Mijn Creaties.Com

gister eens een goed gesprek gehad met een goede vriendin.
na een urenlang gesprek ging het onderwerp over naar mij, en waarom ik vrijgezel ben.

wat de uitslag was is niet bepaald boeiend of belangrijk.
maar het was fijn om eens van iemand keihard en eerlijk en open te horen wat de mening is.

mensen zijn niet vaak eerlijk, en wanneer ze dan eerlijk zijn komt het meestal door opgekropts frustratie.
dan krijg je dus vervolgens mensen die in een ruzie (een orkaan van emoties en gevoelens) ineens de eerlijkheid openen en zeggen wat ze allang hadden moeten zeggen.

soms is het gewoon fijn en goed om van iemand te horen wat de eerlijke keiharde werkelijkheid is.

stel nou dat je een trui uit de kast haalt, en die ziet er NIET uit.
je loopt enorm voor lul, maar je hebt dat zelf niet in de gaten (als je geen spiegel hebt kijk je gewoon naar beneden en ga je daar vanuit).
zou het dan niet fijn zijn als iemand je even laat weten dat je volledig voor lul loopt?
of is het beter om op dat moment je mond dicht te houden, en maar te doen alsof je het niet ziet?

ik behoor tot de groep van mensen die dan eerlijk is en het gewoon zegt.
maar ik ben ook wel iemand die begrijpt dat je op bepaalde momenten je mond moet houden.

ondanks dat sta ik niet bepaald bekend als een tactvol persoon maar goed, dat heb ik ook nooit echt nodig gevonden.
(het zal je neit veel verbazen dat dat 1 van de dingen is die mijn goede vriendin maar wat duidelijk genoeg heeft laten weten haha).

vele hebben er wel eens van gedroomt om voor zichzelf te beginnen.
er zijn er genoeg die graag voor zichzelf zouden willen werken.
geen kut-baas, eigen verantwoordelijkheden, eigen beslissingen, niemand die dingen voor je bepaald.

maar waarom is niet iedereen eigen baas?
veel mensen hebben het geld niet, of de durf er niet voor, anderen hebben gewoon geen concept of idee voor het eigen bedrijf.
er zijn er ook nog die gewoon niet weten wat de mogelijkheden zijn.

ik heb wel altijd de ambitie gehad om voor mezelf te beginnen, maar heb nooit een concept kunnen vinden waar ik achter sta, of waar ik brood in zie.
de durf heb ik wel, en de ideeën heb ik ook zeker wel.
alleen vind ik het een grote stap om een concept te verwezelijken naar een echt bedrijf.

op zich is het beginnen van een eigen bedrijf helemaal niet zo moeilijk, en stelt het eigenlijk niet eens zo heel veel voor.
wat de haken en ogen zijn, is iets teveel om hier uit te leggen.
maar op zich is dat goed te doen.
het belangrijkste is dat je het doorzettingsvermogen hebt.
je moet er echt voor gaan, en vol gas ertegenaan gaan.

ik heb wel een idee, en ben bezig met het financiele kant van het verhaal.
en net zoals met alles… ga ik er vol tegenaan.
nu alleen nog even wachten tot het eenmaal zo ver is.

iedereen kent die momenten wel waarop je een beetje krap bij kas zit.
en dan is het ook prima om een langere tijd gewoon niets uit te geven.
je weet dat je niets hebt, dus geef je ook niets uit.

toch merk je dat zodra mensen weer geld hebben, het al snel moet rollen.
dan willen ze toch nog iets kopen dat ze misschien wel niet nodig hebben, maar wel leuk vinden.
terwijl ze in de periode ervoor alleen de noodzakelijke dingen kochten.

ook zie je dit wel terug in andere dingen.
als mensen weinig gereedschap hebben, hoeven ze ook neit te klussen, maar zodra je een man een schuur vol gereedschap geeft…. dan moet er ineens overal aan geklust worden.

het lijkt bijna alsof de het “voorwerp” (geld, gereedschap etc.) de vraag en/of drang creëert.

en dat is ook enigszins zo.
bij marketing leren ze je ook dat een vraag kan komen door een aanbod.
daarnaast heb je de impulsaankopen.
stel dat je bij de kassa komt, dan staan er vaak van die kleine dingetjes naast de kassa, dat zijn dingen die jou moeten overhalen om nog snel eventjes dat bij je aankopen te gooien.
het zijn vaak ook hele goedkope dingen.

zou het ook zo werken met vrouwen? haha.
dat een vrouw jou voornamelijk wil zodra jij jezelf aan haar geeft?

helaas werkt het dus niet met alles.

bijna dagelijks worden we geconfronteerd met definitieve keuzes.
de een wat groter dan de ander.
soms sta je te twijfelen of je een bepaald type vla wel of niet koopt, andere keren kun je beslissen over een carriere, of een nieuwe auto.
veel beslissingen zijn definitief, zelfs het kopen van een pak vla is definitief, tenslotte kun je het na gebruik niet terug brengen met de claim “tja… ik wou toch eigenlijk die andere”.

toch zijn er van die beslissingen waar je je hele leven op beoordeelt kan worden, terwijl ze juist niet definitief hoeven te zijn.
maar ook op dat gebied zijn er uitzonderingen.
hetero, lesbisch of homo zijn, is geen keuze… je bent het of je bent het niet.
iemand die ontdekt dat hij niet verliefd is op vrouwen, maar wel op mannen kan homo zijn, en daar op dat moment achter komen.
dit is geen keuze die je maakt, dit is een realisatie van een al bestaand feit.

je studie keuze is weer wel een keuze, maar ook een keuze die voor sommige al lang geleden besloten was.
zo is mijn broer altijd een denker geweest, iemand die graag verder keek dan zijn neus, en daarbij ontdekte dat logaritmisch denken voor hem makkelijk was.
hij heeft economie gestudeerd, en met succes zijn carriere op voeten gezet.
voor hem was de studie keuze WEL een keuze, maar ook een keuze die eigenlijk al gemaakt was voor hij het doorhad.
dit was dus ook een soort realisatie van een bestaand feit.

religie echter is een heel gevoelig, en uniek onderwerp.
voor sommige is religie iets dat lang geleden gekozen werd.
zo zijn er veel moslims die vinden dat hun kinderen MOETEN geloven in hun religie, dit gebeurt ook bij boedhisten, en christen etc.
toch is religie een keuze, hoe je het ook wend of keert.
de basis van een religie is om mensen te helpen, om mensen een bron van hoop en warmte te geven.

wanneer iemand zich heel rot voelt, is het vaak heel fijn als je met iemand erover kunt praten, sommige mensen praten dan graag tegen een geliefde… andere praten liever tegen een denkbeeldig persoon dat net zo aandachtig luistert (god).
mensen zijn van nature kudde dieren, wij vinden het daarom ook fijn om een sociale omgeving te hebben, en daarbinnen een bepaalde status te hebben.
een religie kan mensen met dezelfde intresses en geloven samenbrengen, waarin je dus meteen lid bent van een sociale kring.
je hoeft dus niet noodzakelijk te geloven in god, misschien vind je het gewoon fijn om ergens bij te horen, of om mensen om je heen te hebben.

hoe dan ook, de basis van een religie is om mensen steun te geven wanneer ze het nodig hebben, acceptatie te bieden over hun innerlijke strijden, respect te geven voor hun diepste geheimen etc.etc.
ikzelf? ik ben atheist, ik geloof niet dat er een oppermachtig wezen is.
echter, ik geloof WEL dat mensen die een geloof op de juiste manier gebruiken, daar juist aan doen (daar valt die bureaucratische houding van het vaticaan dus niet onder).
wanneer jij je prettiger voelt door je aan te sluiten bij een geloof, of wanneer de gedachte van een oppermachtig wezen dat altijd naar je luistert jouw een fijn gevoel geeft, dan moet je dat doen.
ikzelf vind het niet zo fijn om te bedenken dat er iemand is die altijd over mij waakt, ik sta graag op eigen benen, en dit heeft mij gelukkiger gemaakt dan toen ik nog genoodzaakt was om te geloven (vanuit huis).
daarom weet ik dat ik het juiste doe, want ik doe datgene dat mij gelukkig maakt.
wanneer iemand niet meer gelukkig is dankzij zijn/haar geloof, ben je fout bezig.
ik ben atheist, maar ik ontmoet liever iemand die zeer gelovig is en gelukkig, dan iemand die geloof afzweert en ongelukkig is.

je moet doen wat je gelukkig maakt, voor jou is dat misschien geloven, voor een ander misschien niet.
wat je ook kiest; zolang je maar doet wat het beste is voor jou, wat je beweegreden dan ook mag zijn!

ook ik loop wel eens door de stad, doe boodschappen, wandel met de hond, sport, dans, ga uit etc.etc.
allemaal dingen waarbij je vrijwel altijd mensen tegenkomt en/of ziet.
op de sportschool en bij het dansen wat intiemer dan bij het wandelen met de hond, maar desalniettemin kom je altijd wel iemand tegen.

en zo nu en dan kom je iemand tegen en denk je “wow… daar zou ik wel het ijs mee willen breken” (in deze context bedoel ik dus echt puur en alleen even contact maken, en niets dubbelzinnigs…).
en ook al zou je weten wat je moest zeggen, het is toch moeilijk die stap te zetten.
“wat zou ze wel niet van me denken als ik zomaar als onbekende een gesprek begin?”.
“heeft ze mij uberhaupt wel gezien?”.
“wat als ik mezelf nu helemaal voor lul zet?”.

slechts een kleine greep uit de dingen die je dan kunt denken.

vandaag was 1 van die dagen, ik liep door de stad want ik had een paar tussenuren.
ineens komt er een vrouw mijn richting in lopen, ik keek haar aan, zij keek mij aan.
ze had echt die uitstraling van “ik ben de gangmaker op een feest” en “ik heb altijd zin in een feestje”, kortom… gewoon iemand die het volledig uitstraald dat ze gezellig en leuk is.
het is verbazingwekkend hoe langzaa, de tijd op zo’n moment kan gaan.
daarnaast paste haar fysieke vormgeving vrij goed bij de positieve uitstraling die ik zag.
maar dan? moet je dan soms hoi zeggen…? dan zegt ze gewoon hoi terug, en loopt ze verder.
maar ik kan toch ook niet zomaar een gesprek beginnen met haar?
stel nou dat zij hetzelfde denkt, maar niemand kan iets verzinnen om het ijs te breken?

wetend dat dit nergens op zou uitdraaien, verbrak ik de grip van de tijd, en liep ik een winkel binnen.
was nou net de ironie dat zij dezelfde winkel binnen liep.
tot overmaat van ramp stond ze zelfs naast me bij de kassa.
het leek allemaal wel alsof god zelf hier een aandeel in had, alsof hij stille hintjes probeerde te geven.

maar meer dan een klein knikje van het hoofd kwam er niet.

je gaat toch denken… stel nou dat deze meid mij voor de rest van mijn leven de gelukkigste man in de wereld had kunnen maken?
stel dat het een super grote bitch was geweest….?
wat nou als zij de ware was geweest voor mij, en ik liet haar lopen…?
stel dat in die 5 minuten mijn volledige romantische toekomst op het spel stond… en dat ik haar heb laten gaan…?

feit blijft, de kans dat ik haar ooit nog zie is bijzonder klein, en dan zou ik haar zelfs niet herkennen denk ik.
en gelukkig weet ik niet wat ik mis, want ik zal nooit weten hoe het geweest had kunnen zijn.
en wat niet weet, dat niet deert.

toch ga je er soms weleens over nadenken, hoe ons leven volledig anders kan zijn door 1 juist getimed woord uit te spreken tegen die ene persoon.

vandaag kreeg ik sinds een tijdje weer een aanvaring met 1 van de grote nadelen van het toelaten van sukkels op het internet.
de “doorstuur mail”.

je krijgt een mail dat iemand je een bericht op hyves heeft gestuurd, dus ga je kijken wat het zou kunnen zijn.
je opent het bericht, en voor je het in de gaten hebt zit je 1 of ander stom bericht te lezen over hotmail die wederom mijn account afsluit als ik het niet doorstuur.

als ik moest geloven wat er in stond dan:
zou ik al 10 maal overleden zijn voor het niet doorsturen van een mailtje.
50 maal een miljonair zijn geworden doordat bill gates zijn geld gaat verdelen.
580 jaar ongeluk omdat ik het bericht niet doorstuur.
mijn hotmail account is al 30 maal gewist omdat ik een bericht niet doorstuurde.
mijn hyves zou verwijderd zijn.
ik ga al zo’n 50 maal naar de hel omdat ik het niet doorstuur.
zielige nathalie met leukemie is al 5 jaar achter elkaar “bijna dood”.
lieve sandra is inmiddels al voor de 6de keer ontvoerd.
en de lijst gaat maar door en door…..

voor alle mensen die dit bericht lezen, en beseffen dat ze OOIT een bericht hebben doorgestuurd omdat ze dachten dat het misschien echt kon zijn: verbrand je computer, snij je vingers eraf, en raak nooit… maar dan ook NOOIT meer een muis of toetsenbord aan.
mensen zoals jullie zijn de oorzaak waarom internet zo vol staat met klinklare bullshit.

mocht je nou zelf iemand kennen die dit altijd doet, zoals een of andere dikke lelijke bitch die elk bericht op hyves of hotmail super serieus neemt…..
dan is hier een bericht dat je naar hen kunt sturen, hopelijk zullen ze het zelf ook doorsturen (want zo achterlijk zijn die mensen wel).
(of je kunt ze gewoon een bericht sturen dat het zielige, domme, achterlijke, idiote, incompetente, stomme losers zijn die eens zouden moeten afvragen waarom ze geen vrienden meer in hun lijst hebben staan).

********************************************************************

Hallo!
Ik wil hierbij iedereen bedanken die me ooit ketting mails gestuurd
Heeft gedurende al die jaren, want dankzij jullie:
1. Ga ik nooit meer naar de bioscoop uit angst te gaan zitten op een door AIDS besmette naald
2. Heb ik al mijn spaarcenten gestort op de rekening van die Amy Bruce, arm Kind die zwaar ziek was zo’n 7000 keer. (raar, dat kind is sinds 1995 nog steeds 8 jaar oud…)
3. Mijn gratis NOKIA GSM is nooit toegekomen en ik heb mijn gratis overnachtingen bij Disneyland ook niet gekregen
4. Heb ik mijn naam zo’n 3000 keer in een lijst toegevoegd en ZO een of ander bedreigde soort eekhoorn gered
5. Wist ik zo’n 187 keer dat MSN Hotmail mijn account zou wissen
6. Heb ik het recept om nooit vrijgezel te zijn en gelukkig te zijn voor de rest van mijn leven (het volstaat om de naam van een persoon op een papiertje te schrijven terwijl je heel Hard aan hem/haar denkt en ondertussen 3 keer aan je reet Krabben terwijl je achterstevoren Keltische volksliederen zingt)
7. Heb ik zo’n 300 jaar ongeluk gespaard en ben ik zo’n 67 keer gestorven omdat ik die stomme kettingmails niet heb doorgestuurd

Jullie zijn allemaal super bedankt!!

LET OP: Als je deze mail binnen de 10 seconden Niet doorstuurt aan
Minstens 15.000 Mensen, zal er morgen om 17.30u een dinosaurus uw
Hele familie komen verslinden.
Let Op, het is waar!!
‘T Is Niet om te lachen ik heb het zelf meegemaakt!!

********************************************************************

Bron: http://www.doorstuurmails.nl/reacties/203/anti-doorstuurmail 

Ik hoop dat al die domme mensen, die eigenlijk gewoonweg zelfmoord zouden moeten plegen, nu eens een keertje NIET zo naief zijn om elk bericht serieus te nemen.

heb je dat weleens gehad?
je stapt in de trein, of in de bus, en je hebt het rare gevoel dat je gewoon verkeerd zit.
zonder echt te weten waarom, weet je op de een of andere manier dat er iets niet klopt.

dit kun je natuurlijk ook op school hebben, of tijdens het sporten, of als je met vrienden ergens naartoe gaat.
een soort richtingsgevoel idee, maar dan net iets anders.

ik heb dit gevoel ook weleens.
vandaag was ik bezig met wat vrienden aan een soort “project”, heel gezellig.
toch had ik het gevoel dat er iets niet klopte.
ik deed vrolijk mee, maar toch voelde er iets verkeerds.
en ik vraag me dan uiteraard gewoon af wat er dan aan de hand is, of wat er dan verkeerd is.
uiteindelijk begon ik mij te beseffen dat het project waar we mee bezig waren gewoon niet echt mijn ding was, en dat ik eigenlijk gewoon bij de verkeerde groep zat.

ik heb nog gewoon doorgewerkt met hen, en we hebben nog aan het project gewerkt….
maar ik denk toch dat ik de volgende keer iets langer nadenk voor ik weer volmondig “ja” roep.
het zijn dan van die momenten dat je gewoon merkt dat je niet op de juiste plek zit, en dat er iets niet klopt.

soms is het moeilijk om te weten wat je moet doen, of wat je moet kiezen.

om dit uit te leggen pak ik er even een voorbeeld bij.
een goede vriend van me heeft jarenlang een geweldige relatie gehad.
echt helemaal het “sprookje” waar vele van ons hun hele leven naar zoeken.
tot zij vreemdging, en het er flink inwreef.

sindsdien vertrouwd hij vrouwen niet meer.
wat ik persoonlijk ook heel goed kan begrijpen gezien de gang van zaken destijds.
als hij nieuwe mensen leert kennen is hij altijd wantrouwend tegenover vrouwen.
bij een nieuwe relatie, vertrouwd hij de vrouw helemaal niet.
dit heeft tot nu toe geleid tot weinig vrouwelijke vrienden, en geen relatie.

toch heeft deze man een vrouw gevonden die hij echt heel leuk vind.
hij heeft haar beter leren kennen, en heeft er moeite voor gedaan, en er is ook wel duidelijk aangegeven door haar dat ze er zelf ook positief over denkt.

maar wat moet hij nou doen? vroeg hij mij op een dag.
tja… ik ben geen relatie specialist… dus ik vond het moeilijk objectief en gericht advies te geven aan hem.
uiteindelijk kwamen we samen tot de theorie: als hij niet uit zich eigen bereid is om hiervoor naar de therapeut te gaan (vanwege zijn vertrouwens probleem naar vrouwen toe), dan is de liefde gewoon niet sterk genoeg, en heeft het toch geen zin.
het uitgangspunt is dan, dat als je de ware vrouw tegenkomt, je vanzelf weet wat je moet doen, en welke stappen noodzakelijk zijn.

echter kom ik hier toch op terug.
liefde heeft tijd nodig om te groeien, en een trauma zoals hierboven omschreven, kan ertoe leiden dat deze persoon zijn gevoelens onderdrukt.
hij is bang, en uit zelfverdediging onderdrukt hij onbewust de gevoelens die WEL in hem zitten, maar niet naar buiten kunnen.
hierdoor voelt hij dus niet de liefde die hij eigenlijk in zich heeft.
doordat zijn gevoelens onderdrukt kunnen worden, zal hij ook minder snel bereid zijn om grote stappen te maken om deze relatie naar een nieuw niveau te brengen.
zelfs dan heeft liefde tijd nodig, het kan wekenlang duren voor iemand echt begint te beseffen hoe hevig verliefd ze zijn.
ik heb zelf eens een relatie gehad waarin ik bij het begin dacht niets te voelen (als je jong bent ga je er dan toch voor), en na enkele weken werd ik zo hevig verliefd op haar dat we 7 maanden heel gelukkig zijn geweest.

er zijn vele mogelijkheden of uitgangspunten in dit geval, en het is moeilijk om te weten welke de juiste is eengezien liefde ZO enorm veel variabelen kent.
feit blijft, dat deze vriend heel goed moet beseffen dat hij een beslissing moet maken die invloed KAN hebben op de rest van zijn hele leven.
dit KAN de vrouw zijn die hem super gelukkig maakt voor de rest van zijn leven, het kan ook een vrouw zijn die hij na 2 weken naar buiten schopt.
het kan net zo goed zijn dat het een paar maanden goed blijft gaan en zij hem eruit schopt, of vreemdgaat of wat dan ook.

hoe dan ook, zonder de toekomst te kennen, en zonder enige gegevens moet deze vent nu een beslissing maken die enorm veel factoren in de toekomst kan beinvloeden.

na een hevige avond nadenken hierover, en zweten heb ik hem uiteindelijk opgebeld, en hetgeen gezegd dat iedereen zou moeten horen:  luister naar je hart!
als je bij haar bent, en je kunt niet bedenken hoe je kunt leven zonder haar liefde en respect? ga er dan voor, ongeacht de risico’s.
zoals shakespeare heel wijs zei: “better to have loved and lost, then to have never loved at all”.

vandaag hadden wij (project groep van school) een afspraak bij een fabrikant van zonweringen etc.
het doel was om een oog te krijgen van deze markt, en dit te gebruiken in ons school project omgaande een fictief zonweringen bedrijf dat marktonderzoek doet naar het lanceren van een nieuw product.

tijdens het rondwandelen daar, sprak ik 1 van mijn mede scholieren.
ze vertelde hoe zij neerkijkt op de mensen die daar met een mavo diploma (of minder) werkzaamheden verichtten die niemand anders zou willen doen.
op dat moment kon ik me daar wel in vinden, een echte boeiende carriere optie is het inderdaad niet bepaald.

vanavond sprak ik op de sportschool iemand die het hier toevallig ook over had.
hij vertelde hoe hij merkt dat mensen op hem neerkijken omdat hij in een distributie centrum werkt als orderpicker.
dit staat bekent als het makkelijkste “ongeschoolde werk” dat je kunt vinden, en staat ook bekent als 1 van de grootste rotbanen die je kunt hebben.
echter vertelde hij hoe hij over zijn werk denkt, en hoe hij ertegenaan kijkt.
en ik merkte dat deze man zijn werk echt leuk vind, hij heeft serieus plezier in zijn werk.
hij staat elke dag met een goed gevoel op, gaat graag werken, en kan bijna niet wachten tot de volgende dag.
wat is dan belangrijker? werk doen waar je echt gelukkig van word? of werk doen waarvoor je jarenlang gestudeerd hebt, en wat misschien toch niet in je straatje ligt?

ik begreep tijdens het gesprek wel dat deze man misschien niet zo veel geld verdient, en ook geen interessante loopbaan gekozen heeft, maar toch iets heeft gevonden in zijn werk wat maar heel weinig mensen oprecht hebben gevonden: plezier.

ik kan alleen maar hopen dat mijn studiekeuze mij uiteindelijk bezorgd op een plek waarvan ik ooit kan zeggen dat ik daar met oprechte mening van geniet.
zoals confiscus zei: “zodra je werk doet wat je niet als werk ziet, hoef je nooit meer te werken”.

ik ben 13 jaar lang een flinke roker geweest.

vroeg begonnen, en heb het altijd gedaan.
nog niet zo heel erg lang geleden heb ik besloten om te stoppen.
ik ben nu geen overdreven anti-roker geworden zoals zovele, maar ik vind het niet altijd prettig als iemand rookt.
er zijn veel stoppers, die het niet aankunnen als iemand anders rookt, dus worden ze volledig ANTI roken, en veroordelen ze mensen die wel roken.
voornamelijk omdat ze het niet kunnen hebben om met hun zwakte geconfronteerd te worden, dat is te moeilijk voor ze.

maar er zijn zeker wel serieuze voordelen.

ik bespaar zo’n 5 euro per week (op jaar basis is dat toch 260 euro).
ademen gaat makkelijker.
sporten is minder zwaar.
mijn zweet stinkt niet meer.
mijn adem stinkt niet meer.
mijn kleren stinken niet meer.
ik hoef niet meer zo nodig naar buiten om te roken.
je maakt een betere indruk op mensen.
je voelt je in het geheel wat fitter.

het is geen makkelijke stap om te maken, en je moet eigenlijk wachten tot je er zelf genoeg van hebt.
maar in principe kan iedereen het.

er zijn dan ook nog mensen die rondbazuinen dat elke sigaret 6 minuten van je leven haalt.
volledig klinkklare bullshit.
roken is slecht voor je, en maakt het leven erg zwaar voor je lichaam, het begint bij je longen en verspreid zich door je hele lichaam.
maar er is niet 1 dokter in de gehele wereld die kan aantonen dat elke sigaret zo’n 6 minuten van je leven afhaalt.
ik ken mensen die al vanaf hun 15 roken, en nu 80 zijn.

stel dat die gemiddeld 2 pakjes van 25 per week rookt (vrij normaal).
dat komt neer op 50 per week, en dat is 2600 per jaar.
dat is dan 169000 sigaretten in 65 jaar.
als elke sigaret 6 minuten van je leven haalt is dat in totaal: 1014000 minuten.
dat komt neer op ongeveer 16900 uur, wat neerkomt op 704 dagen.
dat is 1.9 jaar.
we ronden dit even af op 2 jaar.
dit betekent dus dat een persoon die gemiddeld 1 sigaret per 2 uur rookt (geheel normaal) 65 jaar lang kan roken en dan maar 2 jaar van zijn leven verliest.
wat is daar dan zo erg aan? je bent dan oud, lelijk, krakkemikkig, (half-)invalide en waarschijnlijk alleen.
wil je dan echt nog perse 2 jaar eraan vast plakken?? dacht het niet.

roken is slecht, en stoppen met roken heeft heel veel voordelen.
maar je moet het wel doordacht doen, want zomaar ineens van de hak op te tak stoppen (of voor iemand anders stoppen) werkt niet altijd.
en gebruik niet als argument dat je langer wil leven, want bovenstaand lulverhaal is volledig broodje aap.
zo… na deze hevige discussie is het tijd om ff een sigaretje op te steken…   .