jouw mening telt niet

6 February, 2010

het klinkt waarschijnlijk vreemd, en verkeerd... maar soms telt jouw mening gewoonweg niet. in veel gevallen is het juist wanneer het om jijzelf gaat, dat jouw mening niet boeit. in dat geval is het juist de mening van anderen die zwaarder telt. raar? misschien... maar niet onlogisch. het begint eigenlijk bij kijken naar mening. wat het woordenboek zegt: zn v mv mening ( -en) ['menɪŋ] wat je vindt, je gedachten over iets;= opinie je mening is dus simpel wat jij ergens van vind, of je gedachten ergens over. in het geval van een mening over jezelf is het dus iets dat JIJ denkt, vind over jezelf. in sommige gevallen is het helemaal niet boeiend wat jij vindt. dit zal ik het best uit kunnen leggen met een voorbeeld denk ik. een man gaat naar een feest van zijn familie, hij en zijn broers en zussen hebben afgesproken. tijdens die dag zitten ze aan tafel, en de man maakt een opmerking die wat harder eruit floepte dan bedoelt was. hij heeft klaarblijkelijk iemand gekwetst met zijn opmerking. deze man heeft als mening dat ze zich aanstellen, want zijn opmerking was helemaal niet zo hard (vind hij = zijn mening). degene die gekwetst is, vind dat het wel heel hard was (= die persoons mening). als de man hiervan wil leren, en zo wil voorkomen dat hij zoiets in de toekomst herhaalt.... dan zal hij moeten kijken en luisteren naar de feedback van de wereld om hem heen. in dit geval is dus duidelijk dat de man alleen kan leren wanneer hij luistert naar de mening van de ander, zijn eigen mening is nu totaal niet belangrijk en kan dus gewoon van tafel geveegd worden. ander voorbeeld: stel... je hebt een nieuwe broek gekocht. je kijkt in de spiegel, en vind hem eigenlijk wel mooi.... het model is ook al best gaaf. je vraagt je beste vriend(in) wat die ervan vindt. die reageert met "hmmm.. ja.... ik vind hem niet zo mooi bij jou staan". nu zijn er mensen die denken "ja... maar het gaat er toch om dat IK die broek leuk vind?". ja.... ergens heb je gelijk.... maar we moeten even verder kijken dan onze neus lang is. jij zelf hebt een bepaald beeld en gevoel over jezelf, jij kunt niet in de spiegel zien en naar jezelf kijken zoals een ander dat doet. iedereen heeft een ander soort beeld van je. daarnaast kun je in de spiegel geen 3D kijken (3 dimensies: hoogte, breedte, diepte), en kun je de lichtinval soms niet echt goed zien. boven alles kun jij niet onpartijdig naar jezelf kijken, want je hebt al een mening... en jouw beeld word daardoor beinvloed. een ander persoon heeft een meer neutraal beeld van jou, en ziet alles vanaf een afstandje. die persoon ziet jou zoals de rest van de wereld jou gaat zien, en dat zijn de mensen die jou kunnen veroordelen. de mening van de andere persoon telt nu dus zwaarder dan je eigen mening. als de broek nu echt super fijn zit.... dan kun je hem altijd nog kopen als "op-de-bank-hang-broek" voor de zondag avond ofzo. men onderschat de mening van de maatschappij, en is snel geneigd om te grijpen naar je eigen mening. tenslotte heb je een mening in je hoofd zitten, die gevormd is door zelf ontdekte argumenten, en ervaring. wanneer er een stemmetje in je hoofd zit die argumenten uitspreekt waarom jij gelijk hebt, dan is het al heel snel voor de hand liggend dat je ook naar je eigen mening luistert. in gevallen zoals: werk, huishouden etc. is het waarschijnlijk ook goed om naar jezelf te luisteren, omdat jij daar een beter beeld van hebt. sommige andere onderwerpen kunnen beter beoordeelt worden door de maatschappij. een combinatie van al die mening, en daar het gemiddelde van noemen we het "maatschappelijk rolmodel". wie TE ver afwijkt van dit maatschappelijk rolmodel, loopt het risico dat diegene beoordeelt word door zijn/haar omgeving. en of je het nu leuk vind of niet, jij bent het resultaat van de feedback van je omgeving. de omgeving in jouw leven heeft jou gevormd, niet zozeer ervaring en gebeurtenissen. toen jij baby was keek jij erg naar je ouders, wanneer mama schrok van een hond, dan begrijpt de baby dat een hond niet goed is. dat kind loopt dus een groot risico om net als moeders, bang te worden voor honden (terwijl honden kei lief zijn 😛 ). een kind leert en kopieert, vooral naar het gedrag van de mensen die ze het meest zien (ouders/voogd, broertje, zusje). een baby met een broertje en een zusje, heeft dus een grote kans om veel meer gestimuleerd te worden door de feedback van AL die mensen om hem heen, dan de eerste baby die alleen de ouders als bron van feedback heeft. toen je wat ouder werd ging dit natuurlijk ook op voor de kinderen op school, je leert de hele dag en je hele leven. omdat je altijd aan het leren bent (vooral als kind), leer jij dus van je omgeving. wanneer jij een ander kind duwt, en dat kind begint te huilen, dan hoor jij te begrijpen dat jouw actie resulteerde in iets dat niet leuk is. op die manier leer je dat je niet hoort te duwen (bovendien krijg je vaak op je flikker, en dat vinden kinderen maar niks). dit principe gaat je hele leven lang door, je leert continu omdat de wereld jouw continu feedback geeft. de wereld laat jou steeds weten wat de resultaten van je acties waren, en wat eventuele risico's zijn. als het goed is leer je ook op die manier wat goed of fout is, en wat je in bepaalde situaties moet doen, of juist niet doen. helaas zie je dat bij volwassenen deze manier van leren is verstrooid door hetgeen dat ik in het begin vertelde. volwassenen heb ik TE vaak de neiging om al die jaren van ervaring te gebruiken om hun eigen mening en theorie te maken. ze leren dus niet meer van de feedback van de wereld om hun heen, ze denken dat ze het allemaal zelf wel kunnen en weten, en dus luisteren ze alleen naar hun eigen mening. FOUT! de wereld geeft jou die feedback en resultaten als een feit, en van feiten moet je leren. je kunt het wenden of keren zoals je wilt, maar jouw persoonlijkheid is het resultaat van het vormen en aanpassen dankzij de feedback die jij je hele leven hebt ontvangen van de wereld om je heen. je werd gepest als kind? dat vond je niet leuk? en dat heeft voor een deel meegeholpen aan het maken hoe je nu bent. was je vroeger sportief omdat je ouders ook sportief waren? dan heeft ook dat voor een deel meegeholpen aan het maken hoe je nu bent. al die deeltjes samen hebben voor een soepje gezorgd, en dat soepje ben jij, dat is je persoonlijkheid. als alle feedback van de wereld om jouw heen ZO belangrijk is, en ZO veel impact heeft gehad op je leven en wie/wat/hoe jij bent...... zou het dan logisch zijn om die feedback in de wind te slaan? om het te negeren? van tafel te vegen? denk jij echt dat je zelfs na 40 jaar al genoeg "wijsheid" hebt vergaard om het beter te weten dan de wereld om je heen? nope.... alleen een dom mens denkt dat hij slim is.... een slim mens beseft dat hij altijd blijft leren. er zijn bepaalde gevallen wanneer je naar jezelf moet luisteren, omdat het dan gaat om iets waar jij alleen antwoord op kan geven. vragen zoals "wat wil ik vanavond zien", "zal ik dit toetje nou wel of niet nemen" etc. maar vragen waarin je eigenlijk vraagt wat de buitenkant van jou vind/zegt/denkt.... dat zijn de vragen waarin je moet ontvangen en leren van de feedback. staat deze broek leuk? een vraag waarin je wil weten wat de buitenwereld denkt, luister dan ook naar de buitenwereld. heb ik je gekwetst met mijn opmerking? een vraag win je wil weten wat de buitenwereld denkt, luister er dan naar. en dit brengt mij tot het laatste stuk (anders word deze blog wel heel erg lang): ruzie. tijdens een ruzie is men continu bezig met het verdedigen van je eigen mening, je eigen theorie. maar mensen snappen niet dat de combinatie van beide meningen vaak de waarheid is. voorbeeld: frans heeft gekookt voor marij, maar in zijn ethousiasme heeft hij er mais in gedaan. marij lust geen mais.... vind ze afschuwelijk. marij komt thuis, en is blij verrast met het diner, en schuift aan tafel. op een gegeven moment komt ze erachter dat er mais in zit en roept "gadverdamme... er zit mais in mijn vreten". frans is enigszins gekwetst door de felle reactie, hij heeft er tenslotte zoveel moeite en tijd in gestoken. marij is enigszins gewetst door de vieze mais, kook hij eindelijk een keer en dan gebruikt hij die smerige vieze mais? dat weet hij toch? ze zijn al zo lang samen.... vervolgens onstaat er een ruzie omdat frans zoveel moeite had gedaan, en ze niet eens even fatsoenlijk dankbaar kan zijn. marij die vind juist net dat hij weleens even uit zijn doppen had kunnen kijken, en hij hoeft niet meteen zo gekwetst te reageren. eigenlijk ligt nu de waarheid tussenin, het is een mix van beide. frans had inderdaad wel even wat beter mogen opletten, het was niet echt slim van hem en hij had niet meteen zo emotioneel hoeven te reageren. marij die had wel wat minder grof mogen reageren, en iets meer dankbaar mogen doen voor frans' moeite voor het eten. opgelost... geen ruzie meer nodig. het probleem is echter dat in heel veel gevallen, mensen hun eigen mening gaan maken over de ander, en over de situatie. dit zorgt er meestal voor dat ze hun gelijk willen krijgen, want men wil bevestiging dat hun theorie klopt. echter heeft de ander een andere theorie, en die wil ook bevestiging. beide partijen geven niet toe aan de ander zijn standpunt, en verdedigen alleen hun eigen standpunt (ook al gaat dit helemaal langs elkaar heen). men raakt "blind" voor elkaar. zoals ook weleens gezegd kan worden: de waarheid heeft 3 kanten, de kant van de ene partij, de kant van de andere partij, en de echte waarheid. men moet niet vergeten dat wat zij zelf zien als de waarheid niet meteen in getwijfel getrokken word door een andere persoon. het kan ook gebeuren dat die andere persoon het anders oppakt, anders begrijpt, of vanuit een andere hoek heeft gezien. die persoon noemt jouw geen leugenaar, die persoon geeft alleen aan dat zijn mening verschilt van jouw mening. en een mening kan nooit een feit zijn, daarnaast kan een mens nooit een feitelijke mening hebben! dus hoe zeer jij ervan overtuigd bent dat jij gelijk hebt, het is altijd nog mogelijk dat je iets over het hoofd hebt gezien, of dat jij iets gemist hebt dat vanuit een andere hoek te zien was. stop dus met concentreren op je eigen mening, en je eigen ideeën, en heb weer wat meer vertrouwen in de feedback van de wereld om je heen. de mening van de mensen om je heen telt in de meeste gevallen veel zwaarder dan jouw eigen mening. de mening van de mensen om je heen is namelijk de mening van hoe mensen jouw zien, en hoe jij op hen overkomt. en dat is iets dat jij nooit zelf kunt voelen/zien, want jij kunt jezelf neit vanaf een afstandje bekijken. daarnaast kun je nooit onpartijdig zijn over jezelf. dus luister naar de ander.

Laat een reactie achter

Ga naar boven.