Archive for July, 2009

haantjes gedrag kan voordelig zijn

als kind word je weleens verteld dat je meer moet delen, en oudere mensen maken dan opmerkingen over het "haantjes gedrag". dit zie je vooral bij mannen, maar vrouwen kunnen hier ook wat van. inprincipe betekent het gewoon dat onderling constant een strijd gestreden word over wie nu beter is. iets dat we waarschijnlijk geërfd hebben van dieren zoals de apen, waarin de hierachië van de "stam" erg belangrijk is. in het dagelijks leven zien we dit bij oudere kinderen ook nog steeds, alleen heten ze nu "volwassenen". denk aan de club-les op de sportschool, waarin de een de ander graag wil bijhouden, puur omdat de ander het wel volhoudt. men kan het dan niet uitstaan dat ze onderdoen voor die andere persoon. of kijk eens naar kantoor functies, waarbij de een nog meer indruk wil maken op de baas dan de ander, gewoonweg omdat ze niet onder willen doen voor een ander. en vaak gaat het dan niet eens om het resultaat, maar puur om het niet onder willen doen voor een ander. dit heeft ook voordelen, op de sportschool helpt het je om meer uit jezelf te halen, bij het leger geldt vaak hetzelfde. binnen de carriere wereld kan het je helpen om jezelf omhoog te werken, en bij een debat kan het je helpen om net iets dieper te gaan in je stof om de ander zijn ongelijk te bewijzen. uiteraard moeten er ook momenten zijn, waarop je toe moet geven dat de ander simpelweg beter, sneller, slimmer etc. is. en juist die momenten zijn soms wat moeilijker, maar onderscheiden ons des te meer tussen onze voorouders en onze "geëvolueerde" zelf.

kan afscheid leuk zijn?

vandaag sprak ik een goede vriendin op msn. ze heeft het onfortuin om 2 mensen dicht bij haar te hebben die erg ziek zijn. in beide gevallen word er gevreesd voor hun leven. tijdens ons gesprek ging ik zelf een beetje bij me eigen kijken hoe erg het verlies nou eigenlijk is. uiteraard word je overspoelt met emoties, en weet je geen raad met jezelf, en is het gewoon weg een zware tijd. maar ergens zit er toch ook een voordeel aan... niet waar? het ligt er maar net aan hoe je er tegenaan kijkt. wanneer iemand heel dichtbij staat is de schok van het verlies groot, en zal het enorm veel kracht vergen om je hier bovenop te krijgen. maar zelfs dan kun je ook kijken naar iets dat heel mooi is. namelijk: de wereld gaat door. dit klinkt best hard, maar ik zal het uitleggen voordat je denkt dat ik een gestoorde mafkees ben. elke dag gaan er erg veel mensen dood, dit is wat men noemt "de crikel van het leven", iemand overlijdt, en maakt plaats voor een nieuw geboren mens. en de wereld blijft doordraaien. ook voor mensen die er hevig mee te maken hebben, het leven gaat door. de buren moeten de volgende dag nog steeds om 7 uur opstaan om te gaan werken, en het brood kost nog altijd 1.50 bij de bakker. dus alhoewel je iemand dierbaar verloren bent, kun je om je heen zien dat die persoon niet noodzakelijk was. oke.. dit klinkt nog steeds asociaal, maar het punt gaat duidelijk worden. in het geval van mijn vriendin, zijn er 2 mensen ernstig ziek, en deze mensen lijden hieronder. wanneer het een bepaald punt bereikt kan het beter zijn om ze uit hun lijden te laten verlossen. en dan zul je zien dat dit echt het beste is. je voelt het verdriet na het verlies omdat iemand niet meer terugkomt, en dit kun je niet bevatten, daarnaast ben je iemand dierbaar kwijt, en zul je nooit meer die speciale momenten met diegene hebben. je bent bang, en je moet noodgedwongen afscheid nemen. dit is vreselijk... maar wanneer je als buitenstaander hiernaar kijkt is dit minder erg. het is vreselijk om iemand noodgedwongen te verliezen, maar je kunt verder leven zonder die persoon. stel nou dat je vreselijke ruzie had gehad met diegene, en hem/haar maanden niet zou spreken, zou je dan ook in tranen zijn? wanneer je je realiseert dat je gerust verder kunt leven zonder die persoon, dan stop je met jezelf kut voelen. maar dan ga je eindelijk doen wat je de hele tijd al had moeten doen, die persoon eren en herrineren zoals die herrinert moet worden. verlies is zwaar, maar het grootste respect en teken van liefde dat je iemand kunt tonen, is om door te gaan met leven, die persoon trots te maken en die persoon nooit vergeten. het verdriet is een effect dat helaas niet makkelijk te vermijden is, maar het is geen noodzakelijk deel van het eren van een verloren liefde.

oud word nieuw

het is geen geheim, liedjes van vroeger worden geremixed, oude series worden verfilmt, oude films worden opnieuw gemaakt en de lijst gaat maar door. het gaat zelfs naar kapsels en kleren. het "lange haren laten hangen" kapsel schijnt weer populair te zijn, en sneakers die tot je enkels komen, en allerlei kleuren hebben zijn hip. strakke broeker die je ballen afknijpen zijn weer helemaal in, en strakke t-shirt met old-school opmerkingen of plaatjes zijn cool. maar voor de opgroeiende jeugd is dit allemaal nieuw, mijn neefje van 6 vind als deze populaire dingen geweldig. een film van "the A-team" is net zo spannend als de allereerste serie van power rangers voor mij was vroeger. wat hij nu allemaal ziet en hoort is voor hem gloedjenieuw, vele pubers weten nog niet eens dat heel veel liedjes eigenlijk covers zijn. maar hoe gaat dit dan over nog eens 30 jaar? gaan ze over 30 jaar de remixen en covers van nu coveren, en remixen? gaan ze dan weer opnieuw hun haar lang laten groeien en het laten hangen? zitten we dan in een soort vicieuze cirkel van kopieëren en naäpen? gaan de mensen nog eens origineel zijn, en een nieuwe trend verzinnen die niet uit de tijd van onze ouders komt? ik zou het toch wel grappig vinden als ik mijn klein kinderen over 30 jaar kan vertellen dat opa vroeger al luisterde naar remixen van 30 jaar oude nummers, en dat hun eigenlijk luisteren naar een remix van een remix van een remix. of dat een cover gecovered word door degene die er een cover van maakte. het enige echte voordeel is dat de technologische vooruitgang zich niets aantrekt van deze herhaling van vroeger. de telefoontjes worden beter, sneller, mooier, hipper en duurder... maar hopelijk zullen we nooit meer terug keren naar die over-sized koelkasten met een accu van 2 kilo.

kinder filmpjes zijn vies

het klinkt raar, maar kinderfilmpjes zijn zo makkelijk vies te maken. voorbeeld: de smurfen. de smurfen gebruiken in hun taal het woord "smurf" als vervanging van werkwoorden. de zin "ik ga morgen avond hardlopen", word dan "ik ga morgen avond smurfen". heel leuk, maar stel nou dat dit woord veranderd zou worden in "doos". (en in deze context richt ik mij even op de betekenis van "doos" die het vrouwelijk geslachts deel beschrijft). laten we een stukje text uit de smurfen nemen, en het woord "smurf" vervangen met het woord "doos". "hallo grote doos, hoe gaat het met u". "goed hoor, doosin, het ik heb de hele dag liggen dozen". "grote doos, grote doos, er is iets vreselijks gebeurt". "wat is er brildoos, heb je weer staan dozen? ". "nee, ik heb een doos zien dozen". "en welke doos werd er gedoosd?". "nou grote doos, door die andere doos die die doos aan het dozen was, snapte ik er geen doos meer van". "grote grutjes, zijn als mijn lieve kleine doosjes nog in orde?" "ja hoor grote doos, alle dozen zijn prima in orde". "nou brillie, volgens mij moeten jij en doosin maar eens gaan dozen". "nou zeg.... wat een doos". in de snorkels werd een vergelijkbaar principe gebruikt door het woord "snorkel" te gebruiken. samen met het feit dat er ook nogal eens over die uitstekende "snorkels" werd gesproken, is dit uiteraard snel te vervormen in iets dubbelzinnigs. ik denk dat er weinig uitleg nodig is wanneer ik de "teletubbies" hiermee vergelijk. hun uitstekende vormen op hun hoofd waren/zijn uiteraard het meest makkelijk te gebruiken onderwerp om dubbelzinnig te maken.

perfectie niet vereist, wel verplicht

als eigenaar van mijn eigen website, houdt ik nogal eens bezig met het verbeteren van mijn eigen webpagina. nou moet er dan met codes gewerkt worden. voor die codes zijn er regels die wel of niet gebruikt mogen worden, of combinaties die wel of niet mogen etc. 1 van de bekenste fenomenen is de DIV, van plaats een code om een stukje text op te maken, gebruik je een div element, en geeft die de opmaak die je wil. div gebruik je ook voor tabellen, plaatjes, menu knoppen etc.et.c (eigenlijk gewoon je hele website). nou zijn er uiteraard heeeeeel veel mensen die niet helemaal op de hoogte zijn van deze richtlijnen, vooral de huis tuin en keuken gebruiker. een vader die net terug is van vakantie met zijn kinderen wil bijvoorbeeld even zijn foto-album online zetten, zodat al de familie leden en collega's mee kunnen genieten. deze mensen zijn in de regel geen proffesionele webdesigners, en kennen niet alle regels (dat is ook niet nodig in de meeste gevallen). juist deze groepen maken websites die zich niet aan de richtlijnen houden. dus hoe lost een browser ontwikkelaar dit op? door foutmarges in te bouwen. dit zijn speciale functies van het programma om een foute code toch te kunnen lezen, en toch correct weer te geven. beschouw het als een bril waardoor je geen stof kunt zien, wanneer je dan niet goed hebt schoongemaakt.... zie je door de bril toch een perfect schone kamer. nou is er regelmatig de discussie in hoeverre een website moet voldoen aan deze richtlijnen... tenslotte word de site toch goed weergegeven? er zijn website designers die alleen maar kijken naar de weergave op het scherm... is dat goed? dan is de site klaar. maar er zijn ook mensen die urenlang met hun toetsenbord worstelen om een site goed op het scherm te laten verschijnen EN dit excact volgens de richtlijnen te doen. persoonlijk zie ik de vergelijking met boeken: er zijn regels voor de nederlandse taal, en er zijn richtlijnen voor het opbouwen van een artikel in de meest proffesionele manier. er zijn schrijvers die zich excact aan deze regels en richtlijnen houden, en geen enkel boek verkopen. er zijn ook schrijvers die typen wat hun vingers willen typen, en hebben lak aan alle regels en richtlijnen (zoals ikzelf), en verkopen honderden boeken. dit kan ook omgekeerd zijn uiteraard. zaak blijft, dat de consument bepaalt of iemand succesvol is met zijn/haar aanpak. als een boek echt een eigen stijl heeft (en lak heeft aan alle regels en richtlijnen), kan het juist heel populair worden bij een bepaalde groep, en enorm succesvol zijn. maar dit boek kan ook juist uit de smaak vallen, en niemand bereiken en een grote flop worden. hetzelfde gaat op voor een boek dat excact volgens de regels is getypt. mijn conclusie is eigenlijk; richtlijnen en regels zijn leuk, en geven je een indicatie. maar uiteindelijk is de consument de beslissende factor. de consument bepaalt of jij geld gaat verdienen met je product, en bepaalt of jij je hypotheek aan het eind van de maand kunt betalen. de consument verwacht kwaliteit, en een goed werkend product (of in ieder geval een product dat doet wat het hoort te doen), maar de consument heeft volledig schijt aan de richtlijnen en regels, zolang ze daar niets vanaf weet. perfectie is dus niet vereist, maar wel verplicht in de ogen van de honderden consumenten die volledige leken zijn op elk product gebied.

lange uren, gewone dagen

ik sport vrijwel elke dag, en 1 van mijn vrienden heeft besloten om mijn goede voorbeeld te volgen. sinds een paar weken gaat hij regelmatig mee naar de sportschool om een paar lessen te volgen. vaak achteraf maken we een fruit-shake en gaan we zitten voor een goed half uur van "slap ouwehoeren". in deze gesprekken merken we dat we toch vaak afwijken naar gesprekken die te maken hebben met sport of gezond leven. het blijft leuk, dat mensen waar ik zulke gesprekken mee voer, de neiging hebben om commentaar te hebben op mijn levens stijl. ik werk onregelmatig, heb mijn studie, en ben nu eenmaal een nacht mens. er zijn dagen dat ik pas om 11 uur uit mijn bed kom, maar daar tegenover staat dat ik pas om 4 uur 's nachts naar bed ging. (wat toch netjes neer komt op 7 uur slaap). zelfs dan kan ik makkelijker tot 3 of 4 uur 's nachts bezig zijn, en de volgende dag dus weer wakker worden als het bijna middag is. toch slaap ik slechts een uurtje of 7 per keer. mijn dagen zijn dus gemiddeld zo'n 17 uur lang, net zo lang als een normaal werkend persoon. wanneer mensen dan weer commentaar leveren dat ik ongezond leef, en als een luiwammes leef (omdat ik zo laat opsta). dan wijs ik ze graag naar de getallen. wanneer ze dan realiseren dat ik nog minder slaap dan hen, en als part-timer toch redelijk veel werk.... dan zien ze pas in dat hun begrip fout was. men denkt ooh zo vaak, dat iemand die om 12 uur uit zijn bed komt een lambal is, en de hele dag geen reet uitvoert. volgende keer als mensen zo'n oordeel velgen over een ander, zouden ze misschien eerst even moeten vragen hoe laat die persoon naar bed ging de dag ervoor. die lambal, die geen reet uitvoert... zou nog weleens een hard werkend persoon kunnen zijn die toevallig laat naar bed is gegaan.

de superatleet

het is al jarenlang een passie van mij om ooit als brandweer te mogen werken. ik heb jaren lang mijn best gedaan om bij de tilburgse brandweer binnen te komen, en heb zelfs gezocht naar opleidingen om mijn kansen te vergroten. helaas ben ik tot op heden nog steeds geen brandweer. nou keek ik een aantal maanden terug op de website van de luchtmacht, en ja hoor.. ze zochten nog mensen voor de brandweer. nou ben ik niet onbekend met de luchtmacht, en besef ik dat beroepsmilitair een serieus en gerespecteerd beroep is. tenslotte werkt mijn vader als groenvoorziener regelmatig op de luchtmacht basis, en die ziet met eigen ogen hoe hard die mannen in de zon moeten liggen luieren voor bergen met geld. en zelfs daar word men afgebeuld door 4 keer per middag een koffiepauze te hebben. als NIET-koffie drinker, lijkt me dat een flinke opoffering voor zo'n bijzonder beroep. maar desalniettemin ging ik naar de voorlichting, en zat ik daar 3 uur te luisteren naar wat het is om militair te zijn, zonder ook maar 1 ding te weten te komen over hoe het is om brandweer te zijn. ik sprak met enkele huidige militairen, en besloot mijn eigen research te doen hiernaar. op de website van de luchtmacht hebben ze zoiets als X-base, een zeer uitgebreide flash weergave waarin mensen op een grafisch intressante manier meer kunnen leren over de luchtmacht (ook al moet je eerst een half uur uitvogelen hoe alles werkt, en waar wat nu te vinden is). men spreekt op de X-base vol trots van het feit dat je geen super atleet hoeft te zijn om bij de luchtmacht te werken. dit trok mij aan, want alhoewel ik bijzonder veel sport is mijn pure uithoudingsvermogen niet echt uitzonderlijk indrukwekkend. dus ik deed de test online, en was best trots op mijzelf terwijl ik langzaam begon te zien dat ik toch nog best goed scoorde. en dan krijg je de uitslag te zien, ik was in prima conditie, alleen mijn hartslag was nog een tikje aan de hoge kant. toen kon ik echter mijn uitslag vergelijken met de eisen van diverse functies. en wat zie ik tot mijn schrik, ik kwam nog niet eens in de buurt van wat de eisen zijn voor een brandweer. nou zul je niet snel iemand vinden die meer bewondering heeft voor het werk wat deze vuur bestrijdende helden doen. maar dit was toch wel overdreven. zelfs een telefoontje naar de voorlichtingsdienst gaf mijn gelijk weer. de man aan de telefoon moest namelijk lachen toen ik zei dat ik een minimale score van 3000 op de cooper test erg hoog vond. "ik loop dat dagelijks joh", zei de stoere militair. toen ik vroeg hoelang het hem had geduurt om dat niveau te bereiken, kreeg ik geen antwoord en werd het gesprek kort afgekapt. de minimale eisen toen ik keek waren een score van 3000 op de cooperteest (3 km lopen in 12 minuten = 15km/uur rennen, 12 minuten lang). 44 sit-ups in 1 minuut, van de grond helemaal omhoog tegen je knieën aan. 44 push-ups in 1 minuut. en dan kwam fietsen en dergelijke er allemaal nog bij. nou spreek ik de kwaliteit van defensie niet tegen, en iedereen weet dat het een fysieke baan is. maar eerst keihard op de website roepen dat je geen top atleet hoeft te zijn voor de luchtmacht, en dan vervolgens eisen stellen die mijn sport-instructeur maar met moeite kan halen..... dat toont mij in ieder geval dat ze bij de voorlichtingsdienst in het leger heel goed zijn in 1 ding: uit hun nek lullen.

De kapper weet alles

Meteen maar beginnen met een eerste bericht. vandaag zat ik bij mijn kapper, zoals zoveel nederlanders is mijn kapper een goede vriendin die als kapper werkt. zoals het een goede kapper betaamt, is ook zij een meester in het "ouwehoeren". zonder duidelijke aanleiding ging ons gesprek over op het onderwerp "anderen". Read the rest of this entry »