zo jammer dat ze onbekend is

25 September, 2009

ook ik loop wel eens door de stad, doe boodschappen, wandel met de hond, sport, dans, ga uit etc.etc. allemaal dingen waarbij je vrijwel altijd mensen tegenkomt en/of ziet. op de sportschool en bij het dansen wat intiemer dan bij het wandelen met de hond, maar desalniettemin kom je altijd wel iemand tegen. en zo nu en dan kom je iemand tegen en denk je "wow... daar zou ik wel het ijs mee willen breken" (in deze context bedoel ik dus echt puur en alleen even contact maken, en niets dubbelzinnigs...). en ook al zou je weten wat je moest zeggen, het is toch moeilijk die stap te zetten. "wat zou ze wel niet van me denken als ik zomaar als onbekende een gesprek begin?". "heeft ze mij uberhaupt wel gezien?". "wat als ik mezelf nu helemaal voor lul zet?". slechts een kleine greep uit de dingen die je dan kunt denken. vandaag was 1 van die dagen, ik liep door de stad want ik had een paar tussenuren. ineens komt er een vrouw mijn richting in lopen, ik keek haar aan, zij keek mij aan. ze had echt die uitstraling van "ik ben de gangmaker op een feest" en "ik heb altijd zin in een feestje", kortom... gewoon iemand die het volledig uitstraald dat ze gezellig en leuk is. het is verbazingwekkend hoe langzaa, de tijd op zo'n moment kan gaan. daarnaast paste haar fysieke vormgeving vrij goed bij de positieve uitstraling die ik zag. maar dan? moet je dan soms hoi zeggen...? dan zegt ze gewoon hoi terug, en loopt ze verder. maar ik kan toch ook niet zomaar een gesprek beginnen met haar? stel nou dat zij hetzelfde denkt, maar niemand kan iets verzinnen om het ijs te breken? wetend dat dit nergens op zou uitdraaien, verbrak ik de grip van de tijd, en liep ik een winkel binnen. was nou net de ironie dat zij dezelfde winkel binnen liep. tot overmaat van ramp stond ze zelfs naast me bij de kassa. het leek allemaal wel alsof god zelf hier een aandeel in had, alsof hij stille hintjes probeerde te geven. maar meer dan een klein knikje van het hoofd kwam er niet. je gaat toch denken... stel nou dat deze meid mij voor de rest van mijn leven de gelukkigste man in de wereld had kunnen maken? stel dat het een super grote bitch was geweest....? wat nou als zij de ware was geweest voor mij, en ik liet haar lopen...? stel dat in die 5 minuten mijn volledige romantische toekomst op het spel stond... en dat ik haar heb laten gaan...? feit blijft, de kans dat ik haar ooit nog zie is bijzonder klein, en dan zou ik haar zelfs niet herkennen denk ik. en gelukkig weet ik niet wat ik mis, want ik zal nooit weten hoe het geweest had kunnen zijn. en wat niet weet, dat niet deert. toch ga je er soms weleens over nadenken, hoe ons leven volledig anders kan zijn door 1 juist getimed woord uit te spreken tegen die ene persoon.

Laat een reactie achter

Ga naar boven.