ver weg van de beschaafde wereld

9 September, 2009

het is verassend hoeveel de beschaafde wereld kan aanvoelen alsof het mijlenver weg is van de beschaafde wereld. gisteren gaan wandelen in de duinen, op zich niets vreemds wat ik vele malen vaker heb gedaan. ik loop nooit een vaste route, ik loop gewoon... en ik vind vanzelf wel mijn weg terug. in mijn tijd in zuid-amerika en australië (en deels in nieuw zeeland) liep ik dagenlang op die manier. ik wist ongeveer waar het noorden was, en ik wist ongeveer welke kant ik op moest. dus was het gewoon een kwestie van die kant op blijven lopen, en goed opletten wanneer je eten ziet. de overlevingssleutel is om dan juist geen doelen te stellen, je moet niet denken "ik wil vandaag op dat punt uitkomen", want wanneer je er bijna bent voel je je ineens heel moe, en wanneer je aangekomen bent wil je opgeven. terwijl je in theorie nog best een paar uurtjes verder had kunnen lopen. het zit allemaal tussen de oren. zonder die doelstelling loop je gewoon tot je niet meer wil, en dan rust je. gisteren was dat post-duif principe en die backpack ervaring ver te zoeken. na slechts enkele uren waren we vrijwel verdwaald, dus toen besloten we om in 1 richting te blijven lopen tot we iets tegen kwamen. bleek dat we aan de verkeerde kant van het bos zaten. dus maar ongedraaid en kaars-recht naar het zuiden gewandeld. nadat het pikkedonker werd is er toch iets verkeerd gegaan, want we kwamen niets tegen. uiteindelijke besloten we een padje te volgen dat we eerder waren tegen gekomen, beginnend bij C18. maar ook toen maar na een uur lopen de boswachter gebeld om raad en advies. (bleek toen dat we met die C18 ongeveer 1 km van de auto verwijderd waren.....*zucht* haha). dus wij lopen en lopen tot we op een punt kwamen waarvan de boswachter had gezegd dat we een pad zouden zien dat naar de rand van het bos liep. en waar kwamen we uit? wederom de andere kant van het bos waar we eerder al waren geweest. toen was het wel genoeg, na ruim 4 uur gewandeld te hebben door het bos, mulle zand, braamstruiken, helmgras en god-weet-wat-nog-meer besloten we mijn vader te bellen om ons op te komen halen. terug het bos ingaan was geen optie, en om het bos heen lopen zou ons ruim 20 km laten lopen (wat resulteerd in nog eens 4 uur wandelen). de duinen zijn maar ongeveer 4 km hoog, en 10 km breed.... maar als je de weg kwijt bent, geen richtings gevoel meer hebt, en geen idee waar je ongeveer bent.... dan lijkt het soms wel dat je 100den km van de bewoonde wereld bent. het is verassend hoe je nog geen 5 km verwijderd kunt zijn van de bewoonde wereld, en toch het gevoel hebben dat je er uren van verwijderd bent. maar de hond heeft zijn beweging gehad, en we hebben een frisse neus kunnen halen.

Laat een reactie achter

Ga naar boven.