waarom ben ik nog hier?

19 February, 2011

een vraag die veel jongeren zich stellen vlak voor ze zelfmoord plegen. Wat? Hij gaat nu het onderwerp zelfmoord aanbreken? Ja, dat ga ik zeer zeker. Wees niet bang, ik ben zelf niet zover dat ik zulke gedachte heb. maar desalniettemin moeten we deze mensen zeer serieus nemen! Een jongen van begin 20 heeft enkele weken geleden zijn leven genomen in tilburg, volledig op eigen initiatief. Omdat HIJ dat wou, omdat HIJ dacht dat dat de juiste keuze was. Enkele jaren ervoor heeft een naamgenoot van hem (ook ene bart) zichzelf van een flat van tilburg noord gegooid. Er zijn vele mensen die zichzelf tot het einde brengen. Ik zou eigenlijk bij die zin moeten stoppen, maar ik kan het niet. Ik kan niet hard genoeg nadrukkelijk benadrukken hoezeer iemands leven volledig FUCKED UP kan zijn dat hij/zij zichzelf van het leven wil ontnemen! Dat iemand zich ZO rot voelt, dat hij/zij ervan overtuigd is dat de dood de enigste oplossing is. Dat deze persoon ALLE mogelijkheden onder overweging neemt, en dan toch nog denkt dat de dood de enigste oplossing is. Er zijn zo enorm veel oorzaken voor dit soort zaken, maar 1 van de vele dingen terug blijft komen is: stress. Emotioneel, fysiek, financieel…. Maakt niet uit wat voor stress…. Gewoon stress. Stress die zover toeneemt dat iemand zichzelf van het leven ontneemt. Voor ieder die dit bericht leest en denkt “zelfmoord is voor losers”, bedenk je de volgende situatie eens voor: Je staat op de rand van een torenhoge flat. Je overweegt alles wat je teweeg gaat brengen; pijn bij de nabestaanden, pijn bij je ouders, je familie, je vrienden, je schoolgenoten, het onbegrip van mensen uit je vrienden kring. En ondanks ALLES denk je nog steeds dat de wereld mooier is ZONDER jou! Bedenk je eens in, dat je ervan overtuigd bent dat je eigen dood de wereld mooier zou maken. Dat de wereld beter af is zonder jou, dat je vriend(in) een mooier leven heeft zonder jou. Dat je dit niet zozeer gelooft, maar gewoon 100% zeker weet. Dat jij er echt voor 100% van overtuigd bent dat iedereen in jouw omgeving er beter van wordt als jij niet meer bestaat. En beoordeel deze personen dan nog eens! Hoe ver moet de wereld je dan gepushed hebben? Hoever moet de wereld jouw verpest hebben? Is het dan niet gewoonweg zonde dat wij vanaf de zijlijn hebben toegekeken hoe iemand in de put is geraakt waardoor hij/zij in deze situatie terecht is gekomen. Ikzelf had ooit het geluk om een engel te kennen, namelijk ene sandra smolders. Zij heeft ooit gezegd “als je nou eerst eens probeert om weg te lopen, als dat niet werkt kun je altijd nog ……….. doen.”. Sandra smolders zal ik altijd beschouwen als de vrouw die mijn leven heeft gered. Ik was ver heen, ik had het erg slecht en ik dacht ook dat de wereld beter af was zonder mij. Dankzij haar ben ik eerst weggelopen, en heb ik ontdekt dat de wereld zo enorm veel te bieden heeft. Dat de wereld schitterend en vreselijk tegelijk is. Ze heeft me in laten zien dat ik niet de enigste ben, en niet degene ben die het het zwaarste heeft. In mijn ogen ben ik haar mijn leven schuldig. Als je dit ooit leest sandra: dank je duizend maal, namens mijn familie, vrienden en het meest dankzij mijzelf: dank je, vanuit de bodem van mij hart! Ik kan van geluk spreken. Ik had een engel. Vele anderen hadden die niet. Slechts enkele weken geleden ontnam bart van der zalm zichzelf van het leven. Ik heb bart persoonlijk gekend, ik was niet 1 van zijn beste vrienden, maar heb hem op de dansschool in mijn stad leren kennen als een toffe gast. Het nieuws viel mij dan ook zwaar. Als bart ook een engel had gehad zoals ik die had…. Dan zou hij vandaag (vrijdag) lekker in de kroeg zitten met zijn maten. Als….als….. als….. Een woord dat we maar goed kennen. Als…… Weet je wat nog het ergste is? Er lopen nog honderden jongeren rond die deze gedachte NU in hun hoofd hebben. Misschien staat er NU je dit leest wel iemand op het dak van een flat met de gedachte “wat doe ik hier nog?” Misschien dat morgen ergens een krantenkop begint met “lokale inwoner ontneemt zich van het leven”. En wat hebben wij gedaan? Toegekeken vanaf de zijlijn? Nooit echt geluisterd? Zelfmoord is geen geintje! Het gebeurt! Er zijn verbazingwekkend veel jongeren die het leven niet meer aankunnen, en nergens hun uitlaatklep kunnen vinden, en er een eind aan maken. En hetgeen dat hen had kunnen redden was misschien 1 luisterend oor extra. 1 persoon extra die er even voor zou gaan zitten, en die ECHT naar hem/haar zou luisteren…. 1 persoon. 1 klein moment…. zou jij de laatste persoon willen zijn die op msn zegt “nu even niet…”, en vervolgens de volgende dag leest “tiener ontneemt zichzelf van het leven”? Als je het bekijkt vanuit een dierlijk standpunt dan denk je “wat is nou 1 leven meer of minder op dik 6 miljard mensen op aarde?”. Tja… daar heb je een punt….. maar zijn wij niet boven de dieren uitgestegen door meer waarde te geven aan het feit dat wij het “leven” als een bijzondere gave beschouwen? Dat wij vee, en diverse andere dieren slachten voor onze eigen behoeften is iets waar nog aan gewerkt moet worden. Maar zouden we niet moeten beginnen door onze eigen gave meer te waarderen? De gave van het feit dat wij zijn? Wij bestaan. wij zijn. Wij denken. Wij vormen de wereld. Is het dan niet zonde dat wij deze gave bereid zijn om weg te gooien omdat we het gevoel hebben gekregen dat onze plek op aarde onterecht is? Is het niet gewoonweg fout dat wij ondanks onze ontwikkeling toch nog onze medemens zover kunnen krijgen dat zelfmoord de enige mogelijke uitweg lijkt? Bij deze roep ik mijn lezers op om hun respect te betuigen tegenover IEDEREEN die zijn leven ooit ontnomen heeft met het idee dat hij/zij geen plek in deze maatschappij heeft. Om respect te tonen tegenover bart van der zalm, en al zijn voorgangers die zich ook van het leven ontnomen hebben! Om respect te tonen tegenover de families die met verdriet en pijn achter gelaten worden omdat de maatschappij hen tekort heeft gedaan!. Bij deze roep ik mijn lezers op om respect te tonen tegenover iedereen die het ZO zwaar heeft dat diegene denkt dat de wereld mooier is zonder hen. Het is niet zo! Jij hebt iets waardevols! Namelijk: jij zelf. Iedereen is uniek, en hoewel dat een contradictionele stelling wordt genoemd: jij bent uniek. Er zijn uitwegen. Zelfmoord is NIET de laatste stap. Er zijn stappen die jij nog niet overwogen hebt. Probeer eerst alle stappen. Werkt geen enkele stap, dan is de keuze aan jouwzelf. Maar jij bent een deel van de wereld! Jij bent niet nutteloos, er zijn mensen die van je houden…. Misschien dat die mensen moeite hebben om dat in je gezicht te zeggen, maar jij bent belangrijk. You matter! Because you(‘re) matter!

Laat een reactie achter

Ga naar boven.