kan afscheid leuk zijn?

29 July, 2009

vandaag sprak ik een goede vriendin op msn. ze heeft het onfortuin om 2 mensen dicht bij haar te hebben die erg ziek zijn. in beide gevallen word er gevreesd voor hun leven. tijdens ons gesprek ging ik zelf een beetje bij me eigen kijken hoe erg het verlies nou eigenlijk is. uiteraard word je overspoelt met emoties, en weet je geen raad met jezelf, en is het gewoon weg een zware tijd. maar ergens zit er toch ook een voordeel aan... niet waar? het ligt er maar net aan hoe je er tegenaan kijkt. wanneer iemand heel dichtbij staat is de schok van het verlies groot, en zal het enorm veel kracht vergen om je hier bovenop te krijgen. maar zelfs dan kun je ook kijken naar iets dat heel mooi is. namelijk: de wereld gaat door. dit klinkt best hard, maar ik zal het uitleggen voordat je denkt dat ik een gestoorde mafkees ben. elke dag gaan er erg veel mensen dood, dit is wat men noemt "de crikel van het leven", iemand overlijdt, en maakt plaats voor een nieuw geboren mens. en de wereld blijft doordraaien. ook voor mensen die er hevig mee te maken hebben, het leven gaat door. de buren moeten de volgende dag nog steeds om 7 uur opstaan om te gaan werken, en het brood kost nog altijd 1.50 bij de bakker. dus alhoewel je iemand dierbaar verloren bent, kun je om je heen zien dat die persoon niet noodzakelijk was. oke.. dit klinkt nog steeds asociaal, maar het punt gaat duidelijk worden. in het geval van mijn vriendin, zijn er 2 mensen ernstig ziek, en deze mensen lijden hieronder. wanneer het een bepaald punt bereikt kan het beter zijn om ze uit hun lijden te laten verlossen. en dan zul je zien dat dit echt het beste is. je voelt het verdriet na het verlies omdat iemand niet meer terugkomt, en dit kun je niet bevatten, daarnaast ben je iemand dierbaar kwijt, en zul je nooit meer die speciale momenten met diegene hebben. je bent bang, en je moet noodgedwongen afscheid nemen. dit is vreselijk... maar wanneer je als buitenstaander hiernaar kijkt is dit minder erg. het is vreselijk om iemand noodgedwongen te verliezen, maar je kunt verder leven zonder die persoon. stel nou dat je vreselijke ruzie had gehad met diegene, en hem/haar maanden niet zou spreken, zou je dan ook in tranen zijn? wanneer je je realiseert dat je gerust verder kunt leven zonder die persoon, dan stop je met jezelf kut voelen. maar dan ga je eindelijk doen wat je de hele tijd al had moeten doen, die persoon eren en herrineren zoals die herrinert moet worden. verlies is zwaar, maar het grootste respect en teken van liefde dat je iemand kunt tonen, is om door te gaan met leven, die persoon trots te maken en die persoon nooit vergeten. het verdriet is een effect dat helaas niet makkelijk te vermijden is, maar het is geen noodzakelijk deel van het eren van een verloren liefde.

Laat een reactie achter

Ga naar boven.