten, niet teveel zeggen, niet te weinig. niet teveel geld aan haar besteden, maar wees vooral niet te zuinig. goh.. wat is dit toch moeilijk, moet echt nadenken over mijn woorden. niet meteen beginnen over je liefde, en dat je haar wilt meenemen naar die heerlijke oorden. zal ik nog een gedichtje maken? ff iets uit de mouw schudden. ff kijken of het lukt, die mouw eens goed leegschudden. mwah.. dat word toch weer te klef, maar ik moet wel opschieten. ik kan echt ff niets verzinnen, dat niet heeft te maken met liefde. nou goed, dan type ik gewoon "hallo", kijk daarna wel verder. ff kijken hoe ze reageert, dan gaan we wel weer verder. ooh shit.. nu is ze offline. ben ik net te laat. heb ik weer niks gezegd.... kut.. nu ben ik op mezelf weer kwaad... Naar boven

23 .............

ik ben ff moe, geen inspiratie om te dichten. heb echt ff geen fut. kan mijn vingers niet eens oplichten. de hele dag werken is prima, dat kan ik best aan. maar ik denk de hele dag aan jou, en dat je bent weggegaan. lichamelijk ben ik prima, mijn lijf is niet zo moe. maar mijn gedachten vallen uit elkaar. ik weet niet eens meer wat ik doe. ik moet echt ff gaan zitten. ik laat een diepe zucht. ik snak naar meer energie, ik snak naar een flinke hap lucht. het is niet negatief, helemaal niet. maar ik krijg mijn gedachte niet meer weg, van die heerlijke griet. ik blijf steeds aan haar denken, aan haar mooie haar. aan haar zachte huid, en hoe ik altijd naar haar kontje staar. ff zitten, ff op adem komen, mijn hoofd ff leegmaken. zo kunnen al mijn gedachte, niet in de knoop raken. je maakt me gek, en brengt mijn hoofd op hol. jij bent zóóó mijn lieffie, op jou ben ik dol. oke... voel me weer wat beter, ff mijn hoofd leeg gemaakt. ik pak een pen en papier, en wacht tot de pen het papier raakt. nou.. laat maar komen dat gedicht, ga maar lekker schrijven. ik ben even ontdaan, van dat overheerlijke gewicht. nou zeg.. er komt helemaal niks.. dat is ook mooi. nou kan ik eindelijk schrijven, en schrijf ik niet eens slechte zooi. nou, dan leg ik het maar weer weg. ga maar weer aan jou denken. en alle lieve knuffel, en mooie worden die ik aan jou ga schenken. Naar boven

22 Verhaaltje voor het slapen gaan

waar ben je schat? ik zie niks in het donker. gebruik je lichtje even.. voor ik over het bed heen donder. aah daar ben je, ik kan je voelen. ooh wat ben je warm zeg. zullen we ff lekker kroelen? wat ruik je toch lekker. zin om nog ff te kletsen? over de hele dag, ff slap kweppen. kom eens bij me liggen. lekker samen. het bed word al lekker warm. wat ben jij aan het beramen? ik hou van je schat, dat weet je toch? of wil je dat ik het nog 100 keer zeg? dit is echt geen bedrog. doe je bril ff af, anders val je zo in slaap. en dat zit toch niet lekker? oeh... nou is het ik met de grote gaap. langzaam gaan de oogjes dicht. lekker tegen elkaar kruipen. laat de dromen maar komen. laat onze gedachte maar lekker wegsluipen. nog even een klein kusje. op het voorhoofd dan. je slaapt namelijk al bijna. daar word je toch niet wakker van? kan niet wachten tot de volgende ochtend. lekker samen wakker worden. dan maak ik lekker ontbijt, maak ik genoeg voor 2 grote borden. daarna weer terug het bed in. lekker ff kroelen. dit is wat ik je wil geven. dit is hoe jij je elke dag kunt voelen. Naar boven

21 Zonder metje

het is hier zo koud, het is hier zo leeg en stil. deze kamer mist jou, nu is het zo leeg en kil. zonder jou word het niet warm, zonder jou is het leeg. zonder jou schijnt geen zon. zonder jou, die ene waar ik zo om geef. zonder jou die de dag laat stralen. zonder jou, waarvan ik het warm kreeg. zonder jou om vast te houden. zonder jou nu ik wegzweef. zonder jou is het kil en koud. zonder jou voelt het fout. zonder jou word ik niet oud. zonder jou, wil ik voor geen goud. met jou schijnt de zon. met jou is het lekker warm. met jou ben ik rijk. met jou, voel ik me niet zo arm. met jou altijd samen zijn. met jou samen slapen. met jou samen aan een glas wijn. met jou heerlijk knuffelen. met jou word ik geen chagrijn. met jou overwin ik elk terrein. met jou overleef ik de woestein. met jou shoppen in de albert heijn. ik laat je weer lachen, stralen als de zon. als ik je maar weer vast kon houden.... och.. als dat maar weer eens kon. Naar boven

20 Wat moet ik dan doen?

je wil graag dat ik mijn best doe dat ik me bewijs. maar je hebt nooit tijd voor me. hoever gaat deze reis? je houdt me op een afstand, en ik wil best voor je vechten en laten zien dat ik het wel kan. en dat ik me helemaal aan je wil hechten. dat ik meende wat ik zei ik denkt niet dat je snapt hoeveel ik om je geef ik wil je alles geven wat je zoekt. ik kan je niet vergeten, omdat ik zo om je geef. zou voor heel nederland mijn liefde willen verklaren. maar dan moet je me wel een moment gunnen. nu loop ik steeds tegen een muur op waar ik niet tegenop zou kunnen. ik denk dat je niet goed beseft wat je aan het doen bent. "ik vind het lullig om te zeggen maar ik ben nu jij, en jij bent leon". nu snap ik wat jij daarmee bedoelde uit te leggen. Naar boven

19 Oneindig

ik kijk omhoog, dit word een lange klim. ik wil het zo graag, maar is dit wel slim. ik hou van je, en laat je niet zomaar gaan. ik klim voor jou, van hier tot de maan. ik ben bijna boven, mijn liefde brandt als een hevig vuur. ben ik eindelijk boven, staat er nog een hogere muur. steeds dat ik dichterbij kom, word de muur hoger. ik ben al zo moe, en mijn mond word droger. ik ben nog steeds aan het vechten, word ik ooit weer blij. ik wil het wel graag, is wat je zei. dat er weer iets komt, tussen jou en mij. voel mijn liefde, voel je vrij. ik wil je overladen, met de liefde van mij. maar toch heb ik het gevoel, dat ik wacht in een ellelange rij. ben ik er bijna? ben ik al dichtbij? ben ik nog op tijd? of is het moment al voorbij? worden we nog gelukkig samen? jij en ik... wij allebei..... Naar boven

18 Zo dichtbij, toch zo ver weg

zo ver weg, zo dichtbij. ik wil het wel, is wat jij zei. wat moet ik denken, wat moet ik geloven? wanneer komt dan eindelijk, de waarheid naar boven? je duwt me weg, maar zegt dat je me wilt. je zegt dat alle energie die ik eraan besteed, niet word verspild. het valt niet mee, om te vechten tegen een muur. zelfs mijn liefde word moe, op den duur. wat moet ik dan doen? vechtend voor die ene zoen. houd ik de deur open met mijn schoen. ben ik dan zo'n oen? moet ik me dan van deze liefde ontdoen? en dan mijzelf van vroeger weer nadoen? worden net zoals toen? zonder hoop, zonder poen? ik wil zo graag aan jouw wensen voldoen. ik vecht voor je en word je kampioen. maar dan moet je wel die muur wegdoen. of je bescherming omlaag doen. Naar boven

17 Ongezegd is gezegd

de woorden vloeien uit mijn vingers ik type wat ik voel, het nergens is ver weg, nu heeft het weer een doel. de zinnen komen gewoon vanzelf, en wat ik wil komt hier te staan. ik hoef niet meer te zoeken, ik hoef nergens meer heen te gaan. alsof het in mij zat te wachten, op een moment om los te barsten. alsof ik een doek heb geschilderd met een stuk hout, en nu heb ik echte kwasten. de beelden in mijn hoofd worden woorden, zinnen, stuk voor stuk. het is wonderbaarlijk, dat het nu zonder moeite lukt. een fijn gevoel ligt over mij, een glimlach op mijn gezicht. een last is van mijn schouders, ik sleep mee, minder gewicht. ik heb kunnen zeggen wat nodig was, heb gezegd wat ik wou. ik ben open geweest, en heb gezegd dat ik van je hou. Naar boven

16 Als de zon schijnt

de zon is warm, en de volgens fluiten, ik zit niet meer binnen, maar leef lekker buiten. je bent dichterbij, en mooier dan ooit. ik heb nu pas die bril afgezet, en laten gaan doe ik nooit. wil je weten hoe het voelt? je kunt het niet omschrijven. je moet het echt meemaken, om te weten hoe het je kan verblijden. zwart word wit, luid is zacht. lang word kort, hoe lang je ook wacht. ooit gezien? de sterren overdag? ik zie ze van van binnen, omdat het nu weer mag. 14 februari is minder kut, als je niet alleen hoeft te zijn. wij samen aan tafel, jij en ik.. met een glaasje rode wijn. Naar boven

15 Een fysieke gedachte

het leven is niet mooi, alles is een leugen. een toneelspel voor je ogen, het kan niet deugen. mensen zijn slechts schimmen van de geest, geprojecteert door je eigen verlangen. als een mentale gedachte, waar je in blijft hangen. de gedachte van iemand depressief, zijn donker en duister. echter ophelderend en eerlijk, wanneer ik er goed naar luister. het is niet eerlijk, emoties zijn een probleem. echter ook een zegen, welk het is weet geeneen. wat te doen bij een overmaat van het een.. niemand weet het echt, er is niemand die het je kan vertellen, alleen je hart die het tegen je zegt. ze zijn een obstakel, die tegelijkertijd de weg wijst. als een kind die een boodschap overbrengt, wanneer hij in zijn bedje hartelijk krijst. het geeft licht in het donker, terwijl het je ogen verblind. daardoor zie je enkel duister, wanneer je het pad in het licht vindt. wat moet je ermee, welke kant moet je ermee op. nooit de goede die je vind, je komt toch niet hogerop. dwalend in het duister tast je, terwijl je verblind word door het licht. zoekend naar het einde, maar dat is nog lang niet in het zicht. Naar boven

14 Definitie van een ziekte

Als water stroomt het langs mijn wang, ellende, verdriet, en pijn. van al deze emoties word ik zo bang, en al die tranen doen zo'n pijn. mijn handen beven, mijn hart pompt zwaar. is dit wat men noemt "leven"? ik ben er helemaal mee klaar. mijn benen worden slap, mijn voeten doen zo'n zeer. door mijn keel krijg ik geen hap, en daar komen die gedachtens weer. vroeger was ik zo sterk en groot, een man ten waarde van vermogen. toen gedroeg ik mij idioot, en mijn geluk zou niet meer mogen. door jouw afwezigheid storte ik in, en het beangstigste van allemaal.... dit is nog maar het begin. dit is pas een symptoon van deze liefdes kwaal. mijn oogleden worden zo gewichtig. ze vallen langzaam dicht. mijn ziel word doorzichtig, en ik kan niet vechten tegen dit gewicht.. is dan de slaap waar ik op hoop? of word ik daarna gewoon weer wakker? waar is de schelp waar ik vroeger in kroop? ik word alsmaar zwakker. ik vond een woord voor deze ziekte, die mij dit oplegt dankzij het afscheid. die kwaal die mij verziekte... ze noemen dit eenzaamheid. Naar boven

13 Wat?.... ooh....

in duistere momenten verschuil ik me. kaarsen in het donker doven ze. hoog boven de bergen, gaat het schuil. overmate van vies en vuil. urenlang verschollen gaan. dansend op de oceaan. verschillen diep geworteld. als labels opgesteld. nummeriek welgeteld. jarenlange tormenten doorstaan. en zonder keuze door moeten gaan. neem nu elke eerste letter van elke zin, en zet ze achter elkaar. daarme schijf je het begin. van een vreugdig en liefdevol bestaan. Naar boven

12 Geen gesprek op msn

de computer gaat aan, ik start msn. ik vul mijn gegevens in, zodat de computer weet dat Ik het ben. ik kom online, en ik zie mijn vriendenlijst. staat ze ertussen? de meid die ik de hemel in prijs..? shit.. ze staat er niet bij.. dan ga ik maar iets anders doen. misschien komt ze zometeen online, helaas ben ik in het wachten niet echt een kampioen. na een uur lang wachten, zie ik daar het bericht. ze is online, en op haar foto zie ik haar gezicht. en wat nu? spreek ik haar aan? nee, ik wacht tot ze mij aanspreekt.... maar misschien kan ik dan lang wachten gaan. en wat zeg ik als ze straks iets zegt? niet TE gewoon, maar ook niet TE bot. maar als ik te lang wacht is het ook niet goed... ik schiet gewoon helemaal op slot. ik open het scherm om met je te praten, maar ik kan niets intoetsen. want dat kun jij in je scherm zien, kon ik die melding maar wegpoetsen. hmmm.. jij zegt niks... maar ik durf niet te beginnen. waarom zeg je nou niks? wil je niet dat ik je met mijn woorden kan beminnen? ooh.. nu krijg ik de zenuwen, het is al lang dat je online bent. en nog geen gesprek gestart tussen ons. misschien heeft ze mijn msn naam nog niet herkent. ik meld me offline, en dan weer online, dan heeft ze me zeker gezien. als ze me dan nog niet opgemerkt heeft... moet ik het nog een keer doen misschien. nu is het genoeg, ik kan niet meer wachten. ik type een bericht, nu is ze nog online. ik stort mijn hart hier uit.. en met een laatste zucht druk ik op "enter", kut.. ze is weer offline. gewacht voor niets, en nu ben ik kwaad. alles ging verkeerd... en nu ben ik te laat. Naar boven

11 6-S+X=...

mijn handen strelen je nek, ik kom dichterbij met mijn mond. 1 hand op je heupen, 1 hand op je kont. zachtjes raken mijn lippen de jouwe, en ik druk je tegen me aan. mijn armen om je heen, laat ik mij helemaal gaan. je geniet, ik kan het voelen, je mond gaat langzaam open. laten we rustig aan doen, niet van stapel lopen. langzaam trek jij je trui uit, en ik mijn shirt. jij verwent me met je zalige liefde, nu is het jouw beurt. je huid is zo heerlijk zacht, het einde is zoek. terwijl jou handen mijn rug strelen, open ik de knopen van je broek. wat ben je mooi, gods perfectie. je bent mijn venus, het is liefde dat ik in je ogen zie. je leunt naar voren, duwt mij op m'n rug. je geeft me zoveel liefde, vanavond geef ik al die liefde terug. 2 mensen, 2 zielen, even samen 1. het is alsof we samen smelten, een mooier moment bestaat er geen. je bent mijn schat, mijn wereld, ik vind alles in jou. jij bent mijn alles, en ik schreeuw "ik houd van jou". Naar boven

10 Mijn ochtendritueel

ik word langzaam wakker, het kille bed verwelkomt mij. het kussen ligt niet lekker, mijn zalige droom is voorbij. de koude realiteit komt me tegemoet, het maakt mij ijskoud van binnen. de lege plek naast mijn bed... ik kan dit gemis niet overwinnen. ik sla het dekbed opzij, en wrijf eens in mijn ogen. hier zit ik dan..... eenzaam en alleen. kan het nog steeds niet geloven. langzaam loop ik de trap af, ik heb geen haast. ik heb toch niemand die op me wacht, ik ben slechts verdwaasd. goh... ik moet over een uurtje weer werken, dan heb ik tenminste even afleiding. even weg vanuit deze 4 muren, het is voor de avond een soort voorbereiding. wat eten we vanavond schat, zeg ik dood leuk tegen mezelf. ik kan er eigenlijk niet om lachen, er is voor mij geen wederhelft. ik eet maar een boterham, ben ik weer 2 minuten afgeleid. daarna nog maar een paar, ik had mijn lunch toch nog niet voorbereid. morgen weer een vrije dag, kut..... weer een dag helemaal alleen, dan voel ik me weer zo'n nietsnut. ik loop langs je foto naast mijn bed, wat was je toch mooi die dag. wat kijk je toch lief naar me, en je hebt de allermooiste lach. ooh shit... hier komt weer de koude werkelijkheid, je bent weg... ver uit mijn bereik. we hadden hier nog eens een discussie over gehad... nou schat... je had gelijk. dan maar die jas aan doen, op naar het werk. de koude buitenlucht is niet erg meer, ik voel me toch niet meer zo sterk. de bittere kou voelt warm aan op mijn gezicht, van binnen ben ik veel kouder. tja... had ik maar niet zo dom moeten zijn, en had ik maar meer van je moeten houden. ooh kut.. nu doe ik het weer. ik denk weer aan je. ik kan het niet loslaten, en ik word langzaam gek. ik mis je. Naar boven

9 Uit

ik hoor de woorden, ze vliegen door mijn oor naar binnen. het is mijn hersens die ze doorboorden, en ze zijn aan het winnen. het eerste besef komt als een knal, mijn emoties zijn los geslagen. mijn emoties vloeien als een waterval, en ik kan deze last niet dragen. mijn mond wil wel spreken, maar er komt geen geluid. mijn hart is aan het breken, en mijn hersens staan even uit. mijn hart begint sneller te pompen, en mijn handen raken bezweet. dit is mijn lichaam aan het overrompelen, dit is het ergste ooit, zover ik weet. die woorden, die klanken, zo scherp als het blad van een mes. ik kan nu echt wel janken, ik schiet in de stress. dat die paar woorden mijn lichaam kunnen verstrooien, en mijn hoofd laten draaien. mijn emoties door de war gooien, en het gras van mijn lef wegmaaien. die paar woorden... ze raakte mij, het hardste geluid. dit was alles wat je zei: "het is uit". Naar boven

8 Wat ik eigenlijk bedoel was....

kom eens bij me zitten op de bank, geef me eens een kus, leg dat boek maar weer op de plank, komop, we maken het knus. wat zie je er toch weer sexy uit vandaag, en je haar ruikt heerlijk. nee dit is niet zomaar een romantische vlaag, ik vind je gewoon begeerlijk. ja, je praat wel veel, maar dat is beter dan doodse stilte. en je huidje voelt aan als eersteklas fluweel, dit is echt wat ik wilde. geef me eens een dikke knuffel, dan kijken we samen wat tv. dan praten we over onze hond snuffel, zo, nu zijn we beide tevree. zullen we zo ff lekker samen douchen schat? daarna het warme bed induiken. of ga je liever samen in bad? om daarna samen 1 handdoek te gebruiken? kom eens lekker bij mij liggen in bed, ja, je bent wel heel erg warm. het is dan ook ík die het raam even open zet, voodat ik teveel opwarm. weltrusten schatje, tot morgen, ik houd van je lieverd. weer een dag zonder zorgen, ik wou dat het snel ochtend werd. dat zijn de woorden die gesproken zouden zijn, als mijn hoofd ze niet vermoorde. daarmee zou je nu nog bij me zijn, als ik niet zo'n probleem had met al die woorden. ik wou het wel, ik kon het niet, ik voel me zo zwak. mijn falen bezorgd jou nu ook nog eens verdriet, ik ben een wrak. ik kan je niet kwalijk nemen dat je ging, je kunt veel beter krijgen dan ik je gaf. ook al blijf je mijn lieveling, dit is dan mijn welverdiende straf. Naar boven

7 De leukste kut-dag

de dag komt dichterbij, wat een rot dag. het is geen dag voor iemand als mij, omdat het geluk weer eens niet mag. die ene dag van het jaar is zo rot, vooral als je alleen bent. ik wou dat ik me kon verschuilen in een grot, en dat die dag van me wegrent. toen jij hier nog was keek ik er zo naar uit, een dagje heerlijk samen. het gevoel kruipt al onder mijn huid, ik wou dat die andere dagen kwamen. met jou was het veel gaver, en was ik nu niet alleen. waren we niet veel braver, maar hier moet ik nu doorheen. mensen om me heen zijn zo gelukkig, ze wachten ongeduldig op die ene dag, ikzelf voel me zo ongelukkig, en nu haat ik die ene dag. was jij maar hier, dan deed het niet zo'n pijn. 14 februari is echt een klote dag, als je helemaal alleen moet zijn. Naar boven

6 Wakker worden in een droom

Ik hoor de vogels fluiten, De zon begint te schijnen. Het is heerlijk weer buiten, En ik open de gordijnen. Daar lig jij dan, in al je waarde, De vrouw die de mijne wou zijn. Terwijl ik naar je staarde, Kom jij bij bewustzijn. Ik kom weer lekker bij je in bed, Wat is de wereld toch mooi. Jij bent het die mijn ziel heeft gered, Ik ben jouw liefdes prooi. Ik hou je stevig vast, en sluit mijn ogen, Je zachte huid, je heerlijke geur. Dit is te mooi om echt te geloven, Door jou krijgt mijn leven veel meer kleur. Opeens voel ik de kou, En begin ik te rillen. Waar is dat lichaam van jou? Dit is niet wat ik zou willen. Het bed is leeg, Het regent buiten. Een zware last die ik op mijn schouders weeg, Ik kan naar die perfectie nu wel fluiten. Ik doe de gordijnen weer dicht, En kruip snel onder de wol. Ik trek de dekens over mijn gezicht, Hoe lang houd ik dit nog vol. Die droom blijft me achtervolgen, En doet pijn in mijn hart. Mijn droom is door mijn stuntelen verzwolgen, En ik verloor mijn schat. Zelfs de dekens zijn koud, Ik kan niet warm worden. Dit is hoe ik me voel, zo oud, Wat is er toch van mij geworden. Naar boven

5 Een mannenstreek

Ik doe alles voor je, Is wat ik schreeuw. Kan niet leven zonder je, En nog meer van dat luid geschreeuw. Je komt naar me toe, Je bent weer binnen bereik. Wat een gedoe, Ik kreeg toch gelijk. Wat een ondankbaar zwijn leeft er in mij, Je geeft je leven en liefde. Ik maakte je niet eens echt blij, Het is door mij dat je griefde. Alles doen om je terug te krijgen, Maar niets om je te houden. Ik kon maar beter zwijgen, Toen jij mij nog vertrouwde. Wat een typische mannen streek, Wat een stom gedrag. Ik liet je in de steek, Iets wat geen persoon doen mag. Het is niet wat ik wou, Mijn demonen vervuilen mijn hoofd. Het was geen leugen dat ik van je hou, Maar mijn passie lijkt verdoofd. Ik wil zo graag, Ik moet harder vechten. Ik geef mijn demonen een pak slaag, En wil me dan aan jou hechten. Wat ben ik toch een man, Altijd te trots om toe te geven. Dat ik echt niet alles kan, En niet zonder liefde kan leven. Vanaf nu houd ik mijn mond, En stop ik met kletsen. En haal ik mij van de voorgrond, Zo kan ik geen gevoelens meer kwetsen. Naar boven

4 Luidruchtige stilte

De woorden, de verhalen. Het zijn er zo veel. Ik zit hier te balen, Ik kan niet eens meer denken aan het grotere geheel. Je praat zoveel, je maakt zoveel geluid. Je mond staat niet vaak stil. Wat komen er een hoop woorden uit, Dit is drukker dan ik het wil. Ik hou van je, echt waar, Maar al die verhalen en woorden... Ik maak dit echt niet klaar, Al die dingen die ik hoorde Nu is het stil, Jij bent weg. Was dit wat ik wil? Nu staat er tussen ons een meters hoge heg. Nu ben ik alleen, geen klank te bekennen, Ik haat deze kille stilte. Zou wel naar je toe willen rennen, Dit is niet wat ik wilde. De deur is dicht nu, Je bent buiten mijn bereik. Wat is mijn wil toch cru, Jij krijgt je gelijk. Soms denk ik nog aan die kleurige momenten in huis, Waarop er een waterval van woorden door het huis heen stroomde. Zoveel verhalen, het leek soms wel geruis, Dat ik weleens wegdroomde. Nu mis ik al die klanken, En alles wat jij me gaf. Nu kan ik wel janken, Wat ben ik zelf soms laf. Nu heb ik mijn zin, Het is stil in huis. Wat zit ik toch vol onzin. Nu zit ik hier eenzaam gekluisterd aan de buis. Naar boven

3 De grote kleine man

De ironie besluipt mij van achter, Wat een grote vent wou ik zijn. Niet teveel van mijn liefde verwachten, Dat zou niet mannelijk zijn. Altijd de grote man, Een vent, stevig in zijn schoenen. Iemand die alles kan, Die nu niemand meer heeft om te zoenen. Alleen is hij die het kleine niet eert, Zwakheden? Die kent hij geen. Wat hij ook beweert, Nu zit hij toch alleen. Die grote sterke man, alleen op de bank, Waar is zijn mannelijkheid nu? Zijn liefdes leven loopt mank, Nu is deze man een echt "individu". De ironie besluipt mij van achter, Wat een kleine vent ben ik nu. Je moet van mij niet teveel verwachten, Mijn normen en waarden zijn niet hetzelfde als die van u. Naar boven

2 De onuitgesproken uitspraak

Mijn handen beginnen te jeuken, Je lichaam is zo dichtbij, Als ik dit moment maar niet ga verneuken, Gebeurt dit echt bij mij? De golven van je lichaam tarten mijn lust, De zachtheid van je huid is beter dan fluweel. Ik denk dat god jou heeft gekust, En daarmee jou veranderde in een juweel. Mijn ogen krijgen niet genoeg van jou, Ik begin te stotteren in mijn woorden. Ik wil zeggen "ik hou van jou", Maar mijn demonen proberen ze te vermoorden. Het moment is voorbij, De woorden zijn te laat. Ze stonden nog in de rij, Maar nu ben je kwaad. Ik wou het wel zeggen, Ik hou zoveel van je. Mijn gedachte kunnen geen banen leggen, Wat een fout van me. Het is niet jij, het is ik, Mijn demonen verpesten mijn leven. Door hen heb ik de woorden-hik. En kan ik je die woorden niet geven. Je draait je om, je bent weg, Ik zie enkel mijn droom beeld van jou. Wat stom dat ik die woorden niet zeg, Dat ik zoveel van je hou. Naar boven

1 Een hemelse droom

Kijkend in jouw ogen, Zie ik de hemel schijnen. Dichter bij wil ik komen, Maar weg moet ik blijven. De aanraking van je huid, De prikkels van mijn zenuwen. Mijn hersens schreeuwen het uit, Mijn hart begint te beven. Je geur stroomt mijn neus binnen, Een klein genot speelt zich af. Ik kom niet meer uit mijn zinnen, Ik maak mijn woorden niet eens meer af. Verdwalend in die poelen van liefde, Dwaal ik dieper in je ogen. Voel ik mij even als de geliefde, Maar zou het mogen? Dichterbij beweegt mijn hoofd, Mijn lippen maken zich klaar. Het is mijn hart die het niet gelooft, Mijn hoofd zegt "het is waar". Dan openen mijn ogen zich, En ik staar naar het plafond. Ik merk dat ik op bed lig, En er is niets dichtbij mijn mond. Dit is waar ik woon, Ik lig hier op mijn rug. Het was enkel een droom, Dus ik ga snel maar weer terug.
Gedichten
Op deze pagina kunt u al mijn gedichten lezen.
Klik op de titel uit de lijst om direct naar dat gedicht te gaan.
Onderaan het gedicht staat een link: "Naar boven", hiermee gaat u terug naar de top van de pagina.

vergeet niet om een reactie achter te laten in het Gastenboek.
Wie is online
2 Bezoekers
Translate