Mijn Creaties.Com

is het iemand ooit opgevallen hoe makkelijk vrouwen een vent vinden?
en hoe makkelijk ze dan het label “slet” krijgen?

ik ben geen lelijke man, ik zal geen fotomodel wedstrijd winnen, maar ik ben niet onaardig om te zien.
toch, als ik mijn kansen probeer bij een vrouw, is het resultaat vaak negatief.
ik zie dit een beetje zoals de financiele crisis.

vroeger mocht een bedrijf van geluk spreken als het snel goede werknemers kon vinden.
het aanbod was niet erg groot, en dan hadden ze vaak nog eisen.
tegenwoordig zijn er honderden mensen meer die werk zoeken, dus werkgevers kunnen veel kritischer zijn.
wanneer men een advertentie voor personeel in de krant zet, is de kans groot dat vele erop reageren.
terwijl het bedrijf maar 1 persoon nodig heeft.
als het bedrijf dan heel veel mensen afgaat, en ze laat werken en meteen weer ontslaat…. krijgt het bedrijf een behoorlijk slechte naam.

wanneer een vrouw weinig moeite heeft om een leuke vent mee te huis te nemen op een leuke zaterdag nacht, dan is dat alvast bewijs dat vrouwen het in dat opzich makkelijker hebben dan mannen.
mannen zijn vaker meer gewillig, en eerder bereid om een vrouw te versieren dan andersom.
dus de knappe vrouw hoeft alleen maar ergens te gaan zitten, mooi te zijn en af en toe een sexy knipoog te geven.
er is altijd wel 1 man die hapt.

op zich is dit prima, als een vrouw het leuk vind om dit te doen is dat haar keus.
maar wij mannen geven haar de titel “slet” omdat wij de tekenen herkennen.
wij zien bij haar het klassieke geval van iemand die misbruikt maakt van haar voordeel.
mannen lopen hun lul achterna, en happen heel snel, daarentegen is een vrouw juist wat voorzichtiger, en loopt haar “lul” niet achterna.
maar wanneer de vrouw besloten heeft dat ze niet alleen naar huis wil, is de man snel gevonden.
het lijkt wel op vissen… we weten waar de vissen zitten, dus het enige waar we op wachten is: de zin om een vis te vangen.

dus in mijn ogen is een “slet” niet meteen een hoer, of een arrogant wijf.
in mijn ogen is een “slet” een vrouw die misbruikt maakt van haar voordeel.
het voordeel dat een man zijn lul achterna loopt, en dat een vrouw dit gedrag bijzonder gemakkelijk in haar voordeel kan gebruiken.

in nieuw zeeland las ik ooit op een toilet deur:
The people that want immortality, don’t even know what to do with themselfs on a rainy sunday afternoon.

daar zit wel wat in eigenlijk.
ik ben 1 van die mensen die weleens een beetje dagdroomt.
en ook dingen zoals onsterfelijk zijn schieten weleens in mijn hoofd.
hoe zou het zijn?
wat zou je allemaal meemaken?
etc.

nou zit ik thuis, en het is een saaie zondag.
ik heb gister mijn wekelijkse schoonmaak gedaan, en mijn beddegoed is weer fris en schoon.
de afwas is gedaan, en zelfs de ramen hebben een beurt gekregen.

eigenlijk valt er momenteel niets te doen.
mijn vader is niet thuis, moeder woont te ver weg, en de vriend waar ik regelmatig mee omga is zelf druk bezig.
mijn hond houdt niet van warmte, en ligt liever in de schaduw….
het is dan nog geen “rainy sunday afternoon”, maar deze dag duurt lang genoeg.
als je je verveelt, zou onsterfelijkheid wel heel erg lang duren.
dus ik denk dat ik voortaan in mijn dagdromen die fantasie maar gewoon achterwege laat, zo handig is het blijkbaar niet.

dan ga ik nu meer dagdromen over iets anders, dan ben ik weer een paar minuten bezig.

gister zat ik te kletsen met een goede vriendin.

en het onderwerp ging over naar mannen die zó ongelooflijk kinderlijk kunnen zijn.
maar er zijn ook mannen die heel volwassen kunnen zijn.
dus hoe zit het dan met je leeftijd, en wat men verwacht hoe jij je gedraagt… en wat is die volwassenheid dan?

het viel ons op, dat er mensen zijn van 25 die zich kunnen gedragen als mensen van 16.
meestal merk je dan dat die mensen geen toekomst visie hebben, weinig ambities, of gewoon amper een echt leven hebben naast de tv.

maar er zijn ook mannen van 25 die zich kunnen gedragen alsof ze al 30 zijn.
in mijn ogen de mensen die wat meer ambitieus zijn, meer visie hebben, die hun doelen op een rijtje hebben staan.
deze mensen hebben vaak ook een gezellig en leuk sociaal leven, en besteden niet bar veel tijd achter de pc of de tv.

maar waar val ik dan in?
ik heb een kleine sociale omgeving vind ik, ik kijk graag een goede film in de late uurtjes, maar ik heb wel ambitie en toekomst plannen.
ik doe een studie waarin veel gerekend moet worden, en ik ben cijfer-blind.
ik ben 26, en vind het heerlijk om met de hond te ravotten, of met mijn kleine neefje te stoeien.
maar ik kan ook uitgebreid en serieus praten over dingen zoals kinderen, en trouwen, en carriere groei.

ik denk dat dit nog verder bepaald word door degene die bepaald in hoeverre je volwassen bent.
diegene gaat natuurlijk kijken naar zijn/haar eigen normen en waarden, en zijn/haar eigen visie van hoe je moet vechten voor de toekomst.
iemand die haar hele leven in een woonwagen woont, en van een bijstand leeft… zal mij ambitieus vinden, en zelfstandig en volwassen.
iemand die op zijn 21ste noodgedwongen de zaak moest overnemen van zijn pasoverleden vader, zal mij waarschijnlijk wat minder volwassen en ambitieus vinden.

ik denk dat ik gewoon 26 ben.
ik kan goed overweg met oudere mensen, en kan het gesprek goed bijhouden en voeren.
maar ik kan net zo makkelijk met kinderen of baby’s overweg op dezelfde manier.
ik ben niet volwassen, en ik ben niet kinderlijk.
ik ben mezelf, en ik laat het aan andere over om een oordeel te velden over mij.

een tijdje terug was ik bij een hele goede oude vriendin van me.
nadat we wat gegeten hadden, bood ik aan mee te helpen met de afwas.
tijdens het afwassen begonnen we te praten.
en het ene onderwerp ging over naar het andere, en soms wat serieuzer dan andere keren.
maar hetgeen dat mij het meeste opviel, was dat ik tegen haar meer vertelde dan ik normaal deed bij wie dan ook.

een week later belde een goede vriend mij op, hij zit momenteel in therapie vanwege zijn emotionele instabiliteit, en vroeg of ik een keer mee wou.
als zoon van een neuro-psycholoog, en als bekende met de psychiatrische en psychologische wereld, zei ik uiteraard ja.
toen ik daar zat, en het gesprek aanhoorde, viel mij 1 ding duidelijk op.
dit werkte zo niet.
de kamer was een grote kamer met donker tapijt, helder witte muren, en 1 middelmatig groot raam met bruine luxaflexxen.
in het midden stond een stevige industriele tafel (zo eentje uit de kantine van de bouw), met aan 1 kant een luxe bureaustoel, en aan de andere kant 2 normale zwarte stoelen.

in de hoek stond een mooie palm-achtige plant.

toen het gesprek mijn kant op kwam, en ik betrokken werd in het onderwerp, schoot ik op slot.
ik voelde me niet fijn, en kon niet openen tegenover de psycholoog.
ik merkte ook aan mijn vriend dat hij stijf stond van de zenuwen.

tenslotte stond ik op, en vroeg de psycholoog of ze misschien een keuken had.
na de rare blik op haar gezicht gezien te hebben, legde ze mij uit waar de keuken was, haar ogen nog steeds vragend.
ik liep naar de plek waar de keuken was, en pakte een stapel borden, bestek, glazen en kopjes.
ik maakte deze allemaal vies, en liep terug naar de kamer.
zonder de psycholoog aan te kijken, richte ik mij tot mijn vriend en zei “ik heb de keuken een beetje viesgemaakt, kun je mij even helpen met de spullen afwassen?”.
mijn vriend was dolblij dat hij die stijve witte kamer uit mocht, en dat hij even normaal kon ademen.
ik keek de psycholoog aan, en vroeg of ze ook mee wou komen.
aangekomen in de keuken begon ik eerst met de gebruikte zooi op te ruimen, terwijl mijn vriend de wasbak vol liet lopen, en de afwas sorteerde.
de psycholoog bleef in de deuropening staan.
het gesprek kwam vlot op gang, en van koetjes en kalfjes stuurde ik het gesprek naar hetzelfde onderwerp als het onderwerp dat we eerder besproken hadden in de spreek-kamer.
terwijl mijn vriend zorgvuldig alles schoonmaakte met de borstel, en mij pestte door extra veel schuim op de borden te laten zitten, was ik een beetje aan het rondlopen terwijl ik de spullen afdroogde.
de psycholoog bleef in de deuropening staan.

na 10 minuten afwassen, had ik meer stof besproken met hem, en meer persoonlijke geheimen naar boven gehaald, dan die psycholoog in een half uur persen.
tenslotte bedankte ik mijn vriend, schudde hem de hand, en terwijl ik langs de psycholoog liep overhandigde ik haar de theedoek.
ik denk dat ze de hint wel begrepen had.

ik zie het overal om me heen, hoe ouder mensen worden, en hoe serieuzer ze worden… hoe drukker hun leven word.

mijn broer is inmiddels getrouwd en trotse vader van een hele mooie meid, en hij heeft zelden tot nooit tijd.
en dat voltrekt zich bij zoveel mensen.
het lijkt wel alsof je leven drukker en drukker word wanneer je ouder word.

en het mooie is… hadden wij dat als kind in de gaten?
ik niet.. ik zag mijn ouders als mensen die er altijd waren, en papa had toch volop genoeg tijd.
tenslotte mocht hij laat opblijven van mama.

en mama maakte ons wakker in de ochtend, en zat de hele dag maar een beetje thuis als wij op school zaten.
toch… als ik nu terug kijk naar mijn ouders, hadden die ook geen minuut tijd.
mijn vader staat om half 5 op, en komt rond 6 a 7 in de avond pas thuis.
mijn moeder had het hele hiushouden te doen, 3 kinderen bezig te houden, en ze is later nog gaan studeren.

en als kind groei je op terwijl je zeeën van tijd hebt, en je denkt dat je ouders ook zeeën van tijd hebben.
maar wanneer je goed kijkt, heeft niemand nergens meer tijd voor.

doordeweeks is het werken, ‘s avonds hobby’s ontspannen en als ouder de hele avond de kinderen bezig houden.
en als het dan eindelijk weekend is willen de kinderen ergens naartoe, of je bent al weken niet bij oma geweest, of er is ergens een feestje, of de verbouwing roept je….

het lijkt wel alsof we naar mate we ouder worden gewoon steeds minder vrije tijd ha

ik ben altijd een gezond kind geweest, ik was meestal 1 keer om de 2 á 3 jaar ziek, en dan was het nooit meer dan een paar dagen.
toch besteedde ik veel tijd buiten, en liep ik dagelijks schrammen en bulten op.
een blauw plek op mijn lichaam was meestal na 1 dag alweer weg.

toch is er 1 ding dat ik al 26 jaar lang herontdek zo af en toe.

ik adem nooit makkelijk door beide neusgaten.

normaal valt het me niet op, en let ik er ook niet op.
maar af en toe realiseer ik het me weer.
als ik een flinke diepe zucht door mijn neus haal, merk ik dat ik nooit volledig vrij kan snuiven zoals ik met mijn mond wel kan.
vooral tijdens het uitademen merk ik dat de lucht voornamelijk door 1 neusgat gaat, omdat de ander schijnbaar net een klein beetje meer verstopt zit.

nou heb ik dit weleens gevraagd aan andere, en die reageerde met: “ja duh, dat is toch normaal?”.
ik weet niet of het normaal is, maar het is 1 van die dingen die ik me toch weleens afvraag.
waarom… waarom is 1 neusgaat schijnbaar ietsje minder open dan de ander?
waarom kan ik niet heel hard door mijn neus uitademen en de lucht uit beide neusgaten tegelijk voelen stromen?

ik heb nog even gedacht dat het aan het roken lag, maar ik ben pas op mijn 13de begonnen met roken, en ik ben nu alweer een tijdje gestopt.

voor mijn 13de had ik het ook al, en tijdens het roken had ik het, en nu nog.
misschien is dit gewoon 1 van die dingen die je nooit zult weten, omdat het voor iedereen weer net ietsje anders is.
ik weet wel dat ik het vanzelf weer herontdek.

als kind word je weleens verteld dat je meer moet delen, en oudere mensen maken dan opmerkingen over het “haantjes gedrag”.
dit zie je vooral bij mannen, maar vrouwen kunnen hier ook wat van.
inprincipe betekent het gewoon dat onderling constant een strijd gestreden word over wie nu beter is.
iets dat we waarschijnlijk geërfd hebben van dieren zoals de apen, waarin de hierachië van de “stam” erg belangrijk is.

in het dagelijks leven zien we dit bij oudere kinderen ook nog steeds, alleen heten ze nu “volwassenen”.
denk aan de club-les op de sportschool, waarin de een de ander graag wil bijhouden, puur omdat de ander het wel volhoudt.
men kan het dan niet uitstaan dat ze onderdoen voor die andere persoon.
of kijk eens naar kantoor functies, waarbij de een nog meer indruk wil maken op de baas dan de ander, gewoonweg omdat ze niet onder willen doen voor een ander.
en vaak gaat het dan niet eens om het resultaat, maar puur om het niet onder willen doen voor een ander.

dit heeft ook voordelen, op de sportschool helpt het je om meer uit jezelf te halen, bij het leger geldt vaak hetzelfde.
binnen de carriere wereld kan het je helpen om jezelf omhoog te werken, en bij een debat kan het je helpen om net iets dieper te gaan in je stof om de ander zijn ongelijk te bewijzen.

uiteraard moeten er ook momenten zijn, waarop je toe moet geven dat de ander simpelweg beter, sneller, slimmer etc. is.
en juist die momenten zijn soms wat moeilijker, maar onderscheiden ons des te meer tussen onze voorouders en onze “geëvolueerde” zelf.

vandaag sprak ik een goede vriendin op msn.
ze heeft het onfortuin om 2 mensen dicht bij haar te hebben die erg ziek zijn.
in beide gevallen word er gevreesd voor hun leven.

tijdens ons gesprek ging ik zelf een beetje bij me eigen kijken hoe erg het verlies nou eigenlijk is.
uiteraard word je overspoelt met emoties, en weet je geen raad met jezelf, en is het gewoon weg een zware tijd.
maar ergens zit er toch ook een voordeel aan… niet waar?

het ligt er maar net aan hoe je er tegenaan kijkt.
wanneer iemand heel dichtbij staat is de schok van het verlies groot, en zal het enorm veel kracht vergen om je hier bovenop te krijgen.
maar zelfs dan kun je ook kijken naar iets dat heel mooi is.
namelijk: de wereld gaat door.

dit klinkt best hard, maar ik zal het uitleggen voordat je denkt dat ik een gestoorde mafkees ben.
elke dag gaan er erg veel mensen dood, dit is wat men noemt “de crikel van het leven”, iemand overlijdt, en maakt plaats voor een nieuw geboren mens.
en de wereld blijft doordraaien.
ook voor mensen die er hevig mee te maken hebben, het leven gaat door.
de buren moeten de volgende dag nog steeds om 7 uur opstaan om te gaan werken, en het brood kost nog altijd 1.50 bij de bakker.
dus alhoewel je iemand dierbaar verloren bent, kun je om je heen zien dat die persoon niet noodzakelijk was.
oke.. dit klinkt nog steeds asociaal, maar het punt gaat duidelijk worden.
in het geval van mijn vriendin, zijn er 2 mensen ernstig ziek, en deze mensen lijden hieronder.
wanneer het een bepaald punt bereikt kan het beter zijn om ze uit hun lijden te laten verlossen.
en dan zul je zien dat dit echt het beste is.
je voelt het verdriet na het verlies omdat iemand niet meer terugkomt, en dit kun je niet bevatten, daarnaast ben je iemand dierbaar kwijt, en zul je nooit meer die speciale momenten met diegene hebben.
je bent bang, en je moet noodgedwongen afscheid nemen.
dit is vreselijk… maar wanneer je als buitenstaander hiernaar kijkt is dit minder erg.

het is vreselijk om iemand noodgedwongen te verliezen, maar je kunt verder leven zonder die persoon.
stel nou dat je vreselijke ruzie had gehad met diegene, en hem/haar maanden niet zou spreken, zou je dan ook in tranen zijn?
wanneer je je realiseert dat je gerust verder kunt leven zonder die persoon, dan stop je met jezelf kut voelen.
maar dan ga je eindelijk doen wat je de hele tijd al had moeten doen, die persoon eren en herrineren zoals die herrinert moet worden.
verlies is zwaar, maar het grootste respect en teken van liefde dat je iemand kunt tonen, is om door te gaan met leven, die persoon trots te maken en die persoon nooit vergeten.

het verdriet is een effect dat helaas niet makkelijk te vermijden is, maar het is geen noodzakelijk deel van het eren van een verloren liefde.

het is geen geheim, liedjes van vroeger worden geremixed, oude series worden verfilmt, oude films worden opnieuw gemaakt en de lijst gaat maar door.

het gaat zelfs naar kapsels en kleren.
het “lange haren laten hangen” kapsel schijnt weer populair te zijn, en sneakers die tot je enkels komen, en allerlei kleuren hebben zijn hip.
strakke broeker die je ballen afknijpen zijn weer helemaal in, en strakke t-shirt met old-school opmerkingen of plaatjes zijn cool.

maar voor de opgroeiende jeugd is dit allemaal nieuw, mijn neefje van 6 vind als deze populaire dingen geweldig.
een film van “the A-team” is net zo spannend als de allereerste serie van power rangers voor mij was vroeger.
wat hij nu allemaal ziet en hoort is voor hem gloedjenieuw, vele pubers weten nog niet eens dat heel veel liedjes eigenlijk covers zijn.

maar hoe gaat dit dan over nog eens 30 jaar?
gaan ze over 30 jaar de remixen en covers van nu coveren, en remixen?
gaan ze dan weer opnieuw hun haar lang laten groeien en het laten hangen?
zitten we dan in een soort vicieuze cirkel van kopieëren en naäpen?
gaan de mensen nog eens origineel zijn, en een nieuwe trend verzinnen die niet uit de tijd van onze ouders komt?
ik zou het toch wel grappig vinden als ik mijn klein kinderen over 30 jaar kan vertellen dat opa vroeger al luisterde naar remixen van 30 jaar oude nummers, en dat hun eigenlijk luisteren naar een remix van een remix van een remix.
of dat een cover gecovered word door degene die er een cover van maakte.
het enige echte voordeel is dat de technologische vooruitgang zich niets aantrekt van deze herhaling van vroeger.
de telefoontjes worden beter, sneller, mooier, hipper en duurder…
maar hopelijk zullen we nooit meer terug keren naar die over-sized koelkasten met een accu van 2 kilo.

het klinkt raar, maar kinderfilmpjes zijn zo makkelijk vies te maken.
voorbeeld: de smurfen.
de smurfen gebruiken in hun taal het woord “smurf” als vervanging van werkwoorden.
de zin “ik ga morgen avond hardlopen”, word dan “ik ga morgen avond smurfen”.
heel leuk, maar stel nou dat dit woord veranderd zou worden in “doos”.
(en in deze context richt ik mij even op de betekenis van “doos” die het vrouwelijk geslachts deel beschrijft).

laten we een stukje text uit de smurfen nemen, en het woord “smurf” vervangen met het woord “doos”.
“hallo grote doos, hoe gaat het met u”.
“goed hoor, doosin, het ik heb de hele dag liggen dozen”.
“grote doos, grote doos, er is iets vreselijks gebeurt”.
“wat is er brildoos, heb je weer staan dozen? “.
“nee, ik heb een doos zien dozen”.
“en welke doos werd er gedoosd?”.
“nou grote doos, door die andere doos die die doos aan het dozen was, snapte ik er geen doos meer van”.
“grote grutjes, zijn als mijn lieve kleine doosjes nog in orde?”
“ja hoor grote doos, alle dozen zijn prima in orde”.
“nou brillie, volgens mij moeten jij en doosin maar eens gaan dozen”.
“nou zeg…. wat een doos”.

in de snorkels werd een vergelijkbaar principe gebruikt door het woord “snorkel” te gebruiken.
samen met het feit dat er ook nogal eens over die uitstekende “snorkels” werd gesproken, is dit uiteraard snel te vervormen in iets dubbelzinnigs.
ik denk dat er weinig uitleg nodig is wanneer ik de “teletubbies” hiermee vergelijk.
hun uitstekende vormen op hun hoofd waren/zijn uiteraard het meest makkelijk te gebruiken onderwerp om dubbelzinnig te maken.