Definitie(ve) ruzie

24 June, 2010

Vorige week heb ik een gedicht geschreven over een ruzie waarin een koppel ruzie heeft en de relatie net op tijd gered wordt door in te zien dat de ruzie niet nodig was. Maar eigenlijk is er meer aan de hand bij een ruzie dan een relatie die op het spel wordt gezet. Ruzie is een vernietigend iets, iets dat alles kapot kan maken dat liefde heeft gemaakt. En toch is het niet de ruzie die het kapot maakt, maar de manier hoe de ruzie wordt afgesloten en de redenen waarom het heeft kunnen ontstaan. Wat zegt het woordenboek over het concept ruzie: zn v ruzie (-s mv) [ˈryzi] toestand waarin mensen boos op elkaar zijn en vervelend tegen elkaar doen;= onenigheid. Eigenlijk slaat deze omschrijving de spijker al op z’n kop, maar om te zorgen dat jij ziet wat ik bedoel moet ik er iets dieper op ingaan. Een ruzie is een moment waarop 2 mensen bepaalde opgepompte gevoelens hebben die zelfbeheersing zo moeilijk maakt dat verbaal bepaalde uitingen kunnen worden gemaakt die niet perse op die manier bedoelt zijn. Volgens het woordenboek zijn deze mensen “boos”. Boos zijn, is een status die mensen bereiken wanneer meerdere gevoelens voor een conflict zorgen en zich dat uit in frustratie en irritatie. Ook kan “boos zijn”, opspelen wanneer iemand bang is, of vermoed dat hem onrecht aangedaan wordt, of kan worden gedaan. Boos zijn, is geen emotie! Boos zijn is een gevoelstoestand die voortkomt uit meerdere emoties. (voor meer info kun je http://www.mijncreaties.com/blog/2010/03/26/principes-van-persoonlijkheid/ lezen). Boos zijn is dus iets wat je wordt, en niet wat je altijd in bepaalde mate met je meedraagt. Boosheid is iets dat wij mensen verzonnen hebben, want eigenlijk bestaat het niet in de vorm die mensen denken. Mensen denken dat begrippen zoals “boos” en “haat” gewoon zijn, en bij ieder dier voorkomen. Dit is niet het geval, een hond kent geen “boos”, laat staan “haat”. Nu hoor ik mensen al roepen “ja maar, als een hond je aanvalt is hij toch boos?”, nee hij is misschien bang, of denkt dat dit gedrag is dat hij hoort te vertonen. Als je een hond in een hoekje drijft en net zo lang pest en slaat tot de hond jou aanvalt, dan doet de hond dit om zichzelf te beschermen en om te kunnen vluchten. In zo’n situatie zal de hond ook stoppen met aanvallen zodra hij een uitweg ziet. Voorbeeld: de hond valt jou aan, en jij valt omver waardoor er een pad vrijkomt voor de hond om weg te rennen, dan zal de hond jou loslaten en wegrennen. Er zijn ook situaties waarin een dier je niet meer loslaat, dit hoeft dan niet perse voort te komen uit “haat” of “boosheid”, het kan namelijk ook zijn dat dit dier denkt dat dit gedrag heel normaal is (zoals bij een waakhond). Geen enkel dier kent “boos” of “haat”, ook wij niet. Waarom worden wij mensen dan boos? Wij worden boos wanneer we rondlopen met opgekropte gevoelens, wanneer we denken dat ons onrecht aangedaan wordt, wanneer we onzeker zijn over een situatie, etc….. kortom, wanneer we bang zijn en onszelf willen verdedigen, of denken dat verdediging nodig is. Ook kan irritatie en frustratie hierbij een rol spelen, vooral wanneer men denkt dat de ander niet luistert of de ander jou niet serieus neemt. Binnen onze leefomgeving zijn er veel situaties waarbij een verbale verdediging voldoet, en er geen fysieke (lees: vechten) ruzie hoeft te ontstaan. Hoe vormt die ruzie dan? Ik zal proberen dit duidelijk te maken door een omschrijving van het begin van een ruzie. In dit verhaal gebruik ik 2 personen, piet en Karin. Piet heeft al een tijd lang dat het op zijn werk niet goed gaat, die ene collega doet zijn werk heel slecht waardoor hij meer werk heeft. Daarnaast kreeg hij laatst op z’n kop omdat hij een collega wou helpen en daardoor zijn eigen werk iets te laat af had. Karin voelt zich niet zo goed, ze zoekt naar een baan maar kan niets vinden, daarnaast heeft ze het gevoel alsof er iets niet goed zit in de relatie tussen haar en piet. Ook krijgt ze eigenlijk nooit positief commentaar op het geweldige werk dat ze doet in het huishouden. Karin denkt op een middag, ik ga lekkere stamppot maken, met een heerlijk stukje vlees en een lekker toetje. Dan dek ik de tafel leuk, en gaan piet en ik het eens gezellig hebben. Karin staat de hele middag in de keuken om een geweldig menu samen te stellen. Piet heeft weer een rotdag op het werk, en rijdt met een lang gezicht naar huis…. Hij heeft er geen zin in. Piet komt thuis, en gaat aan tafel zitten. Vrolijk groet Karin hem, en schept het heerlijke eten op. Piet kijk naar zijn bord, en zegt sikkeneurig “het moest zeker weer geld kosten?”. Karin vindt dit niet tof, maar houdt haar mond stijf dicht…. Het moet een gezellige avond worden. Na enkele happen loopt piet naar de keuken en pakt een pot zout, schijnbaar is de stamppot dus niet ZO lekker. Karin houdt nog steeds stijf haar mond dicht. Halverwege de maaltijd beseft piet dat Karin nog steeds bijna niets gezegd heeft, en zegt “zo, ben je je tong verloren ofzo?”. Dit is teveel voor Karin, en ze ploft uit elkaar. Wat volgt is een heftige woordenwisseling waarbij piet EN Karin elkaar allerlei verwijten naar elkaars hoofd gooien. Piet moet zijn emmer vol frustratie leeggooien, en heeft niet het gevoel dat Karin naar hem luistert, waardoor hij alleen maar bozer wordt. Karin zit vol emoties, en gooit alles eruit…. Omdat piet het steeds over zichzelf heeft denkt Karin dat piet niet naar haar luistert en begint ze nog emotioneler te worden. Deze 2 mensen denken boos op elkaar te zijn, en voeren “ruzie”. het ironische in deze situatie is dat men tijdens de ruzie niets zegt over de echte reden waarom ze zich boos gedragen. Want Karin vergeet waarschijnlijk helemaal dat ze zo doet omdat ze zich rot voelt over het niet kunnen vinden van een baan, en de angst dat er iets mis is met de relatie. Waarschijnlijk zal ze zeggen dat piet een ondankbare klootzak is, en dat hij niet zo stom moet doen. Piet denkt waarschijnlijk ook niet aan het feit dat hij zich eigenlijk stoort aan zijn werk, en dat Karin haar kookkunsten daar niets mee te maken hebben. Men maakt dus enorm vaak ruzie over onderwerpen die er eigenlijk niet toe doen, want de reden waarom mensen verhit raken wordt niet besproken. Helaas beseffen veel mensen ook niet dat de oorzaak van de ruzie niet bij het ontstaan van de ruzie ligt, maar bij alles dat er daarvoor speelde. Wat had dit nou op kunnen lossen? Communicatie! Als piet vaker over zijn frustratie had gepraat, en Karin op dat moment zou luisteren, dan zouden de frustraties bij piet nooit zo hoog opgelopen zijn. Als piet op diezelfde manier naar Karin had geluisterd, dan was Karin nooit zo emotioneel geworden, en was zij nooit zo emotioneel geworden. Nu kun je ruzie voeren op erg veel manieren, maar in bijna alle gevallen zie je dat mensen die ruzie voeren, niet goed communiceren. Men praat niet met elkaar zoals ze zouden moeten. Dit kan ook niet altijd, want hoe vertel je iemand dat je je irriteert aan het feit dat ze smakt tijdens het eten. Daarentegen, als je verder geen irritaties of frustraties hebt, dan reageer je ook minder heftig op het feit dat ze smakt. Wil je geen ruzie voeren met een ander, en wil je ruzie vermijden? Leer dan om te communiceren. Leer om te zeggen wat je echt voelt, en leer om te begrijpen dat je tijdens een ruzie niet moet praten over het moment waarop de ruzie ontstond, maar over hetgeen dat ervoor gezorgd heeft dat je uit je slof schoot. Ruzie is niets om je voor te schamen, en hoeft ook niet perse schade aan te richten. Sluit de ruzie af met een paar lieve woorden, en alles kan weer prima in orde zijn. Het kost veel meer kracht om tijdens (of na) een ruzie iets liefs te zeggen tegen de ander, dan om verwijten te maken. En onbewust weet die ander dat ook.

Laat een reactie achter

Ga naar boven.